I FSK 411/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędzia NSA Barbara Wasilewska, Sędzia WSA (del.) Inga Gołowska (sprawozdawca), Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt I SA/Bd 890/10 w sprawie ze skargi H. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 5 sierpnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, 2. zasądza od H. W. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 440 (słownie: czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1.Wyrok Sądu I instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi. 1.1.Wyrokiem z 1 grudnia 2010r. sygn. akt: I SA/Bd 890/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w sprawie ze skargi H. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 5 sierpnia 2010r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania uchylił zaskarżone postanowienie i określił że zaskarżone postanowienie nie może być wykonana w całości. 1.2.Sąd I instancji podał, że postanowieniem z 5 sierpnia 2010r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie tego organu z 8 czerwca 2010r. pozostawiające bez rozpatrzenia wniosek H. W. z 9 kwietnia 2010r. w części dotyczącej wznowienia postępowania w sprawie wszystkich wydanych decyzji dotyczących tego samego stosunku prawnego oraz faktycznego, odnośnie naliczania stawki VAT od usług budowlanych na rzecz obiektów gminnych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że strona pismem z 9 kwietnia 2010r. wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w B. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Izby Skarbowej w B. z 11 sierpnia 1999r. nr [...] oraz ,,wszystkich wydanych decyzji dotyczących tego samego stosunku prawnego oraz faktycznego, a dotyczących bezprawnego działania organów odnośnie naliczania stawki VAT od usług budowlanych na rzecz obiektów gminnych". Jako podstawę do wznowienia wskazano przepis art. 240§1 pkt 1 i 2 w związku z § 2 i 3 ustawy z 29 sierpnia 1997r. ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej-O.p.). Organ wezwał stronę do sprecyzowania wniosku poprzez wskazanie jakie inne decyzje ostateczne są objęte żądaniem zawartym we wniosku o wznowienie postępowania pouczając, że nie zastosowanie się do niniejszego wezwania spowoduje pozostawienie wniosku w niniejszym zakresie bez rozpatrzenia. W odpowiedzi. pismem z 17 maja 2010r. strona poinformowała, że nie widzi potrzeby wymieniania wszystkich tych decyzji, nawet nie jest to wskazane, a wobec chaotycznego wydawania decyzji w tej sprawie przez organ, strona mogłaby pominąć którąś z ważnych decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej w B. postanowieniem z 11 maja 2010r. Nr [...] wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją organu podatkowego z 11 sierpnia 1999r. nr [...]. Natomiast postanowieniem z 8 czerwca 2010r. nr [...] organ pozostawił bez rozpatrzenia wniosek w zakresie wznowienia postępowania w sprawie wszystkich wydanych decyzji, dotyczących tego samego stosunku prawnego oraz faktycznego odnośnie naliczania stawki VAT od usług budowlanych na rzecz obiektów gminnych. W uzasadnieniu wskazano, że wobec szczególnego charakteru postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, należy przyjąć, że dla wznowienia postępowania konieczne jest wskazanie przez wnioskodawcę co najmniej sprawy zakończonej decyzją ostateczną, której wzruszenia żąda. W związku z zaistnieniem tego braku, którego nie usunięto w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pozostawiono wniosek w tym zakresie bez rozpatrzenia. W wyniku rozpoznania zażalenia organ utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Przywołał art. 128 O.p. zgodnie z którym decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym, są ostateczne. Przepis ten statuuje zasadę trwałości decyzji podatkowej, służącej nie tylko ochronie praw nabytych, ale przede wszystkim ochronie ogólnego porządku prawnego. Trwałość ta pozwala stronie postępowania polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Dlatego też weryfikacja decyzji ostatecznych możliwa jest tylko w zupełnie wyjątkowych i ściśle określonych przypadkach przewidzianych w O.p. głównie w tzw. trybach nadzwyczajnych (wznowienie postępowania, stwierdzenie nieważności decyzji). Organ wskazał, że mając na względzie specyfikę trybów nadzwyczajnych, które każdorazowo odnoszą się do indywidualnych spraw podatkowych, niezbędne jest odniesienie się we wniosku do konkretnej decyzji ostatecznej, która ma zostać wzruszona. Dlatego też, w przypadku odstąpienia od zasady trwałości decyzji podatkowej, treść żądania, o której mowa w art. 168§2 O.p. musi zawierać oznaczenie, na podstawie którego można ją jednoznacznie zidentyfikować. W ocenie organu odwoławczego zasadnie stwierdzono w rozstrzygnięciu I instancji, że ,,strona składając wniosek o wznowienie postępowania winna wskazać decyzję ostateczną, której podanie dotyczy oraz wskazać przesłanki, które jej zdaniem stanowią podstawę do wznowienia postępowania podatkowego zakończonego decyzją ostateczną". Na stronie spoczywa obowiązek sprecyzowania żądania, nie zaś na organie podatkowym. Wobec odmowy sprecyzowania niemożliwym stało się wznowienie postępowania w sprawie wszystkich wydanych decyzji dotyczących tego samego stosunku prawnego oraz faktycznego odnośnie naliczania stawki VAT od usług budowlanych na rzecz obiektów gminnych. 2.Skarga do Sądu I instancji. 2.1.W skardze do Sądu, Skarżący podtrzymał stanowisko zawarte w zażaleniu z 14 czerwca 2010r. wnosząc o traktowanie tego zażalenia jako dalszego uzasadnienia skargi. W skardze zarzucił naruszenie prawa procesowego oraz materialnego przez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię. Wskazał na wadę powodującą nieważność zaskarżonego rozstrzygnięcia z mocy prawa, gdyż ,,Izba Skarbowa w postępowaniu naruszyła zasadę dwuinstancyjności postępowania rozpatrując zażalenie strony na własne postanowienie." Podstawą do wystosowania takiego zarzutu jest w opinii skarżącego art. 220§2 O.p. zgodnie z którym właściwy do rozpoznania odwołania (zażalenia) jest organ podatkowy wyższego stopnia. 2.2.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. 3.Wyrok Sądu I instancji. 3.1.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał skargę za zasadną. 3.2.W pisemnych motywach wyroku Sąd I instancji wskazał, że problem sprowadzał się do rozstrzygnięcia czy zgodne z prawem było pozostawienie przez organ bez rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania. Instytucja ,,podania", którym niewątpliwie jest również wniosek o wznowienie postępowania uregulowana jest m.in. w art. 168 O.p. Na podstawie §1 i § 2 tego artykułu: - podania (żądania, wyjaśnienia, odwołania, zażalenia, ponaglenia, wnioski) mogą być wnoszone pisemnie lub ustnie do protokołu, a także za pomocą środków komunikacji elektronicznej przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu podatkowego, utworzoną na podstawie ustawy z 17 lutego 2005r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (art. 168§1 O.p.); - podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adresu (miejsca zamieszkania lub pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności), a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych (art. 168§2 O.p.). Wymagania formalne co do treści podania określa art. 168§2 i § O.p., przyjmując w tym zakresie zasadę ograniczonego formalizmu. Art. 168§2 i §3 O.p. wyznacza minimum wymagań formalnych, od spełnienia których uzależnione jest uznanie skuteczności prawnej tej czynności procesowej. Jest to bowiem minimum wymagań, bez których nie można by ustalić zasadniczych elementów dla prowadzenia postępowania w danej sprawie. W doktrynie wskazuje się, że wymagania co do wskazania żądania wyznacza przedmiot postępowania albo innej czynności w toku postępowania. Brak ten, gdy nie zostanie usunięty, powoduje bezskuteczność wniesionego podania. W takim zakresie, w jakim przepisy prawa materialnego lub przepisy prawa procesowego opierają postępowanie podatkowe na zasadzie skargowości uzależniając je od złożenia przez stronę żądania, treść tego żądania wyznacza przedmiot postępowania. WSA przyznał rację organowi, że pismo z 9 kwietnia 2010r. nie czyniło zadość wymogom podania w zakresie w jakiem odnosi się do ,,treści żądania" i w tym zakresie podatnik nie miał racji. Pismo zawierało bardzo ogólne sformułowanie, że podatnik ,,wnosi o wznowienie postępowania w sprawie wszystkich wydanych decyzji, dotyczących tego samego stosunku prawnego i faktycznego, a dotyczących bezprawnego działania organów odnośnie naliczania stawki VAT od usług budowlanych na rzecz obiektów gminnych. Pierwszą decyzją w tej sprawie była decyzja Urzędu Skarbowego w S. [...] z dnia 29.04.1999r." (k. 6 akt administracyjnych). Prawidłowo zatem organ wezwał podatnika na podstawie art. 169§1 O.p. o sprecyzowanie wniosku poprzez wskazanie jakich innych decyzji ostatecznych dotyczy żądanie. Prawdą jest, że w piśmie z 17 maja 2010r. Skarżący stwierdził, że nie widzi potrzeby wymieniania wszystkich tych decyzji a nawet nie jest to wskazane bowiem wobec chaotycznego wydawania decyzji w tej sprawie przez organ, strona mogłaby pominąć którąś z ważnych decyzji. (k. 13-14 akt administracyjnych). Sąd I instancji podniósł, że pismo to zawierało jednocześnie następujące stwierdzenia: - Izba Skarbowa w B. postanowieniem z 28 kwietnia 2010r. (doręczonym 13 maja 2010r.) wezwała H. W. do sprecyzowania wniosku w przedmiocie złożonego wniosku o wznowienie postępowania nie wskazując co strona ma sprecyzować, - organ wzywa do sprecyzowania wniosku, ale nie podaje co strona ma sprecyzować, zatem z przedmiotowego postanowienia trudno wywnioskować o co chodzi organowi, strona (...) nie ma obowiązku domniemywać czego organ się domaga. Zaistniały stan sprawy pozwalał stwierdzić, że Skarżący wnosił o wznowienie postępowania podatkowego w sprawach zakończonych decyzjami w przedmiocie podatku od towarów i usług. Skarżący rzeczywiście nie sprecyzował jakiego konkretnie okresu rozliczeniowego wniosek dotyczy, w związku z tym organ otrzymując zażalenie o powyższej treści obowiązany był zwrócić się do Skarżącego o doprecyzowanie okresu rozliczeniowego, którego dotyczy. Tym bardziej, że Skarżący wyraźnie podnosił w zażaleniu, że organ wzywa do sprecyzowania wniosku, ale nie podaje co Skarżący ma sprecyzować, a według niego wniosek zawiera treść żądania, którym jest wniosek o wznowienie postępowania w sprawie. Skarżący oczywiście był w błędzie, że tak ogólne przez niego sformułowanie zadość czyni ,,żądaniu" w rozumieniu art. 168§1 O.p. Wobec jednak nierozumienia przez niego pojęć z art. 168§1 O.p. oraz nie posiadania wiedzy co daty i numerów decyzji, należało w trybie art. 169§1 O.p. zażądać doprecyzowania okresów rozliczeniowych w podatku od towarów i usług, a w przedmiocie którego to podatku zapadły decyzje ostateczne. Wprawdzie dopiero w skardze zostało wyraźnie sformułowane przez Skarżącego że nie jest w posiadaniu decyzji, a zatem nie może podać ich dat oraz numerów, jednakże takie ustalenia nasuwały się już po lekturze pism składanych do organów i uwzględnieniu okoliczności ubiegania się o udostępnienie akt sprawy w podatku od towarów i usług z lat 1996-1999. Jeżeli podatnik nie jest w stanie podać daty decyzji i jej numeru, co może mieć miejsce w szczególności po upływie wielu lat od ich wydania, ale jednocześnie nie budzi wątpliwości, że żądanie dotyczy decyzji w przedmiocie podatku od towarów i usług, to organ nie powinien pozostawić wniosku bez rozpatrzenia, lecz dopytać o okresy rozliczeniowe, których dotyczy. Przykładowo również na gruncie podatku dochodowego żądanie wzruszenia decyzji ostatecznej określającej wysokość podatku za konkretny rok podatkowy bez podania daty, czy też numeru decyzji, nie powinno stanowić przeszkody do uznania podania za odpowiadającego wymogom z art. 168§2 O.p. Istotne dla skutecznego zakreślenia żądania wniosku jest wskazanie przedmiotu sprawy (rodzaju podatku za dany okres rozliczeniowy), choć niewątpliwie podanie daty i numeru decyzji byłoby dużym ułatwieniem technicznym dla organu. Wobec okoliczności, że przedział czasowy były wskazany w piśmie dotyczącym wprawdzie udostępnienia akt, lecz nawiązującym wyraźnie do zastosowanej spornej stawki VAT, organ obowiązany był zwrócić się o doprecyzowanie żądania. W ocenie Sądu mając na uwadze treść art. 169§1 O.p. należałoby przynajmniej podjąć próbę doprecyzowania przedmiotu spraw. Tym bardziej było to uzasadnione, że Skarżący zarzucał ogólnikowość wezwania, a jednocześnie błędnie pojmował pojęcie ,,żądania". Dopiero, gdy podatnik nie poda konkretnych okresów rozliczeniowych (a nie przybliżonych) w przedmiocie podatku od towarów i usług, wówczas organ pozostawi wniosek H. W. bez rozpatrzenia. Za bezzasadne uznał WSA wywody skargi o naruszeniu przez organ zasad ogólnych postępowania - art. 121 i art. 122 O.p. Przepisy te mają zastosowanie w toku postępowania podatkowego, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Również zarzut jakoby doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania był niezasadny. 4.Skarga kasacyjna. 4.1. Pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w B. zaskarżył na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej-p.p.s.a.) powyższy wyrok w całości zarzucając naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w szczególności: 1.art. 141§4 p.p.s.a. przez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy wskutek przyjęcia w uzasadnieniu wyroku, że: organ podatkowy w wezwaniu do sprecyzowania wniosku o wznowienie postępowania żądał podania dat i numerów decyzji kończących postępowania w sprawach objętych wznowieniem, wezwanie do sprecyzowania wniosku było ogólnikowe, nie wskazywało co strona ma sprecyzować i strona nie mogła ustalić i sprecyzować przedmiotu żądania wobec braku wiedzy co do daty i numerów decyzji co miało wpływ na treść rozstrzygnięcia Sądu, 2.art. 145§1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w z wz art.169§1 O.p. poprzez uchylenie postanowienia i zobowiązanie organu do wezwania strony ,,o podanie okresów rozliczeniowych w podatku od towarów i usług, których żądanie obejmuje".(doprecyzowanie wniosku), 3.art. 145§1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw z art. 168§2 O.p. poprzez uchylenie zaskarżonego postanowienia w wyniku uznania, że wskazany przepis O.p. został naruszony poprzez żądanie przez organ wskazania przedmiotu sprawy przez podanie daty i numeru decyzji kończących postępowanie objęte żądaniem wznowienia, 4.art. 3§1 p.p.s.a. oraz art. 1 §1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw z art. 145§1 pkt 1 lit c p.p.s.a. przez nieprawidłową kontrolę działalności organu administracji i w konsekwencji uchylenie odpowiadającego prawu postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z 5 sierpnia 2010r. nr [...]. Wskazując na powyższe pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Bydgoszczy oraz o zasądzenie kosztów postępowania. 4.2.W odpowiedzi na skargę kasacyjną, Skarżący H. W. wniósł o jej oddalenie. 5.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1.Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż ma usprawiedliwione podstawy, a zaskarżone orzeczenie nie odpowiada prawu (argumentum a contrario z art. 184 p.p.s.a.). 5.2.Istotą kontrowersji w niniejszej sprawie było uprawnienie organu podatkowego do pozostawienia bez rozpatrzenia (art. 169§1 i 4 O.p.) podanie strony, którego braki formalne nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie. Skorzystanie z tego prawa nie narusza obowiązku organów podatkowych merytorycznego załatwiania spraw czy to wszczynanych z urzędu, czy też inicjowanych wnioskiem (podaniem) strony. Oznacza ono bowiem, że zaistniały przewidziane prawem przesłanki zakończenia spraw z przyczyn formalnych (m.in. art. 169§1 w związku z §4 O.p.). W myśl zastosowanego przez organy podatkowe art. 169§1 O.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Wymogami, o których mowa w art. 169§1 O.p. są w szczególności wymagania formalne określone w art. 168§2 i §3 O.p. stanowiącym, że podanie powinno zawierać co najmniej treść żądania, wskazanie osoby, od której pochodzi, oraz jej adresu (miejsca zamieszkania lub pobytu, siedziby albo miejsca prowadzenia działalności), a także czynić zadość innym wymogom ustalonym w przepisach szczególnych oraz podpis (por. wyrok NSA z 26 października 2006r., sygn. akt: I FSK 118/06). Przepisy te regulują wymagania formalne, jakie musi spełniać strona, by jej czynność procesowa - złożenie podania o wszczęcie postępowania - spowodowało skutek prawny. Ordynacja podatkowa przyjmuje zasadę ograniczonego formalizmu. Przestrzeganie tych ograniczonych wymagań formalnych, ustalenie przez organ podatkowy, czy podanie o wszczęcie postępowania wypełnia je, ma podstawowe znaczenie dla ochrony interesu prawnego strony. Spełnienie wymagań formalnych zarówno gwarantuje, że czynność procesowa została dokonana przez stronę, a następnie, że tylko treść żądania strony wyznacza przedmiot postępowania. Wskazane przepisy wyznaczają minimum wymagań formalnych, od spełnienia których uzależnione jest uznanie czynności procesowej za prawnie skuteczną. Są one niezbędne, aby możliwe było ustalenie elementów zasadniczych dla prowadzenia postępowania w danej sprawie, a mianowicie osoby, która składa podanie oraz przedmiotu tego postępowania. Z brakami formalnymi mamy zatem do czynienia, jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa. Brak formalny może dotyczyć określonego elementu treści pisma. 5.3.Nie budziło wątpliwości w sprawie, że H. W. pismem z 9 kwietnia 2010r. wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w B. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Izby Skarbowej w B. z 11 sierpnia 1999r. nr [...] oraz ,,wszystkich wydanych decyzji dotyczących tego samego stosunku prawnego oraz faktycznego, a dotyczących bezprawnego działania organów odnośnie naliczania stawki VAT od usług budowlanych na rzecz obiektów gminnych". Jako podstawę do wznowienia wskazano przepis art. 240§1 pkt 1 i 2 w związku z § 2 i 3 O.p. Organ zasadnie wezwał Skarżącego do sprecyzowania wniosku poprzez wskazanie jakie inne decyzje ostateczne są objęte żądaniem zawartym we wniosku o wznowienie postępowania pouczając, że nie zastosowanie się do niniejszego wezwania spowoduje pozostawienie wniosku w niniejszym zakresie bez rozpatrzenia. Skarżący poinformował, że nie widzi potrzeby wymieniania wszystkich tych decyzji, nawet nie jest to wskazane, a wobec chaotycznego wydawania decyzji w tej sprawie przez organ, strona mogłaby pominąć którąś z ważnych decyzji. Organ postanowieniem z 8 czerwca 2010r. nr [...] pozostawił bez rozpatrzenia wniosek w zakresie wznowienia postępowania w sprawie wszystkich wydanych decyzji, dotyczących tego samego stosunku prawnego oraz faktycznego odnośnie naliczania stawki VAT od usług budowlanych na rzecz obiektów gminnych. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał, że wobec szczególnego charakteru postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, należy przyjąć, że dla wznowienia postępowania konieczne jest wskazanie przez wnioskodawcę co najmniej sprawy zakończonej decyzją ostateczną, której wzruszenia żąda. W związku z zaistnieniem tego braku, którego nie usunięto w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pozostawiono wniosek w tym zakresie bez rozpatrzenia. 5.4.Skarżący w wyznaczonym terminie nie zastosował się do wezwania skierowanego do Niego i nie doprecyzował treści swojego żądania. W tej sytuacji organ podatkowy I instancji był nie tylko uprawniony, ale i zobowiązany do wydania, na podstawie art. 169§4 O.p., postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, co uczynił. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, organ podatkowy I instancji wykonał wszystkie ciążące na nim obowiązki nałożone przepisami prawa w sytuacji, gdy podanie podatnika zawierało braki formalne uniemożliwiające jego merytoryczne rozpoznanie. Organ wezwał Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego wniosku oraz pouczył o skutkach niedopełnienia tych czynności w wyznaczonym terminie. Organ działał więc na podstawie i w granicach prawa. Rozstrzygnięcia organów podatkowych znajdowało oparcie w obowiązujących przepisach prawa, a organy te nie powoływały się na okoliczności inne niż wynikające z obowiązujących przepisów. Co znamienne i co wymaga podkreślenia, organ formułując wezwanie do sprecyzowania wniosku domagał się wskazania jakie inne decyzje ostateczne są objęte żądaniem zawartym we wniosku o wznowienie postępowania. Taki sposób zredagowania wezwania był poprawny a nadto był konsekwencją, nieprecyzyjnego wniosku podatnika o wznowienie postępowania. Stopień i rodzaj niejasności wniosku, jego ogólność i lakoniczność uzasadniały właśnie takie doprecyzowanie, którego domagał się organ. Do braków formalnych, które rodzą obowiązek organu podatkowego wezwania osoby do ich usunięcia, należą braki, które uniemożliwiają nadanie podaniu właściwego biegu. (vide wyrok NSA z 8 kwietnia 2008r. sygn. akt: I FSK 541/07 LEX nr 969661). Wskazać również należy, iż Sąd I instancji, wadliwie uznał, że organ obowiązany był zwrócić się do Skarżącego o doprecyzowanie okresu rozliczeniowego, którego dotyczy wniosek jak również należało zażądać doprecyzowania okresów rozliczeniowych w podatku od towarów i usług w przedmiocie którego to podatku zapadły decyzje ostateczne. Art. 169§4 O.p. ma zastosowanie do tych braków formalnych podania, których usunięcie przez organ wiązałoby się z utrudnieniami absorbującymi czas organu w stopniu większym niż znikomy np. z poszukiwaniem dokumentu w archiwach organu, występowaniem do innych organów o wydanie dokumentu itp. Nie można zatem nakładać na organ podatkowy nieograniczonego obowiązku wzywania podatników o uzupełnienie składanych przez nich nieprecyzyjnych pism zawłaszcza w sytuacji gdy podatnik informuje organ, ,,że nie widzi potrzeby wymieniania wszystkich tych decyzji, nawet nie jest to wskazane, a wobec chaotycznego wydawania decyzji w tej sprawie przez organ, strona mogłaby pominąć którąś z ważnych decyzji." 5.5. Należy także zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, iż niedopuszczalne jest wznowienie postępowania w sprawie zakończonej nieokreśloną decyzją a następnie dopiero badanie czy taki akt rzeczywiście istnieje oraz czy stał się on ostateczny. Godzi się przypomnieć, że granice sprawy prowadzonej w tym szczególnym trybie (a tak było w sprawie poddanej osądowi), zakreśla właśnie wniosek o wznowienie postępowania, który powinien być poprawnie zredagowany. 5.6. Z uwagi na trafność zarzutów i naprowadzonej na ich poparcie argumentacji skargi kasacyjnej na podstawie art. 185§1 p.p.s.a. wyrok Sądu I instancji należało uchylić w całości aby Sąd I instancji, po ponownym rozpoznaniu sprawy uwzględnił odnośnie zaskarżonego zagadnienia ocenę prawną zawartą w niniejszym orzeczeniu. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a