I FNP 2/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak, po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi S.K. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2019 r., sygn. akt I FSK 1863/19 oddalającego skargę kasacyjną S.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2018 r. sygn. akt I SA/Kr 755/18 w sprawie ze skargi S.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 16 maja 2018 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług postanawia: 1) odrzucić skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, 2) zwrócić skarżącemu z kasy Naczelnego Sądu Administracyjnego uiszczony wpis w kwocie 200 (słownie: dwieście) złotych. UZASADNIENIE 1. Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2019 r., sygn. akt I FSK 1863/19, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną S. K. (dalej: skarżący) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 grudnia 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 755/18 oddalającego skargę S. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 16 maja 2018 r. [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług. 2. Pismem z dnia 31 stycznia 2020 r. skarżący wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanego wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 grudnia 2019 r., domagając się stwierdzenia niezgodności przedmiotowego orzeczenia z "podstawową zasadą dyrektywy 2006/112/WE jaką jest neutralność podatku od wartości dodanej" a nadto podnosząc, że ww. wyrok "w stopniu rażącym narusza art. 1 ust. 2, art 9, art. 132 ust. 1 lit. b dyrektywy 2006/112/WE, art. 1, art. 22 ust. 2, ust. 3 ustawy o własności lokali, art. 20, art. 21, art. 64, art. 178 Konstytucji, art. 17, art. 41, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej". Powyższy wyrok skarżący zaskarżył w całości i wniósł o jego uchylenie oraz orzeczenie, że wyrok ten "rażąco narusza art. 1 ust. 2, art 9, art 132 ust. 1 lit b dyrektywy 2006/112/WE, art.l, art. 22 ust. 2, ust.3 ustawy o własności lokali, art. 20, art. 21, art. 64, art. 178 Konstytucji, art. 17, art. 41, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 231 kk". Skarżący wniósł także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2019 r. w sprawie I FSK 1863/19 podlega odrzuceniu. 4. Zgodnie art. 285a § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej również jako: p.p.s.a.), skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe; z kolei od orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego skarga nie przysługuje, z wyjątkiem gdy niezgodność z prawem wynika z rażącego naruszenia norm prawa Unii Europejskiej (§ 3). Przepis ten stanowi podstawę prawną do rozpatrywania skargi w niniejszej sprawie. 5. Zgodnie z art. 285d p.p.s.a., skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania, które spowodowały niezgodność orzeczenia z prawem, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda. Podstawą skargi nie mogą być jednak zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Wymogi formalne skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia określone zostały w art. 285e § 1 ustawy p.p.s.a. Przepis ten wyznacza szereg ustawowych elementów konstrukcyjnych takiej skargi, których - w przypadku ich niespełnienia - nie można sanować przez ewentualne wezwanie strony do uzupełnienia braków. Zalicza się do nich: 1) oznaczenie orzeczenia, od którego jest wniesiona, ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości lub w części; 2) przytoczenie jej podstaw oraz ich uzasadnienie; 3) wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne; 4) uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy; 5) wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe, a ponadto - gdy skargę wniesiono stosując art. 285a § 2 - że występuje wyjątkowy przypadek uzasadniający wniesienie skargi; 6) wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem. 6. W realiach niniejszej sprawy należy podkreślić, że ustawowym wymogiem jest, stosownie do art. 285e § 1 pkt 4 ustawy p.p.s.a., uprawdopodobnienie wyrządzenia skarżącemu szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. Pozostaje to w związku z funkcją, jaką realizuje instytucja skargi o niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia w postaci stwierdzenia, że kwestionowane orzeczenie ma przymiot niezgodności z prawem, co otwiera następczo możliwości realizacji uprawnień naprawienia szkody w postępowaniu przed sądem powszechnym. Istotą skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest bowiem wykazanie, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane niezgodnie z prawem, w następstwie, czego wynikła szkoda. Skarga ta nie jest odrębnym środkiem zaskarżania orzeczenia. Jest to instytucja nadzwyczajna, mająca umożliwić realizację prawa, nadanego przez art. 77 Konstytucji RP, który stanowi, że każdy ma prawo do wynagrodzenia szkody wyrządzonej przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej. 7. Analizując spełnienie warunków ustawowych przez skargę w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący nie wykazał na czym polegało wyrządzenie mu szkody przez wydanie wyroku z 6 grudnia 2019 r. w sprawie I FSK 1863/19. W skardze, oprócz polemicznej, względem kwestionowanego rozstrzygnięcia, analizy przepisów oraz orzecznictwa sądów administracyjnych, skarżący nie uprawdopodobnił wyrządzenia szkody przez wydanie wyroku NSA w sprawie I FSK 1863/19. Nie spełnia tej przesłanki ogólny wywód o "opracowaniu przez sądy metody wymuszenia na podatniku podatku VAT płacenia podatku nienależnego" (s. 2 skargi in principio, s. 4) oraz zawarta w ostatnim zdaniu skargi teza, że "jest oczywistym i bezspornym, że istnieje ścisły związek między Wyrok NSA sygn akt I FSK 1863/19 odmawiającym zastosowania w sprawie art. 1, art. 9, art. 132 ust. 1 pkt b dyrektywy 2006/112/WE, a poniesioną szkodą" (pisownia org.). 8. Co więcej, skarżący nie wykazał związku pomiędzy wydanym orzeczeniem a poniesieniem szkody w skonkretyzowanej wysokości. Nie podjął nawet próby określenia wysokości tej szkody. Tymczasem wymóg wyrządzenia stronie szkody przez wydanie kwestionowanego wyroku obejmuje również skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, na co wskazuje również art. 285d ustawy p.p.s.a., który nie różnicując skarg ze względu na podstawę prawną ich składania (art. 285a § 1, 2 lub 3 ustawy p.p.s.a.) stanowi o wymogu wyrządzenia stronie szkody wydaniem orzeczenia. 9. W myśl art. 285h § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji, skargę wniesioną po upływie terminu, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 285e § 1, jak również skargę z innych przyczyn niedopuszczalną. Brak w rozpoznawanej skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia elementu konstrukcyjnego takiej skargi, jakim jest uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody na skutek wydania orzeczenia, którego skarga dotyczy, a więc wymogu z art. 285e § 1 pkt 4 ustawy p.p.s.a., skutkuje koniecznością odrzucenia skargi, na podstawie art. 285h § 1 ustawy p.p.s.a., jako niespełniającej wymagań określonych w art. 285e § 1 ustawy p.p.s.a. 10. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 285h § 1 w związku z art. 285a § 1 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 w związku z art. 285l ustawy p.p.s.a.