II FZ 793/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D.M., M.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 570/15 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi D.M., M.S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 6 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kosztów opinii biegłego w sprawie podatku od spadków i darowizn postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE D.M. i M.S. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 6 marca 2015 r. w przedmiocie kosztów opinii biegłego w sprawie podatku od spadków i darowizn. We wniosku o wstrzymanie wykonania postanowienia Skarżące stwierdziły, że nieuwzględnienie tego żądania narazi je na znaczną szkodę. Postanowieniem z 13 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odmówił przyznania Skarżącym ochrony tymczasowej, argumentując, że nie podjęły one próby wykazania zasadności wniosku. Nie wyjaśniły nawet w czym upatrują znacznej szkody, na której powstanie są narażone. Takie ograniczenie uzasadnienia żądania nie pozwala na uznanie, by w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Powyższe rozstrzygnięcie Skarżące zaskarżyły zażaleniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Powyższa zasada może doznać ograniczenia poprzez zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Jak stanowi art. 61 § 3 P.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Zaznaczyć należy, że instytucja wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia ma charakter uznaniowy, stąd Naczelny Sąd Administracyjny – dokonując kontroli instancyjnej – nie może odnosić się do merytorycznej strony rozstrzygnięcia, wkraczałby bowiem wówczas w zakres władzy dyskrecjonalnej przyznanej mocą przepisów ustawy sądowi rozpoznającemu wniosek. Z powyższych względów kontrola instancyjna dotyczyć może jedynie proceduralnej strony postępowania wpadkowego. Podkreślenia wymaga również fakt, że podmiotem inicjującym postępowanie w przedmiocie przyznania środka ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym była strona skarżąca i to na niej ciążył – z mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. - obowiązek wykazania, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Analiza akt sprawy, doprowadziła sąd administracyjny pierwszej instancji do słusznej konstatacji, że Skarżące nie wykazały, że w sprawie zaistniały okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie środka ochrony tymczasowej. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 NSA stwierdził, że "obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd". Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, NSA stwierdza, że sąd administracyjny pierwszej instancji słusznie ocenił, że ogólnikowe powołanie się na możliwość wystąpienia szkody nie może być uznane za wyczerpujące uzasadnienie wniosku. W ocenie NSA, WSA w Gliwicach przeprowadził postępowanie w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, a uzasadnienie rozstrzygnięcia wydanego przez sąd odpowiadało wszystkim wymogom określonym w art. 141 § 4 w z. z art. 166 P.p.s.a. Z tych też względów zażalenie należało oddalić na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 P.p.s.a.