II OZ 1246/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. H. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 920/06 odmawiające Z. H. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie ze skargi Z. H. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę postanawia oddalić zażalenie NSA/post. 1 - postanowienie ,,ogólne’’ UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 maja 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 920/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił Z. H. przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2007 r. w sprawie z Jej skargi na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu podano, że wnosząca zażalenie pełnomocnik skarżącej – M. H. nie uprawdopodobniła, iż niezachowanie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 13 lutego 2007 r. nastąpiło bez jej winy. Wskazano ponadto, iż czynności w postępowaniu sądowym za skarżącą mogli dokonać również pozostali jej pełnomocnicy tj. E. B. bądź E. W.. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej M. H. Wskazała, że ,,pełnomocnik może działać osobiście, a podjęte czynności nie zostają uzależnione od ich liczby powołanych do sprawy". Podała ponadto, że jej wujek – E. Z. był hospitalizowany trzykrotnie a Z. H. zachorowała i ze względu na konieczność sprawowania opieki nad tymi osobami oraz prowadzenie gospodarstwa rolnego uchybiła ustawowemu terminowi do wniesienia zażalenia. Fakty powyższe powinny zdaniem M. H. uzasadniać stwierdzenie braku winy po jej stronie. Wniesiono o uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. – dalej ustawa P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Brak winy jest Sygn. akt II OZ 1246/07 więc konieczną przesłanką przywrócenia terminu. Przesłankę tę ocenia się w kontekście najwyższej staranności, jakiej można spodziewać się po osobie należycie dbającej o własne interesy. Do uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy obowiązany jest wnioskodawca (art. 87 § 2 ustawy P.p.s.a.). Nie kwestionując konieczności sprawowania przez M. H. opieki nad wskazanymi w zażaleniu osobami i przyjmując, iż nie była ona w stanie wygospodarować czasu dla wniesienia zażalenia we właściwym terminie stwierdzić należy, że okoliczności te nie stanowią wystarczającej podstawy do uznania, że terminowe wniesienie zażalenia w przedmiotowej sprawie było niemożliwe. Jak wynika z pisma z dnia 22 stycznia 2007 r. (data nadania pisma w Urzędzie Pocztowym) skarżąca – Z. H. oprócz M. H. udzieliła pełnomocnictwa również E. B. oraz E. W.. W zaistniałym stanie faktycznym zatem M. H. mogła powierzyć dokonanie przedmiotowej czynności tj. wniesienie zażalenia jednej z wyżej przywołanych osób. Z akt sprawy nie wynika natomiast, że podjęła się ona choćby próby skontaktowania się z pozostałymi pełnomocnikami w przedmiotowej sprawie. Stwierdzić należy wobec powyższego, że działanie M. H. nie posiadało znamion najwyższej staranności. Biorąc to pod uwagę należy zgodzić się ze stanowiskiem Sądu I instancji, że M. H. nie uprawdopodobniła, że wniesienie zażalenia na postanowienie z dnia 13 lutego 2007 r. po upływie ustawowego terminu nastąpiło bez jej winy. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 ustawy P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.