V SA/Wa 2479/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA – Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.R. na pismo Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych p o s t a n a w i a odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z 14 września 2010 r. (data nadana) M.R. złożył skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na pismo [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 21 września 2010 r. (data nadania) przekazał skargę zgodnie z właściwością do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, iż stosownie do przepisu art. 22 ust. 3 ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64 z 2007 r., poz. 427 ze zm.), dalej: ustawa o wspieraniu, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy (w ramach działań wskazanych w ustępie 1 tego artykułu), podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Jednocześnie w art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu, zagwarantowano wnioskodawcom prawo do złożenia na takie pismo skargi do sądu administracyjnego, na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej: p.p.s.a. Zatem aby skutecznie wnieść środek zaskarżenia, o którym mowa w omawianym przepisie art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu, sięgnąć należy do odpowiednich regulacji p.p.s.a., określających zasady i tryb skarżenia aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4. Zgodnie z art. 52 § 3 p.p.s.a., skargę w tym przypadku można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie 14 dni – do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do złożenia skargi jest zachowany jeśli zostanie ona wniesiona w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Z powyższego jednoznacznie wynika, iż wystąpienie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa stanowi obligatoryjny warunek wniesienia skargi do sądu administracyjnego, zaś udzielenie odpowiedzi na takie wezwanie ma już właściwie jedynie znaczenie formalne, tj. dla oceny zachowania terminu skargi. Zauważyć bowiem należy, iż art. 53 § 2 p.p.s.a. przewiduje również wypadek nie udzielenia takiej odpowiedzi. Podkreślić również należy, że wykładnia językowa zarówno przepisu art. 22 ust. 4 ustawy o wspieraniu, jak i art. 52 § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., jednoznacznie wskazuje, iż skarga służy na akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Przenosząc omawiane regulacje na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, iż skarżący wniósł skargę na pismo [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lipca 2010 r., nr [...], w trybie art. 3 § 2 pkt 4 w związku z art. 52 § 3 i art. 53 § 2 ustawy p.p.s.a. Należy bowiem zauważyć, że właśnie pismo z [...] lipca 2010 r. stanowi akt z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Skarżący po otrzymaniu powyższego pisma zgodnie z pouczeniem w nim zawartym, w zakreślonym terminie ([...] lipca 2010 r.) wezwał Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa. Prezes ARiMR nie udzielił jednak skarżącemu odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Odpowiedź udzielona została dopiero 12 października 2010 r. W dniu 14 września 2010 r. (data nadania) M.R. złożył skargę na pismo z [...] lipca 2010 r., wnosząc ją jednak bezpośrednio do Sądu. W tym miejscu należy zauważyć, iż badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie, czy skarga spełnia wymagania formalne, w tym, czy zachowany został ustawowy termin do jej wniesienia (art. 53 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z przytaczanym już powyżej przepisem, termin do złożenia skargi jest zachowany jeśli zostanie ona złożona w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania - art. 53 § 2 p.p.s.a. Natomiast stosownie do art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Z ustaleń faktycznych poczynionych w niniejszej sprawie wynika, iż skarżący pismem z [...] lipca 2010 r. (data nadania) wezwał Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, organ natomiast udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie dopiero po upływie 60 dni od dnia jego wniesienia, tj. 12 października 2010 r. W tej sytuacji, termin sześćdziesięciu dni do złożenia skargi do sądu administracyjnego, w trybie zgodnym z art. 54 § 1 p.p.s.a., upływał 14 września 2010 r. Skarżący skargę zaadresował i wysłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ostatniego dnia terminu, tj. 14 września 2010 r. (k. 3 akt sądowych). Natomiast skarga do Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, tj. organu za pośrednictwem którego należało ją wnieść, została nadana przez Sąd, jak wynika ze stempla pocztowego znajdującego się na kopercie, w dniu 21 września 2010 r. Dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do sądu, zamiast do właściwego organu w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. (w niniejszej sprawie 14 września 2010 r.). Należy zaznaczyć, że termin do wniesienia skargi jest zachowany jedynie wówczas, gdy niewłaściwy organ (lub w tym przypadku sąd), do którego skargę złożono, przekaże ją organowi wskazanemu w art. 54 § 1 p.p.s.a. przed upływem terminu określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. W przedmiotowej sprawie skarga, która została nadana do sądu ostatniego dnia terminu, została przekazana do organu w dniu 21 września 2010 r., a wpłynęła do niego 13 września 2010 r. (k. 16 akt sądowych), czyli po upływie terminu do wniesienia skargi. W niniejszej sprawie skargę do sądu administracyjnego należało wnieść na zasadach ogólnych za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W konsekwencji należy stwierdzić, że skarżący wniósł skargę do właściwego organu po upływie ustawowego terminu, który minął 14 września 2010 r. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę złożoną po upływie terminu do jej wniesienia. Mając na uwadze okoliczności niniejszej sprawy oraz treść ww. przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.