I FZ 242/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 19 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. Sp. z o.o. Sp. k. z/s w K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 549/22 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. Sp. k. z/s w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 3 marca 2022 r. nr 1201-IOP2-2.4103.22.2021.24 w przedmiocie podatku od towarów i usług za II kwartał 2018 r. postanawia uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 13 lipca 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 549/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę E. Sp. z o.o. Sp. k., z/s w K. (dalej jako skarżąca spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 3 marca 2022 r. nr 1201 -IOP2 2.4103.22.2021.24 w przedmiocie podatku od towarów i usług za II kwartał 2018 r. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarządzeniem z dnia 17 maja 2022 r. wezwano skarżącą spółkę do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to zostało doręczone stronie skarżącej w dniu 10 czerwca 2022 roku. W wyznaczonym terminie braki skargi nie zostały uzupełnione. Mając na uwadze powyższe Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U, z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Skarżąca spółka wniosła zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji, domagając się jego uchylenia. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono błędne zastosowanie art. 215 § 1 P.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2021.535 t.j.) przez nieprawidłowe zastosowanie i przyjęcie, że w sprawie wysokość wpisu sądowego uzależniona jest od wartości przedmiotu zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 215 § 1 P.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie w sprawie należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Pismem takim jest skarga, od której pobiera się wpis stosunkowy, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna (art. 231 P.p.s.a.). Niedochowanie przez skarżącego wymogu podania wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi brak formalny, do uzupełnienia którego wzywa stronę przewodniczący wydziału i który strona zobowiązana jest usunąć w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (art 49 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Przy ocenie zarzutów zażalenia, które wniosła w niniejszej sprawie skarżąca spółka zasadne jest powołanie postanowienia składu siedmiu sędziów NSA z 21 stycznia 2008 r., I GSK 2039/06 (publik, w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl/, dalej w skrócie "CBOSA"), zgodnie z którym: "niewskazanie w skardze wartości przedmiotu zaskarżenia, na wezwanie przewodniczącego wydziału sądu administracyjnego o uzupełnienie braku formalnego skargi w terminie określonym w art. 49 § 1 P.p.s.a., jest obwarowane rygorem odrzucenia skargi określonym w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Rygor ten dochodzi do skutku, jeżeli strona nie zastosowała się do tego wezwania. Należy jednak zaznaczyć, że określony w art. 215 § 1 P.p.s.a. wymóg wskazania przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia jest spełniony nie tylko przez wyraźne określenie kwoty tej wartości przy wnoszeniu skargi lub w odpowiedzi na wezwanie przewodniczącego do wskazania wartości, lecz także wówczas, gdy wartość ta wynika z treści skargi lub z treści odpowiedzi na powyższe wezwanie" (zob. także postanowienie NSA z 2 lipca 2008 r., I GSK 885/07, publik. CBOSA). Oznacza to, że ustalenie czy została podana wartość przedmiotu zaskarżenia wymaga każdorazowo oceny. Artykuł 215 § 1 P.p.s.a. nie reguluje, w którym miejscu pisma procesowego oraz w jaki sposób winna być wskazana wartość przedmiotu zaskarżenia. Niemniej jednak wymaga, żeby "w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji (...) podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty". Dodatkowo, skarga, jako pismo w postępowaniu sądowym, stanowi jedną całość, kolejność umieszczenia elementów skargi nie decyduje o zachowaniu przez nią wymogów formalnych (art. 57 § 1 p.p.s.a.). W świetle tych wniosków obowiązek wskazania wartości przedmiotu zaskarżenia należy uznać za spełniony w sytuacji, gdy na podstawie dowolnej części skargi można ustalić tę kwotę. Wezwanie kierowane przez przewodniczącego wydziału do strony w trybie art. 49 § 1 P.p.s.a. może dotyczyć tylko takich braków, które uniemożliwiają nadanie pismu prawidłowego biegu. Oznacza to, że w przypadku, gdy sąd pierwszej instancji dysponuje informacją o wartości przedmiotu zaskarżenia brak jest podstaw do przyjęcia, że niepodanie wartości przedmiotu zaskarżenia uniemożliwiało nadanie sprawie biegu. W takiej sytuacji nie zachodzą bowiem przesłanki do wystosowania wezwania, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., a w konsekwencji do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 tej ustawy (por. postanowienia NSA: z 31 stycznia 2008 r., li FSK 1723/07; z 18 marca 2016 r., II FZ 6/16; z 15 grudnia 2016 r., sygn. akt II FZ 816/16; z 30 maja 2018 r., sygn. akt II FZ 226/18; opubl. w CBOSA). W niniejszej sprawie skarżąca spółka została wezwana do usunięcia braku formalnego skargi przez wskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia, a po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu, Sąd pierwszej instancji działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. postanowieniem z dnia 13 lipca 2022 r. odrzucił skargę. Co prawda, skarżąca spółka w skardze nie wskazała wprost wartości przedmiotu zaskarżenia w jednej kwocie, niemniej jednak wynikała ona z treści skargi, gdyż na drugiej stronie skargi wskazano kwoty zobowiązań w podatku od towarów i usług, które organ ustalił zaskarżoną decyzją. Wysokość tych zobowiązań była znana sądowi z urzędu w związku z treścią zaskarżonej w sprawie decyzji. W niniejszej sprawie strona wskazała w skardze, że zaskarża w całości decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 3 marca 2022 r. nr 1201-IOP2- 2.4103.22.2021.24 w przedmiocie podatku od towarów i usług za II kwartał 2018 r. (k. 2 akt sądowych). Z załączonych do sprawy akt administracyjnych wynika, że decyzją z dnia 19 maja 2021 r. o nr 1210- SPV.41O3 2.19.2020, 1210-SKP-1.4103.2.6.2021 (SZD) Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Podgórze ustalił stronie zobowiązania podatkowe do wpłaty w łącznej wysokości 75.514,61 zł. Organ drugiej instancji zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu instancji instancji. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Krakowie wskazał wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 75.515 zł. W tej sytuacji brak wskazania w części wstępnej skargi jednej kwoty określającej wartość przedmiotu zaskarżenia, gdy kwota ta wynikała z treści skargi a sąd dysponował kompletem akt administracyjnych zawierających decyzje wymiarowe, z których ww. kwota wynikała nie uniemożliwiał, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ustalenia kwoty wpisu stosunkowego, i nadania skardze dalszego biegu. W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że w rozpoznanej sprawie nie wystąpiły przestanki do wzywania skarżącej spółki na podstawie art. 49 § 1 P.p.s.a. do podania wartości przedmiotu zaskarżenia. Konsekwencją tego jest brak podstaw do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. z powodu niewykonania tego wezwania. Niezasadne są twierdzenia, skarżącej spółki, że w sprawie należny był wpis stały. Jak już wskazano zaskarżoną decyzją ustalono skarżącej spółce zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług. Zobowiązania te na podstawie art. 216 P.p.s.a. stanowią wartość przedmiotu zaskarżenia, o której jest mowa w art. 215 § 1 i 2 P.p.s.a. Od kwoty tej na podstawie art. 231 i § 1 ww. rozporządzenia należny jest wpis stosunkowy. Przepis § 2 ust. 3 pkt 12 ww. rozporządzenia dotyczy skarg w sprawach podatkowych, w których nie występuje należność pieniężna stanowiąca wartość przedmiotu zaskarżenia. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na mocy art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a ----------------------- I FZ 242/22 2