IV SA/Wa 1140/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Balicka, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński,, Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant Agata Krysztofiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2008 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego 1. Uchyla zaskarżoną decyzję; 2. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz skarżącej E. S. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE IV SA/Wa 1140/08 Uzasadnienie Wnioskiem z dnia [...] maja 2006r. P. sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy lub o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie wieży antenowej o wys. 20,60 m wchodzącej w skład stacji bazowej [...] na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości J. przy ul. [...]. Zawiadomieniem z dnia [...] maja 2006r. Wójt Gminy J. poinformował strony w wszczęciu na wniosek P. sp. z o.o. postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wieży antenowej o wys. 20,60 m wchodzącej w skład stacji bazowej [...] na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości J. Po otrzymaniu zawiadomienia E. S., E. S. i D. W. (strony postępowania) wystąpiły z wnioskiem o niewydawanie ww. decyzji o warunkach zabudowy lub zawieszenie postępowania do czasu uchwalenia planu miejscowego dla tej części wsi J. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2006r. Wójt Gminy J. zawiesił postępowanie do dnia 5 maja 2007r. z uwagi na rozpoczęcie procedury planistycznej odnośnie przedmiotowego terenu. Następnie postanowieniem z dnia [...] maja 2007r. Wójt Gminy J. działając z urzędu podjął zawieszone uprzednio postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla ww. inwestycji Decyzją z dnia [...] lutego 2008r. Wójt Gminy J. odmówił ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wieży antenowej o wys. 20,60 m wchodzącej w skład stacji bazowej [...] na działce o nr ew. [...] położonej w miejscowości J. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że nie został spełniony warunek ujęty w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tj., że żadna z nieruchomości sąsiednich nie jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej za budowy w zakresie kontynuacji funkcji. Wskazano, że planowana zabudowa nie nawiązuje funkcją i wysokością do istniejącej w sąsiedztwie zabudowy, którą stanowią budynki mieszkalne jednorodzinne, szklarnie oraz składy budowlane. Od tej decyzji odwołała się P. sp. z o.o. Po rozpatrzeniu tego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. swoją decyzją z dnia [...] kwietnia 2008r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie przed organem I instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO podało, że planowana inwestycja winna być zaliczona do inwestycji celu publicznego (art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami), a zatem organ I instancji winien był prowadzić postępowanie w trybie przepisów o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wskazano, że organ I instancji nie wezwał strony do sprecyzowania wniosku, który miał charakter alternatywny. Wskazano, że prowadzenie postępowania w niewłaściwym trybie jest bezprzedmiotowe, (powołano wyrok NSA z 12 października 2006r. sygn. akt. II GSK 142/2006 o konieczności umorzenia) Na powyższą decyzję skargę do WSA złożyła E. S. (właścicielka nieruchomości położonej w sąsiedztwie) wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji SKO i zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniosła, że jest stroną postępowania zaś SKO nie powiadomiło jej, że prowadzi postępowanie odwoławcze (z odwołania P. sp. z o.o.), przez co rażąco naruszono art. 10 § 1 k.p.a. pozbawiając ją możliwości czynnego udziału w postępowaniu. Odpowiadając na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kryterium tej kontroli określa art. 1 § 2 wspomnianej ustawy i jest nim zgodność z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych powodów niż w niej wskazano. Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w myśl którego - organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, bądź uchylając tę decyzję -umarza postępowanie pierwszej instancji. Uprawnienie organu odwoławczego do uchylenia decyzji i umorzenia postępowania w pierwszej instancji powoduje, że organ drugiej instancji nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Organ odwoławczy nie ma jednak swobody w wyborze takiego sposobu zakończenia postępowania, a ograniczenie to związane jest z wystąpieniem okoliczności powodujących bezprzedmiotowość postępowania przed pierwszą instancją. W sytuacji, gdy nie wystąpią przesłanki bezprzedmiotowości wspomnianego postępowania, organ odwoławczy obowiązany jest sprawę rozstrzygnąć merytorycznie, a w przypadku, gdy zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w całości lub w znacznej części wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wspomniany art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. nie określa przesłanek umorzenia postępowania, wobec powyższego należy ich poszukiwać w treści art. 105 k.p.a. Zgodnie z art. 105 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania (§ 1). Organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym (§ 2). Mając powyższe na uwadze, należy uznać, że bezprzedmiotowość postępowania wystąpi, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Kolegium Odwoławcze uchylając decyzję Wójta Gminy J. z dnia [...] lutego 2008r. odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie wieży antenowej wchodzącej w skład stacji bazowej [...] i umarzając postępowanie w sprawie, stwierdziło, że planowana inwestycja winna być zaliczona do inwestycji celu publicznego, a zatem organ I instancji winien był prowadzić postępowanie w trybie przepisów o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie zaś ustalenia warunków zabudowy. Kolegium uznało, że prowadzenie postępowania w niewłaściwym trybie jest bezprzedmiotowe i powoduje konieczność umorzenia takiego postępowania. Z takim stanowiskiem organu odwoławczego nie można się zgodzić. Jak wyjaśniono wyżej, aby można było umorzyć postępowanie w sprawie, musi zaistnieć przesłanka bezprzedmiotowości postępowania. W sprawie niniejszej przesłanka taka nie zaistniała. P. sp. z o.o. z siedzibą w W. wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy lub o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie wieży antenowej o wys. 20,60 m wchodzącej w skład stacji bazowej [...]. W niosek ten, co dostrzegł organ odwoławczy, ma charakter alternatywny. W takiej sytuacji organ prowadzący postępowanie winien zwrócić się do wnioskodawcy o sprecyzowanie żądania. W sytuacji gdy organ I instancji nie zwrócił się do strony postępowania o sprecyzowanie wniosku, a następnie wydał decyzję prowadząc postępowanie w jednym z trybów przewidzianych przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, to brak akceptacji ze strony organu odwoławczego dla takiego rozstrzygnięcia nie oznacza, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Do rozpoznania pozostał bowiem wniosek P. sp. z o.o. dotyczący zamierzonej inwestycji, który winien być rozpoznany w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Istnieją zatem przepisy na podstawie, których wniosek winien być rozpatrzony, a wnioskodawca nie wycofał swojego żądania. Powyższe okoliczności przesądzają o tym, że postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe. Jeżeli organ odwoławczy uznał, że wadą rozstrzygnięcia organu I instancji był wybór niewłaściwego trybu postępowania, mógł stosując art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. wydać decyzję reformatoryjną. Jeżeli, zaś SKO uznałoby, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części mogło zastosować art. 138 § 2 k.p.a. wydając decyzję kasacyjną. W żadnym zaś razie nie było w niniejszej sprawie podstaw do umorzenia postępowania przed organem I instancji. Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.