II SA/Ol 998/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi D. Z. na pismo Kuratora Oświaty z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie oceny pracy zawodowej nauczyciela postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia 21 października 2010 r. D. Z. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na pismo Kuratora Oświaty z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie oceny pracy zawodowej nauczyciela. Skarżąca wskazała, że jest zatrudniona w Szkole Podstawowej Nr "[...]" w "[...]" od 1 września 2007 r. na stanowisku nauczyciela. W dniu 25 czerwca 2010 r. otrzymała od Dyrektora Szkoły na piśmie ocenę pracy zawodowej. Ocena ta to lista wytknięć i niesłusznych zarzutów postawionych skarżącej. Dyrektor Szkoły nie uwzględnił żadnej z uwag jakie skarżąca złożyła po zapoznaniu jej z projektem oceny. Ponadto ocena była nieobiektywna, nacechowana wrogą postawą wobec skarżącej jako pracownika. Dlatego też skarżąca złożyła odwołanie do Kuratora Oświaty, wnosząc o unieważnienie wystawionej oceny. Jednak organ pismem z dnia 12 października 2010 r. poinformował skarżącą, że 27 września 2010 r. odbyło się zebranie zespołu (nie wiadomo w jakim składzie), który rozpoznał negatywnie odwołanie skarżącej. Z powyższych względów skarżąca wniosła o unieważnienie decyzji Kuratora Oświaty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na brak właściwości rzeczowej sądu administracyjnego do rozpoznania skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy) oraz inne niż określone w pkt. 1 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 ustawy). Powyżej przytoczone przepisy wyznaczają zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego oraz zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. Oznacza to, iż sąd administracyjny w trakcie wykonywania kontroli administracji publicznej winien w każdym przypadku ustalić, czy zaskarżony akt podjęty przez organ administracji mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądu administracyjnego. Z utrwalonego stanowiska doktryny wynika, iż "z konstytucyjnej zasady działania organów władzy publicznej "na podstawie i w granicach prawa" (art. 7 Konstytucji RP) i z zasady ogólnej ustanowionej w art. 6 Kpa wynika, że nie można domniemywać stosowania władczej i jednostronnej formy działania, jaką jest decyzja administracyjna, tylko z okoliczności sprawy lub z samego przepisu art. 104 Kpa (...), lecz podstawę do jej wydania trzeba wyprowadzić z powszechnie obowiązujących przepisów prawa materialnego" (B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz Wydanie 6 str. 455). Z kolei z aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy mamy do czynienia w przypadku, gdy "dany akt lub czynność ustala (odmawia ustalenia), stwierdza (odmawia stwierdzenia), potwierdza (odmawia potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązku określonego przepisami prawa administracyjnego. Musi więc istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub ich potwierdzeniem (oraz ich odmowami), a możliwością realizacji uprawnienia (lub obowiązku), wynikającego z przepisu prawa" (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz str. 61). Z przytoczonych stanowisk doktryny widać, iż sprawę można załatwić poprzez wydanie decyzji administracyjnej jedynie wtedy, gdy przepis prawa materialnego lub inny przepis prawa powszechnie obowiązującego, wskazuje taką formę rozstrzygnięcia i zakończenia przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Podobnie z aktem lub inną czynnością mamy do czynienia tylko wtedy, gdy dotyczą one konkretyzacji praw i obowiązków wynikających z takich przepisów prawa dokonywanych przez organ administracji. Kwestie dotyczące oceniania pracy nauczyciela uregulowane zostały w przepisach art. 6a ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r., Nr 97, poz. 674 ze zm.), który w ust. 9 stanowi że od oceny pracy ustalonej przez dyrektora szkoły przysługuje prawo wniesienia odwołania do organu sprawującego nadzór pedagogiczny. Zgodnie z art. 31 ustawy z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty (tekst jednolity: Dz. U z 2004r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), zwierzchni nadzór nad szkołami publicznym i niepublicznymi sprawuje kurator oświaty. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2005 r., II SA/Wa 1535/05 oraz w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu II SAB/Po 11/09 (orzeczenia dostępne w Internecie w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), iż analiza przepisów powołanych wyżej aktów prawnych prowadzi do stwierdzenia, że ocena pracy nauczyciela nie jest dokonywana w ramach postępowania administracyjnego i nie przybiera procesowej formy decyzji (tak też przyjął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 1 lutego 1981 r. sygn. akt SA 520/81). Czynności dokonywane przez dyrektora szkoły w ramach procedury oceniania pracy nauczyciela, należy traktować jako działania pracodawcy w stosunku do pracownika w ramach przyznanych mu uprawnień. Znana prawu pracy czynność oceniania ma zatem charakter wewnętrznego postępowania pracodawcy (por. wyrok SN - Izba Administracyjna, Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 29 czerwca 2000 r. I PKN 710/99, OSNAPiUS 2002/1 poz. 6) i może podlegać ocenie sądu pracy, który uprawniony jest do merytorycznego badania takiej oceny w postępowaniu w sprawie zgodności z prawem rozwiązania stosunku pracy. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że sprawą administracyjną jest przewidziana w przepisach prawa materialnego możliwość konkretyzacji wzajemnych uprawnień i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego. W przedmiotowej sprawie niewątpliwie nie mamy do czynienia ze sprawą administracyjną. Natomiast warunkiem dopuszczalności wydania decyzji administracyjnej jest istnienie przepisu prawa materialnego przewidującego załatwienie sprawy w takiej formie. W ocenie Sądu, art. 6a ust. 10 ustawy - Karta Nauczyciela nie stanowi podstawy prawnej do wydania decyzji w przedmiocie oceny pracy nauczyciela, ale - co wymaga podkreślenia - brak jest w ogóle przepisu, który uprawniałby kuratora oświaty do rozstrzygnięcia tego rodzaju sprawy w ramach postępowania administracyjnego i wydania decyzji. Żaden z przepisów prawa powszechnie obowiązującego nie przewiduje bowiem takiej formy działania organu nadzoru w sprawie, której przedmiotem jest ocena pracy. Podkreślić należy przy tym, że ustawodawca nie przyznał kuratorowi oświaty w tego rodzaju sprawach uprawnienia do dokonywania oceny pracy, a jedynie powołania komisji oceniającej. Pisma Kuratora Oświaty nie można również uznać za inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej, gdyż jak wskazano wyżej organ posiada jedynie uprawnienie do powołania komisji oceniającej, a samo zaskarżone pismo nie ustala (odmawia ustalenia), stwierdza (odmawia stwierdzenia), potwierdza (odmawia potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązku określonego przepisami prawa administracyjnego. Informuje ono jedynie skarżącą o stanowisku Zespołu Oceniającego. Dlatego też skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z innych przyczyn na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Z tych względów należało orzec jak w sentencji postanowienia.