VII SA/Wa 1361/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzają ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz G. W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. znak: [...] na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. –Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267 ), zwanej dalej kpa oraz art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2011r., nr 30, poz. 151 ze zm.) orzekł o skreśleniu G. W. posiadającego uprawnienia do szkolenia kandydatów na kierowców numer [...] w zakresie prawa jazdy kat. B z ewidencji instruktorów, prowadzonej przez Starostę [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że G. W. przedłożył zaświadczenie potwierdzające odbycie 3-dniowych warsztatów doskonalenia zawodowego w okresie 21 grudnia 2013r.- 23 grudnia 2013 r. po terminie określonym w art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami ( tj. po 7 stycznia 2014r.). W związku z powyższym, w oparciu o przepis art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami, Starosta skreślił instruktora z ewidencji. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł G. W. Odwołujący wniósł o ponowną weryfikację z uwzględnieniem przedstawionych w odwołaniu faktów i pozytywne rozpatrzenie sprawy nie pozbawiając go uprawnienia do szkolenia kandydatów na kierowców w zakresie prawa jazdy kategorii B. Po rozpatrzeniu ww. odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2014r., znak: [...] na podstawie art. 127 § 1 i 2 w związku z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001r., nr 79, poz. 856 ze zm.) utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podkreśliło, iż zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierującym pojazdami instruktor jest zobowiązany do dnia 7 stycznia każdego roku przedkładać staroście zaświadczenie potwierdzające uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach , o których mowa w art. 35 ust. 6 (chodzi tutaj o 3-dniowe warsztaty doskonalenia zawodowego). Natomiast zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, Starosta skreśla instruktora z ewidencji instruktorów w przypadku nieprzedłożenia do dnia 7 stycznia każdego roku zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach doskonalenia zawodowego. W takim przypadku, Starosta wydaje decyzję administracyjną ( art. 46 ust. 4 ). Dalej Kolegium wyjaśniło, że ww. przepis określa obligatoryjne przesłanki skreślenia instruktora z ewidencji. Wskazało, że z konstrukcji tego przepisu wynika, że organ jest zobowiązany do wydania decyzji związanej. Nie dysponuje uznaniem administracyjnym, zaś wynik sprawy jest uwarunkowany jest od tego czy instruktor przedłożył do 7 stycznia przedmiotowe zaświadczenie. W sytuacji gdy organ ustali, iż w terminie zakreślonym w art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierujących pojazdami instruktor nie przedłożył zaświadczenia potwierdzającego uczestnictwo w warsztatach doszkalających, zobligowany jest wówczas do wydania decyzji administracyjnej o skreślenia instruktora z ewidencji. Kolegium zaznaczyło, że fakt odbycia szkolenia w terminie nie ma znaczenia dla sprawy. Ustawodawca tak jak wynika z ww. przepisu wymaga bowiem aby instruktor przedstawił przedmiotowe zaświadczenie organowi w ustawowym terminie do dnia 7 stycznia każdego roku. Na koniec Kolegium wyjaśniło, że Starosta prowadzący ewidencję nie ma obowiązku informowania strony o konieczności przedłożenia zaświadczenia, jak również, nie jest uprawniony do informowania strony o braku takiego dokumentu w aktach ewidencyjnych. W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, że okoliczności podnoszone przez odwołującego nie mają znaczenia dla decyzji wydawanej w oparciu o ww. przepisy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wniósł G. W. wnosząc o ponowną weryfikację z uwzględnieniem przedstawionych w niej faktów, Wskazał, że w dniach 12 lutego 2014 r. przesłał kopię dokumentów zapominając o przesłaniu oryginału zaświadczenia potwierdzającego ukończenie 3-dniowego warsztatu doskonalenia zawodowego. Wynikało to z trudnej sytuacji życiowej ( nagła choroba i śmierć ojca), jak również ze względu na zły stan zdrowia (stres), co przyczyniło się do nieterminowego a zarazem nieświadomego wysłania wymaganego zaświadczenia. Skarżący zaznaczył, że organ nie poinformował go, iż w wyniku weryfikacji nie zauważono braku oryginału zaświadczenia, oraz że on sam zauważył ten brak i w dniu 5 marca 2014r. dołączył oryginał do organu. W związku z powyższym odwołujący poprosił o zrozumienie i pozytywne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu decyzji i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady wystąpiły, dlatego skarga została uwzględniona. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2014r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2014r. o skreśleniu G. W. posiadającego uprawnienia do szkolenia kandydatów na kierowców numer [...] w zakresie prawa jazdy kat. B z ewidencji instruktorów, prowadzonej przez Starostę [...] z uwagi na przedłożenie zaświadczenia potwierdzającego odbycie 3-dniowych warsztatów doskonalenia zawodowego w okresie 21 grudnia 2013r.- 23 grudnia 2013 r. po terminie określonym w art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami ( tj. po 7 stycznia 2014r.). Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. o kierującym pojazdami (Dz. U. z 2011r., nr 30, poz. 151 ze zm.) instruktor jest zobowiązany do dnia 7 stycznia każdego roku przedkładać staroście zaświadczenie potwierdzające uczestnictwo w roku ubiegłym w warsztatach , o których mowa w art. 35 ust. 6 (chodzi tutaj o 3-dniowe warsztaty doskonalenia zawodowego). Okolicznością w sprawie bezsporną jest, iż skarżący zaświadczenia powyższego w terminie nie przedłożył, z uwagi na trudną sytuację rodzinną, tym niemniej szkolenie wymagane odbył. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. fakt odbycia szkolenia w terminie nie ma znaczenia dla sprawy. Ustawodawca tak jak wynika z ww. przepisu wymaga bowiem aby instruktor przedstawił przedmiotowe zaświadczenie organowi w ustawowym terminie do dnia 7 stycznia każdego roku. Z oceną organów nie można się jednak zgodzić. W doktrynie i w orzecznictwie akcentuje się prymat wykładni językowej nad pozostałymi rodzajami wykładni, tj. systemową i celowościową. Jednocześnie przyjmuje się, że w wyjątkowych sytuacjach wolno odstąpić od literalnego znaczenia przepisu. Może to mieć miejsce, gdy wykładnia językowa pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią innych norm, prowadzi do absurdalnych z punktu widzenia społecznego lub ekonomicznego konsekwencji, rażąco niesprawiedliwych rozstrzygnięć lub pozostaje w oczywistej sprzeczności z powszechnie akceptowanymi normami moralnymi (por. np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2000 r. K 25/99, OTK Zb. Urz. 2000, nr 5, poz. 141 oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 1993 r., III ARN 84/92, OSNC 1993, nr 10, poz. 183, z dnia 8 maja 1998 r. I CKN 664/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 7, uchwały z dnia 3 listopada 1997 r. III ZP 38/97, OSNAPiUS 1998, nr 8, poz. 234, z dnia 8 lutego 2000 r. I KZP 50/99, OSNKW 2000, nr 3-4, poz. 24 i uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 25 kwietnia 2003 r. III CZP 8/03, OSNC 2004, nr 1, poz. 1). W ocenie Sądu w sprawie niniejszej mamy do czynienia z nadzwyczajną sytuacją wymagającą dokonania wykładni celowościowej omawianego przepisu wskazującą konieczność uczestnictwa w roku ubiegłym w warsztatach , o których mowa w art. 35 ust. 6 ( 3-dniowe warsztaty doskonalenia zawodowego). Odbycie bowiem tych szkoleń stanowi gwarancję doskonalenia zawodowego i spełnienia norm profesjonalnego wykonywania zawodu. Złożenie zaświadczenia jest jedynie udokumentowaniem w określonej formie dokonanych czynności. Celem ustawodawcy było zobligowanie instruktorów do corocznego udziału w warsztatach i ten warunek został przez skarżącego spełniony. W ocenie Sądu dokonana przez organy interpretacja art. art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami prowadzi do wypaczenia sensu normy prawnej. Odmienna -literalna wykładnia prowadzi do rażąco niesprawiedliwego rozstrzygnięcia organów. Z tych względów należało uznać, iż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zapadły z naruszeniem przepisu prawa materialnego tj. art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy o kierujących poprzez błędną jego wykładnie , co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. ). O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach znajduje podstawę w art. 200 przywołanej ustawy.