II SA/Gl 1243/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi J. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 27 czerwca 2022 r. nr SKO.PS/41.5/530/2022/8498 w przedmiocie zasiłku okresowego oddala skargę. UZASADNIENIE Po rozpatrzeniu wniosku J. T. Prezydent Miasta Z., decyzją Nr [...] z dnia 29 kwietnia 2022 r. przyznano stronie pomoc w formie zasiłku okresowego w wysokości 20 zł. w okresie od 1 marca 2022 r. do 31 sierpnia 2022 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że na podstawie wywiadu środowiskowego z dnia 26 kwietnia 2022 r. zweryfikowano sytuację dochodową wnioskodawcy i ustalono co następuje: strona jest osobą samotną, jego dochód wynosi 764,10 zł. różnica między kryterium dochodowym a dochodem stanowi kwotę 11,90 zł. W związku z powyższym wnioskodawca spełnia kryteria do przyznania tej formy pomocy. Jak wskazał organ, w świetle art. 38 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego: - osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; - rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu zasiłek okresowy ustala się w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym, że miesięczna kwota zasiłku nie może być wyższa niż kwota kryterium dochodowego na osobę w rodzinie. Ust. 4 ww. artykułu stanowi, iż kwota zasiłku nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie. W przypadku strony zasiłek okresowy powinien wynosić: kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej - 776,00 zł - dochód - 764,10 zł = 11,90 zł x 50% = 5,95 zł W związku z tym, iż minimalna kwota zasiłku okresowego wynosi 20,00 zł miesięcznie - przysługuje panu kwota 20,00 zł miesięcznie. Organ poinformował wreszcie, że informuje, że zgodnie z art. 147 ustawy o pomocy społecznej Miasto Z. otrzymuje z budżetu państwa dotację na pokrycie wydatków na zasiłki okresowe w minimalnej wysokości (50% różnicy miedzy kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby a w przypadku osób w rodzinie 50% różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny). Z pomocy finansowej w formie zasiłków okresowych skorzystało w 2021 r. 1740 świadczeniobiorców, wydatek za 2021 r. stanowi kwota 3 571 641 zł. Ustawa przewiduje możliwość zwiększenia wysokości zasiłku okresowego ze środków własnych Miasta Z. jednak środki finansowe na realizację zadań własnych w całości wykorzystywane są na realizację zadań własnych m.in, takich jak wypłaty zasiłków celowych na zakup opału w sezonie grzewczym, zabezpieczenie 40% udziału własnego w ramach wieloletniego programu wspierania finansowego gmin w zakresie dożywiania "Posiłek w szkole i w domu". Pozostała kwota przeznaczona jest na wypłatę zasiłków celowych w szczególnie uzasadnionych przypadkach (bardzo niski dochód lub jego brak) dotyczących zakupu lekarstw ratujących życie, pomocy w formie zakupu obuwia lub odzieży adekwatnej do pory roku bądź innych potrzeb wynikających z indywidualnych, wyjątkowych, szczególnie trudnych sytuacji życiowych naszych klientów. Odwołanie od tej decyzji złożył jej adresat. Wyraził niezadowolenie z podjętego rozstrzygnięcia, w jakim nie jest zgodne z jego żądaniem i wniósł o jej zmianę poprzez przyznanie mu świadczenia w żądanej formie (świadczenie pieniężne bądź usługi). W uzasadnieniu wskazał, że Miejski Ośrodek Pomocy Rodzinie w Z. zna jego sytuację, zatem powinien działać z urzędu. Zaskarżoną obecnie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach utrzymało rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy w pełni akceptując ustalenia Prezydenta Miasta Z. oraz wywiedzione z nich skutki prawne. Skargę na tę decyzję do tutejszego Sądu złożył jej adresat. Oświadczył, że nie był w stanie, ze względu na nadmiar korespondencji, odnieść się do uzasadnienia decyzji. Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r. poz. 2268) zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego: 1) osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej; 2) rodzinie, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego rodziny. W świetle ust. 2 tego artykułu zasiłek okresowy ustala się: 1) w przypadku osoby samotnie gospodarującej - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że miesięczna kwota zasiłku nie może być wyższa niż kwota kryterium dochodowego na osobę w rodzinie; 2) w przypadku rodziny - do wysokości różnicy między kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. Kwota zasiłku okresowego (ust. 3) ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50% różnicy między: 1) kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby; 2) kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny. Kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie. Analizując akta administracyjne Sąd uznał, że wyliczenie kwoty zasiłku przysługującego skarżącemu jest prawidłowa. Dochód strony w analizowanym zakresie wyniósł 764,10 zł miesięcznie. Kryterium dochodowe wynosiło zaś w tym okresie 776 zł (dla osoby samotnie gospodarującej. Różnica między tymi kwotami wynosiła zaś 11,90 zł. Biorąc jednak pod uwagę treść art. 38ust. 3 oraz minimalną wysokość świadczenia (ust. 4) prawidłowo ustalono wysokość zasiłku na 20 zł. Sąd wskazuje ponadto, że ani strona, ani jej profesjonalny pełnomocnik nie kwestionują ustaleń w tym zakresie. Biorąc pod uwagę powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.