I GSK 1069/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant Magdalena Chewińska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2021 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 19 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Bk 207/21 w sprawie ze skargi Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w B. na akt Starosty Powiatu Białostockiego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nieprzyjęcia do realizacji wniosku o dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w B. na rzecz Starosty Powiatu Białostockiego 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku (dalej: WSA) wyrokiem z 19 maja 2021 r., sygn. akt I SA/Bk 207/21 oddalił skargę Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w B. (dalej: Ośrodek) na akt Powiatu Białostockiego – Powiatowego Urzędu Pracy w Białymstoku (dalej: organ lub PUP) z [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie nieprzyjęcia do realizacji wniosku o dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne. WSA rozstrzygał w następującym stanie faktycznym i prawnym. Ośrodek [...] kwietnia 2020 r. złożył do PUP wniosek o udzielenie dofinansowania części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie COVID-19. We wniosku oświadczył, że jest małym przedsiębiorcą, wysokość dofinansowania wyniosłaby [...] zł przy spadku obrotów o 50% w okresie dwóch miesięcy analogicznych jak w roku poprzednim. PUP pismem z [...] lipca 2020 r., poinformował Ośrodek, że wniosek nie został przyjęty do realizacji. Ośrodek jest bowiem "innym podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą" nieposiadającym wpisu w KRS lub CEIDG. Dofinansowanie, o jakim mowa w art. 15zzb ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.; dalej: tarczy antykryzysowej) może być przyznane wyłącznie mikro-przedsiębiorcom, małym oraz średnim przedsiębiorcom w rozumieniu ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r., poz. 1292 ze zm.). Zaskarżonym wyrokiem WSA oddalił skargę Ośrodka. W motywach wyroku WSA wskazał, że zgodnie z art. 15zzb ust. 1 tarczy antykryzysowej – dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń może zostać przyznane przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 Prawa przedsiębiorców. Powołany przepis art. 4 ust. 1 stanowi, że przedsiębiorcą jest osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca działalność gospodarczą. Przepis ten zawiera pojęcie działalności gospodarczej, która w komentowanej ustawie zdefiniowana została (art. 3) jako zorganizowana działalność zarobkowa, wykonywana we własnym imieniu i w sposób ciągły. WSA podzielił argumentację skarżącego, że ośrodek ruchu drogowego posiada osobowość prawną oraz może wykonywać działalność gospodarczą. Sąd nie zakwestionował faktu, iż Ośrodek w rzeczywistości taką działalność wykonuje. Jednak analiza statusu prawnego Ośrodka przedstawiona w skardze dokonana została wybiórczo i nie uwzględnia okoliczności, które nie pozwalają na przyznanie dofinansowania, jakie przewiduje art. 15zzb tarczy antykryzysowej. Argumentując swoje stanowisko skarżący posługuje się pojęciem działalności gospodarczej w rozumieniu potocznym, a nie w rozumieniu ustawy Prawo przedsiębiorców. WSA zgodził się z organem, że decydujące znaczenie ma definicja działalności gospodarczej zawarta w art. 3 Prawa przedsiębiorców, a w szczególności wskazany w niej aspekt zarobkowości, którego zaistnienie konieczne jest do zakwalifikowania danej działalności jako gospodarczej. Zarobkowość ta wyraża się zamiarem osiągnięcia zysku. Działalność jest zarobkowa, jeśli jest prowadzona w celu osiągnięcia dochodu rozumianego jako nadwyżka przychodów nad poniesionymi kosztami. Powyższe, należy odczytać w powiązaniu z treścią art. 117 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r., poz. 110 ze zm.; dalej: prd), który mówi o tym, że Ośrodek może wykonywać działalność gospodarczą, której wyniki będą przeznaczane na działalność, o której mowa w tym przepisie. Z uwagi na powyższe WSA wywiódł, że nie zostaje spełniona przesłanka zarobkowości. Środki, uzyskiwane z wykonywanej przez ośrodki działalności gospodarczej, przeznaczana są bowiem jedynie na realizację zadań nałożonych na nie w drodze ustawy. W związku z tym nie dochodzi do wypracowania zysku, ani osiągnięcia nadwyżki przychodów nad poniesionymi kosztami, bowiem wszystkie środki muszą (zgodnie z ustawą) być rozdysponowane w określony sposób. Skoro działalność prowadzona przez Ośrodek nie spełnia kryterium zarobkowości, działalność ta nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów Prawa przedsiębiorców. W konsekwencji WSA uznał, że Ośrodek nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców, a co za tym idzie – nie kwalifikuje się do dofinansowania z art. 15zzb tarczy antykryzysowej. Przy czym WSA zaznaczył, że przepisy tarczy antykryzysowej stanowią wyraz implementacji wytycznych unijnych w tym zakresie. Podstawowym dokumentem, regulującym te kwestie, jest Komunikat Komisji Europejskiej w sprawie określenia tymczasowych ram środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii CO\/ID-19 (2020/C 91 1/01). WSA wskazał, że o ile przepisy regulujące średnioroczne zatrudnienie oraz roczny obrót netto (lub sumę aktywów bilansu rocznego) są identyczne w polskim i unijnym porządku prawnym, to ustawa Prawo przedsiębiorców jest węższa pojęciowo i powstają na jej gruncie wątpliwości, których nie da się wyjaśnić posługując się jedynie krajowymi przepisami. WSA stwierdził, że w kwestii pomocy państwa przepisy krajowej ustawy należy stosować do momentu, kiedy nie są one różne od przepisów wspólnotowych, a w sytuacji, gdy powstają wątpliwości interpretacyjne, należy posiłkować się normami unijnymi. Status prawny małych i średnich przedsiębiorstw regulowany jest przez Załącznik nr I do Rozporządzenia Komisji (UE) z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu. Zgodnie z art. 3 ust. 4 tego Załącznika przedsiębiorstwa nie można uznać za małe lub średnie przedsiębiorstwo, jeżeli 25% lub więcej kapitału lub praw głosu kontroluje bezpośrednio lub pośrednio, wspólnie lub indywidualnie, co najmniej jeden organ publiczny. WSA wskazał, że Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego prowadzi samodzielną gospodarkę finansową, a jego przychodami są: wpływy z wykonywania zadań, o których mowa w art. 117 ust. 1 prd, wpływy z wykonywania innych zadań z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego, wpływy z działalności gospodarczej. Ośrodki mogą zaciągać kredyty, za zgodą zarządu województwa. Na podstawie § 5 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 października 2002 r. w sprawie szczegółowych warunków gospodarki finansowej wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego oraz szczegółowych warunków ewidencji przychodów i kosztów związanych z działalnością ośrodka (Dz. U. Nr 176, poz. 1443) ośrodki tworzą fundusz zapasowy, który może być przeznaczony również na pokrycie strat bilansowych ośrodka. Fundusz założycielski tworzony jest ze składników majątkowych nabytych w ramach pierwszego wyposażenia (art. 119 ust. 6 prd.) Oczywistym jest, że to wyposażenie stanowi cześć majątku województwa, wydzieloną na potrzeby działalności utworzonej samorządowej wojewódzkiej osoby prawnej. Wynikające z przepisów Prawa o ruchu drogowym powiązanie i zależność ośrodków od Zarządu Województwa znajduje też potwierdzenie w przepisach ustaw: o samorządzie województwa (art. 58) i o finansach publicznych (art. 265). WSA wskazał także, że art. 17 Prawa przedsiębiorców wiąże rozpoczęcie prowadzenia działalności z wpisem do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej albo do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Ośrodki nie podlegają natomiast wpisowi do żadnego z tych rejestrów, mimo rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej. WSA powołał się na stanowisko zawarte w wyroku WSA w Gorzowie Wlk. z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Go 93/14, że ośrodki należy zakwalifikować jako "inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą". Jest to podmiot prowadzący działalność gospodarczą, który nie ma wpisu w KRS lub CEIDG. Formalnie więc nie jest to przedsiębiorca, ale prowadzi działalność gospodarczą, co skutkuje tym, że na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ośrodek ma status innego niż przedsiębiorca podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. W art. 15zzb tarczy antykryzysowej stwierdza się, że dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń może zostać przyznane przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 Prawa przedsiębiorców. Status wojewódzkich ośrodków ruchu drogowego, określony przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie odpowiada jednak definicji działalności gospodarczej, zawartej w art. 3 Prawa przedsiębiorców. Skoro wojewódzkie ośrodki ruchu drogowego nie mieszczą się w zakresie tej definicji to nie mogą ubiegać się o wsparcie w ramach tarczy antykryzysowej. WSA dodał, że według art. 117 ust. 3 prd – Wojewódzkie Ośrodki Ruchu Drogowego mogą wykonywać działalność gospodarczą, ale niewątpliwie mają zupełnie inną pozycję rynkową, niż przedsiębiorstwa, działające bez wsparcia budżetu samorządowego. Nie mogą być zatem traktowane na równi z tymi podmiotami. Celem tarczy antykryzysowej jest bowiem wsparcie przedsiębiorców w trudnych dla nich czasach, w których ich pozycja na rynku uległa znacznemu osłabieniu z uwagi na długotrwałe restrykcje. Wsparcie, przewidziane przepisami tarczy stanowi pomoc publiczną mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce - ustawodawca miał na celu jej pobudzenie. Nie można przy tym przyjąć, że sytuacja Ośrodka jest porównywalna, gdyż pomimo trwającej pandemii nadal uzyskuje on środki z samorządu województwa, podczas gdy przedsiębiorcy, działając bez takiego wsparcia, są zdani na siebie i to do nich jest skierowana pomoc z tarczy antykryzysowej. Reasumując, WSA uznał, że Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego jest samorządową wojewódzką osobą prawną, powiązaną z samorządem terytorialnym na szczeblu regionalnym. Nie spełnia warunków do sklasyfikowania go jako przedsiębiorcę, w rozumieniu Prawa przedsiębiorców, a co za tym idzie - nie jest uprawniony do dofinansowania z art. 15zzb tarczy antykryzysowej, o które ubiegać mogą się jedynie przedsiębiorcy z sektora MŚP. WSA za chybioną uznał argumentację Ośrodka, jakoby charakteryzował się on statusem małego przedsiębiorstwa, albowiem kontrolę nad prawem głosu w Ośrodku sprawuje organ władzy publicznej - Zarząd Województwa, co wynika wprost z art. 116 ust. 3 w zw. z art. 118 ust. 2 prd. W tej sytuacji WSA oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: ppsa). Ośrodek zaskarżył wyrok WSA w całości zarzucając mu: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 w zw. z art. 3 Prawa przedsiębiorców, polegającej na jego błędnej wykładni i oddaleniu skargi Ośrodka albowiem zdaniem WSA skarżący nie spełnia przesłanek przedsiębiorcy w rozumieniu tejże ustawy z uwagi na to, że jego działalności nie można przypisać charakteru zarobkowego rozumianego jako nadwyżka przychodów nad poniesionymi kosztami, ponieważ zgodnie z art. 117 ust. 3 prd, wynik jej działalności przeznacza się na działalności o której mowa w tym przepisie, a także ze względu na fakt, iż kontrolę nad skarżącym sprawuje samorząd województwa, w sytuacji gdy skarżący osiąga dochody z działalności, konkurując z innymi podmiotami prowadzącymi działalność na wolnym rynku, a sam fakt, iż dochód ten przeznaczany jest na konkretną działalność skarżącego jest irrelewantny dla spełnienia przez skarżącego celu zarobkowości, o którym mowa w art. 3 Prawa przedsiębiorców; 2. na podstawie art. 174 pkt 1 ppsa naruszenie prawa materialnego, tj. art. 116-121 prd, poprzez jego błędną wykładnie i uznanie, że Wojewódzkie Ośrodki Ruchu Drogowego niewątpliwie mają zupełnie inną pozycję rynkową, niż przedsiębiorstwa, działające bez wsparcia budżetu samorządowego albowiem zdaniem WSA Ośrodek nadal uzyskuje środki z samorządu województwa, w sytuacji gdy Wojewódzkie Ośrodki Ruchu Drogowego są jednostkami samofinansującymi się i prowadzą samodzielną gospodarkę finansową oraz nie mają możliwości otrzymania wsparcia z budżetu województwa, ze względu na brak podstawy prawnej do udzielenia takiego wsparcia, dlatego też prowadzą działalność gospodarczą na ogólnych zasadach; 3. na podstawie art. 174 pkt 2 ppsa naruszenie postępowania, mających wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 ppsa, poprzez naruszenie funkcji kontrolnej sądu administracyjnego w następstwie oddalenia skargi, albowiem WSA nie odniósł się w ogóle do części zarzutów podniesionych w skardze w sytuacji gdy skarżony akt wydany został z naruszeniem przepisu postępowania, a mianowicie art. 7, art. 10 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z 80 kpa, poprzez niesprostaniu obowiązkowi stania na straży praworządności, braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny, w sytuacji gdy skarżący spełnia przesłanki do uznania go za przedsiębiorcę i ma możliwość skorzystania z pomocy państwa, a ponadto podjęciu przez organ aktu z pozbawieniem Ośrodka czynnego udziału w sprawie i ustosunkowania się do zebranych przez organ dowodów. Z uwagi na powyższe Ośrodek wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi na rozprawie. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od skarżącego na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wobec stawianych sądowi pierwszej instancji zarzutów i ich uzasadnienia konieczne jest przypomnienie zasad postępowania kasacyjnego. Otóż, zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. W świetle art. 176 ppsa skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia i powinna czynić zadość nie tylko wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, lecz także przewidzianym dla niej wymaganiom, w tym powinna zawierać prócz innych wymogów, m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 § 1 pkt 2 ppsa). Granice skargi kasacyjnej są bowiem wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 ppsa – może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa), albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego – i to w sposób opisany w stawianych zarzutach i ich uzasadnieniu – określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Sąd kasacyjny uprawniony jest bowiem jedynie do zbadania, czy postawione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego czy też procesowego w sposób określony w środku zaskarżenia rzeczywistości zaistniały. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma natomiast prawa badania, czy w sprawie wystąpiły inne niż podniesione w skardze kasacyjnej naruszenia prawa, które mogłyby prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Tak więc, nawet gdyby sąd kasacyjny dostrzegł w zaskarżonym wyroku sądu pierwszej instancji nieprawidłowości, których nie objęła zarzutami strona wnosząca skargę kasacyjną, to wadliwości te nie mogłyby uzasadniać wniosku skargi kasacyjnej o uchylenie kontrolowanego orzeczenia. Zakres kontroli wyznacza bowiem tylko autor skargi kasacyjnej wskazując, które normy prawa i w jaki sposób zostały naruszone. W związku z tym to na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek jednoznacznego wskazania, które konkretnie przepisy prawa materialnego – z precyzyjnym wskazaniem artykułu i jego ewentualnej jednostki redakcyjnej – zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem i w czym to uchybienie się przejawia. W przypadku zarzutu błędnej wykładnia konieczne jest wskazanie na czym polega wadliwe rozumienie przez sąd pierwszej instancji przepisu i jak prawidłowo winien on być interpretowany. Prawidłowo sformułowany zarzut wadliwego zastosowania przepisu prawa materialnego wymaga wyjaśnienia, w czym strona wnosząca skargę kasacyjną upatruje niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa). Przy naruszeniu prawa procesowego należy zaś wskazać przepisy postępowania naruszone przez sąd, sposób tego naruszenia i istotny wpływ naruszenia na wynik sprawy, to jest na treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 ppsa). Prawidłowo sformułowana skarga kasacyjna wymaga indywidualnego uzasadnienia każdego zarzutu, wobec każdego z przepisów, które w ocenie strony skarżącej kasacyjnie naruszył sąd pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania czy korygowania postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków, jak i zakresu zaskarżenia (por. wyroki NSA z 18 marca 2021 r., sygn. akt II GSK 12/21 i z 30 września 2021 r. sygn. akt II GSK 565/21; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej – z uwzględnieniem przedstawionych zasad postępowania kasacyjnego – Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw. Przed przystąpieniem do ustosunkowania się do poszczególnych zarzutów skargi kasacyjnej niezbędne jest przypomnienie, że zaskarżonym wyrokiem WSA oddalił skargę Ośrodka na akt organu (PUP) z [...] lipca 2020 r. w przedmiocie nieprzyjęcia do realizacji wniosku o dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne, gdyż nie jest on uprawniony do dofinansowania, o jakim mowa w art. 15zzb ust. 1 tarczy antykryzysowej. Zgodnie z wymienionym przepisem – starosta może, na podstawie zawartej umowy, przyznać przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców dofinansowanie części kosztów wynagrodzeń pracowników w rozumieniu art. 15g ust. 4 zdanie pierwsze oraz należnych od tych wynagrodzeń składek na ubezpieczenia społeczne w przypadku spadku obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia COVID-19. Przepis art. 15zzb ust. 1 ustawy antykryzysowej jest więc kluczowym przepisem dającym możliwość uzyskania przez uprawnionego wnioskodawcę dofinansowania wynagrodzeń pracowników oraz osób zatrudnionych na podstawie umowy o pracę nakładczą lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usługi. To właśnie ten przepis stanowił podstawę odmowy przyjęcia do realizacji wniosku Ośrodka. Tymczasem w skardze kasacyjnej brak jest zarzutów dotyczących naruszenia przez WSA art. 15zzb ustawy antykryzysowej, ani jakichkolwiek innych przepisów tej ustawy. Stanowi to kardynalną wadę skargi kasacyjnej, która w zasadzie uniemożliwia jej uwzględnienie, ponieważ spór w sprawie nie tylko toczy się na bazie interpretacji art. 4 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, lecz w konkretnym kontekście definicji przedsiębiorcy, tj. przedsiębiorcy, którego działalność gospodarcza została dotknięta skutkami pandemii spowodowanymi COVID-19. Powyższe przekłada się bezpośrednio na brak uznania za usprawiedliwione zarzutów z punktu 1. petitum skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia art. 4 w zw. z art. 3 Prawa przedsiębiorców, polegającej na ich błędnej wykładni. Tak jak wyżej wskazano, autor skargi kasacyjnej powinien powiązać naruszenie tych przepisów z uregulowaniami tarczy antykryzysowej, notabene jak to uczynił w punkcie 1. skargi do WSA. Brak takiego powiązania uniemożliwia uznania zarzutów za zasadne, ponieważ WSA dokonywał wykładni zarzucanych przepisów art. 3 i art. 4 ust. 1 Prawa przedsiębiorców w związku z przepisami tarczy antykryzysowej. W punkcie 2. petitum skargi kasacyjnej podniesiono naruszenie prawa materialnego w postaci art. 116-121 prd, poprzez ich błędną wykładnię. Jest to zarzut nieusprawiedliwiony z powodów konstrukcyjnych, ponieważ nie można w sposób "blokowy" zarzucać naruszenia całego rozdziału przepisów ustawy. Każdy ze wskazanych artykułów ustawy Prawo o ruchu drogowym reguluje oddzielne kwestie i każdy z nich posiada dalsze jednostki redakcyjne, których przedstawienie jest niezbędne – jak zaznaczono na wstępie motywów uzasadnienia wyroku – do prawidłowego sporządzenia zarzutów skargi kasacyjnej. Taki sposób ukształtowania przez kasatora zarzutów uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku. W punkcie 3. petitum skargi kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 ppsa, poprzez naruszenie funkcji kontrolnej sądu administracyjnego w następstwie oddalenia skargi, ponieważ WSA nie odniósł się do części zarzutów podniesionych w skardze w sytuacji gdy skarżony akt wydany został z naruszeniem przepisu postępowania, tj. art. 7, art. 10 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z 80 kpa. Nie są to zarzuty usprawiedliwione z następujących przyczyn. Po pierwsze, wskazać należy, że autor skargi kasacyjnej w ramach tego zarzutu w istocie podnosi brak odniesienia się przez WSA do części zarzutów skargi. Taki zarzut dotyczy więc prawidłowości sporządzenia przez WSA uzasadnienia wyroku, a zatem powinien być kwestionowany poprzez naruszenie art. 141 § 4 ppsa, który reguluje omawianą kwestię, a tego w skardze kasacyjnej nie wskazano. Po drugie, rozpoznawana sprawa jest typową sprawą dotyczącą wykładni przepisów prawa materialnego, w której nie mamy do czynienia z potrzebą ustaleń faktycznych w sprawie, ponieważ te są bezsporne. WSA wyraźnie zaznaczył, że ośrodek ruchu drogowego posiada osobowość prawną i może wykonywać działalność gospodarczą. WSA nie zakwestionował także tego, że ośrodek taką działalność wykonuje. Przy czym uznał, że taka działalność nie pozwala na przyznanie dofinansowania, jakie przewiduje art. 15zzb tarczy antykryzysowej. Jest to zatem typowy spór o prawo a nie o fakty. W tej sytuacji zarzuty naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego są chybione. Tym samym w sprawie brak było podstaw do zastosowania przez WSA art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa, który jest tzw. przepisem wynikowym, na podstawie którego sąd administracyjny uchyla decyzje lub postanowienie, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jest to więc przepis, którego zastosowanie jest uzależnione od naruszenia innych przepisów postępowania administracyjnego, którego w sprawie nie można było stwierdzić. Brak było także podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 3 § 1 ppsa, który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie. Jest to przepis ustrojowy określający podstawowe kryterium sprawowania kontroli administracji publicznej przez sądy administracyjne. Naruszenie tego przepisu ma miejsce wówczas, gdy sąd rozpoznający sprawę uchyli się od obowiązku wykonania kontroli zaskarżonej decyzji. Tak się w niniejszej sprawie nie stało, zakres właściwości sądu nie został naruszony bowiem zaskarżony wyrok został wydany po rozpoznaniu skargi na akt PUP. WSA przeprowadził zatem kontrolę aktu objętego zakresem właściwości tego sądu, stosując w tym zakresie wyłącznie kryterium zgodności z prawem. Okoliczność, że skarżący kasacyjnie nie zgadza się z wynikiem tej kontroli nie stanowi naruszenia tego przepisu. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 ppsa. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Na zasądzone koszty postępowania kasacyjnego (360 zł) składa się koszt sporządzenia odpowiedzi na skargę kasacyjną przez radcę prawnego i jego udział w rozprawie, który brał także udziału w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji.