II SAB/Sz 146/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Iwona Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 8 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. C. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego w sprawie z Jego skargi na bezczynność Sejmiku Województwa p o s t a n a w i a: odmówić przyznania prawa pomocy UZASADNIENIE T. C. pismem z dnia [...] r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na "bezczynność organów administracji publicznej", w tym między innymi na bezczynność Sejmiku Województwa. W uzasadnieniu skargi T. C. podniósł, że już w [...] r. sygnalizował różnym władzom i urzędom nieprawidłowości i patologie występujące na drogach publicznych, brak przestrzegania prawa w zakresie przepisów ruchu drogowego oraz bezpieczeństwa na drogach. Skarżący podkreślił, że żaden z urzędników nic nie zrobił w sprawie, nie usunął nieprawidłowości występujących na drogach, nie udzielił też odpowiedzi na złożone pisma. Jednocześnie w skardze zawarty został wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od obowiązku uiszczenia wpisu sądowego w sprawie. W odpowiedzi na skargę Sejmik Województwa wniósł o jej oddalenie w całości. Organ wskazał, że w dniu [...] r. do Marszałka wpłynęła skarga T. C. na działanie Biura Wojewódzkiej Rady Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego oraz na działanie Wojewódzkiej Rady Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, polegające, zdaniem skarżącego, na ignorancji obywatela oraz opieszałości powyższych urzędów. Przedmiotowa skarga została rozpatrzona, a o sposobie jej załatwienia skarżący powiadomiony został pismem, które odebrane zostało w dniu [...] r. Następnie T. C. w dniu [...] r. wniósł do Sejmiku Województwa, ustnie do protokołu, skargę na Marszałka Województwa "na nieterminowe rozpatrzenie jego skargi". Uchwałą Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego Nr XXXI/357/09 z dnia 16 czerwca 2009 r., na podstawie art. 229 pkt 5 Kpa powyższa skarga została uznana za zasadną. W dniu [...] r. T. C., wykonując zobowiązanie Sądu, nadesłał wypełniony formularz PPF, w którym dodatkowo wniósł o ustanowienie radcy prawnego w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego. Przyznanie prawa pomocy ustawodawca uzależnił od spełnienia dwóch przesłanek. Pierwszą z nich reguluje art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 152, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a., który uzależnia przyznanie prawa pomocy od wykazania przez stronę, że nie ma ona środków na poniesienie jakichkolwiek kosztów postępowania (przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym) lub nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny ( przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym). Druga z przesłanek została określona w art. 247 P.p.s.a. i ma charakter negatywny. Zgodnie z tym przepisem, prawo pomocy nie przysługuje stronie wobec oczywistej bezzasadności skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić wtedy, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. Jan Paweł Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. – Komentarz, Wyd. LexisNexis, W-wa 2008 r., str. 591). Potrzeba zastosowania art. 247 P.p.s.a. zachodzi przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. W przedmiotowej sprawie z treści skargi oraz z akt sprawy wynika, że skarga T. C. należy do kategorii skarg określonych w art. 227 Kpa., w dziale VIII Kpa "Skargi i wnioski". W tym też trybie podjęta została uchwała Sejmiku Województwa Zachodniopomorskiego Nr XXXI/357/09 z dnia 16 czerwca 2009 r. (jako podstawę prawną uchwały wskazano art. 229 pkt 5 Kpa), która uznała za zasadną skargę T. C. na działalność Marszałka Województwa . Wniesiona skarga w pełni odpowiada kryteriom przewidzianym dla skargi obywatelskiej (powszechnej) określonej właśnie w dziale VIII Kpa. Podkreślić należy, że postępowanie ze skargi powszechnej ma charakter postępowania administracyjnego uproszczonego, w którym nie ma stron postępowania, nie wydaje się rozstrzygnięć adresowanych do skarżącego, a tylko zawiadamia się ich o podjętych działaniach, nie ma toku instancji oraz standardowych środków zaskarżenia. Postępowanie takie kończy się czynnością materialno-techniczną zawiadomienia skarżącego o sposobie załatwienia skargi. Na powyższą czynność skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje. W takiej zaś sytuacji należało uznać, że skarga T. C. jest oczywiście bezzasadna, co uzasadnia odmowę przyznania prawa pomocy stosownie do treści art. 247 P.p.s.a. Z powyższych względów Sąd odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy.