II SAB/Ke 69/22

SENTENCJA Sygn. [...] II SAB/Ke 69/22 [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 października 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Banach Sędziowie Sędzia WSA Jacek Kuza Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 października 2022 r. sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Prokuratora w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę. UZASADNIENIE P. D. pismem z 18 lipca 2022 r. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na bezczynność Prokuratora w zakresie nierozpatrzenia jego wniosku z 20 czerwca 2022 r. o udzielenie informacji, w którym zwrócił się o udostępnienie danych dotyczących Prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. - D. K.. Wnioskodawca zażądał podania wysokości osiąganego przez wyżej wymienionego wynagrodzenia brutto za poszczególne miesiące pracy na stanowisku asesora i wysokości osiąganego wynagrodzenia brutto miesięcznie na stanowisku prokuratora od maja 2022 r. Zwrócił się o przekazanie ww. informacji drogą elektroniczną na adres: pdec@wp.pl. Skarżący zarzucił Prokuratorowi naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 902, zwanej dalej "u.d.i.p.") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu 14 dni, poprzez błędne zastosowanie polegające na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku z 20 czerwca 2022 r. W uzasadnieniu skargi jej autor wskazał, że Prokurator pismem z 4 lipca 2022 r. wprawdzie odpowiedział na ww. wniosek, jednak nie udostępnił żądanej informacji i nie wydał w tym zakresie decyzji. Skarżący podniósł w szczególności, że dane o które wnioskował należą do kategorii informacji publicznej i nie dotyczą jego spraw indywidualnych. Nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że jego wniosek jest nadużyciem prawa i zmierza do osiągnięcia innego celu niż dobro publiczne - służy wywołaniu dolegliwości u adresata, utrudnianiu funkcjonowania prokuratury i stanowi represje prokuratora. Skarżący dodał, że wielokrotnie składał podobne wnioski dotyczące prokuratorów i sędziów prowadzących jego sprawy także w trakcie wykonywanych czynności i nigdy dotąd nie odmówiono mu udzielenia informacji, o które wnioskował. Zdaniem skarżącego, organ nie ma prawa badać interesu wnioskodawcy, a udzielona mu odpowiedź na ww. wniosek jest wyrazem złej woli organu. Domaganie się informacji dotyczących osoby urzędnika i działania władzy publicznej jest obowiązkiem moralnym każdego obywatela, a organ nie może utrudniać możliwości sprawowania społecznej kontroli nad władzą publiczną za pomocą instrumentów przewidzianych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Prokurator wniósł o jej oddalenie i obciążenie skarżącego kosztami postępowania. Nadto organ wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentów zgromadzonych w aktach spraw, tj.: 1) wniosku skarżącego z 7 grudnia 2021 r. i odpowiedzi organu z 23 grudnia 2021 r. na ten wniosek (sygn. [...] 6.2021); 2) wniosków skarżącego z dnia 17 grudnia 2021 r. i 17 listopada 2021 r. oraz odpowiedzi organu na wniosek z 26 listopada 2021 r., a także zawiadomienia P. D. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z 16 grudnia 2021 r. i odpowiedzi organu z 30 grudnia 2021 r. (sygn. [...] 9.2021); 3) wniosku skarżącego z 29 grudnia 2021 r. i odpowiedzi organu z 12 stycznia 2022 r. na ww .wniosek, skargi na bezczynność z 18 stycznia 2022 r. i odpowiedzi organu z 7 lutego 2022 r. na skargę oraz wyroku WSA w Kielcach z 22 marca 2022 r. sygn. akt II SAB/Ke [...] z uzasadnieniem (sygn. [...] 10.2021); 4) wniosku skarżącego z 29 grudnia 2021 r., odpowiedzi organu z 12 stycznia 2022 r. na ten wniosek (sygn. [...]); 5) wniosku skarżącego z 11 stycznia 2022 r., odpowiedzi organu z 24 stycznia 2022 r. na ww. wniosek (sygn. [...]); 6) wniosku skarżącego z 11 stycznia 2022 r., odpowiedzi organu z 21 stycznia 2022 r. (sygn. [...]); 7) wniosku skarżącego z 4 lutego 2022 r., w tym z pismami przesyłającymi ten sam wniosek do Prokuratury z innych jednostek prokuratury (łącznie 8 egz.); rachunków dot. pobytu służbowego i odpowiedzi organu z 15 lutego 2022 r. (sygn. [...]); 8) wniosku skarżącego z 16 lutego 2022 r., w tym z pismami przewodnimi z innych jednostek prokuratury (łącznie 5 egz.) i odpowiedzi organu z 2 marca 2022 r. (sygn. [...]); 9) pisma P. D. z dnia 14 lutego 2022 r. (sygn. [...]); 10) wniosku skarżącego z 16 marca 2022 r., pisma przewodniego Prokuratury Rejonowej Kielce-Zachód w K. z 21 marca 2022 r. przesyłającego ten sam wniosek, odpowiedzi organu z 28 marca 2022 r. na ten wniosek, skargi P. D. na bezczynność z 4 kwietnia 2022 r., odpowiedzi organu na skargę z 14 kwietnia 2022 r., odpisu wyroku WSA w Kielcach z 7 czerwca 2022 r., sygn. akt II SAB/Ke [...] (3016-4.Ip.12.2022); 11) wniosku skarżącego z 23 marca 2022 r., pisma z Prokuratury Rejonowej w K. z 31 marca 2022 r.; postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa z 25 lutego 2022 r.; zażalenia na to postanowienie z 25 marca 2022 r., odpowiedzi organu z 5 kwietnia 2022 r. na ww. wniosek (sygn. [...]); 12) wniosku skarżącego z 28 marca 2022 r. i odpowiedzi organu z 4 kwietnia 2022 r. (sygn. [...]); 13) wniosku skarżącego z 31 marca 2022 r. i odpowiedzi organu z 7 kwietnia 2022 r. (sygn. [...]); 14) wniosku skarżącego z 5 kwietnia 2022 r. i odpowiedzi organu z 11 kwietnia 2022 r. (sygn. [...]); 15) wniosku skarżącego z 20 czerwca 2022 r. i odpowiedzi organu z 4 lipca 2022 r. (sygn. [...]); 16) wniosku skarżącego z 6 lipca 2022 r., pisma Prokuratury Rejonowej w S. z 13 lipca 2022 r. z załącznikami i odpowiedzi organu z 20 lipca 2022 r. (sygn. [...]); 17) wniosku skarżącego z 14 lipca 2022 r. i odpowiedzi organu z 27 lipca 2022 r. (sygn. [...]); 18) wniosku skarżącego z 14 lipca 2022 r. i odpowiedzi organu z 27 lipca 2022 r. (sygn. [...]); 19) pism P. D. z 21 czerwca 2022 r. do Prokuratora oraz do Prokuratora Regionalnego w K. wraz z pismem przewodnim Prokuratury Regionalnej w K. z 23 czerwca 2022 r. i odpowiedzi organu z 6 lipca 2022 r. na to pismo (sygn. [...]). W uzasadnieniu swojego stanowiska Prokurator wyjaśnił, że Prokuratura pod sygn. PO IV Ds. 5.2019 przeprowadziła śledztwo przeciwko P. D. podejrzanemu o szereg przestępstw z 234 k.k. i 233 § 1 k.k., popełnionych na szkodę prokuratorów i sędziów z obszaru całego kraju. Zarzutami objęto 243 przestępstwa kwalifikowane z art. 234 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. oraz 117 przestępstw kwalifikowanych z art. 233 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. Śledztwo to zostało zakończone skierowaniem w dniu 31 grudnia 2021 r. aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w R.. W związku z powyższym śledztwem P. D. złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez prokuratora referenta. Jego zawiadomienie przesłano do rozpoznania do Prokuratury Rejonowej w K., gdzie zostało zarejestrowane pod sygn. [...] Po przeprowadzeniu postępowania sprawdzającego Prokurator Prokuratury Rejonowej w K. D. Kusek wydał 25 lutego 2022 r. postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa wobec ustalenia, iż czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego. Następnie P. D. złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez P. D. Kuska w toku prowadzenia ww. postępowania o sygn. [...], które przekazano do Prokuratury Rejonowej w S., gdzie sprawę zarejestrowano pod sygn. [...] W tej sprawie 7 czerwca 2022 r. prokurator wydał postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa wobec ustalenia, że czynu nie popełniono. Organ podniósł w szczególności, że równolegle z ww. postępowaniami P. D. kierował do Prokuratury Okręgowej liczne wnioski (w okresie od początku 2021 r. do dnia 14 lipca 2022 r. - łącznie 18 wniosków w sprawach wymienionych na wstępie) w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, dotyczące prokuratorów referentów. Podkreślił, że skarżącego cechuje uporczywość w składaniu kolejnych wniosków, co obrazuje ilość i treść tych wniosków oraz fakt przekazywania ich niekiedy za pośrednictwem kilku innych podległych lub nadrzędnych jednostek organizacyjnych prokuratury. Wobec powyższego Prokurator wskazał, że odmówiono skarżącemu udzielenia żądanej informacji z uwagi na to, że omawiany wniosek został złożony w celu innym niż troska o dobro publiczne i stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej, na co wskazano w udzielonej wnioskodawcy pismem z 4 lipca 2022 r. odpowiedzi. Organ stwierdził, że biorąc pod uwagę, iż rozpatrzenie wniosku nastąpiło w terminie wskazanym w ustawie, nie można uznać, że nie podjęto czynności w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.i.d.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, zwanej dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty i czynności wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 - 7 i § 3 p.p.s.a, a także, jak wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., na bezczynność organów administracji publicznej lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a tej ustawy. Zakres badania przez sąd sprawy ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej sprowadza się w pierwszym rzędzie do rozważenia, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie oraz wyjaśnienia, jakie terminy określa ustawodawca do załatwiania spraw określonego rodzaju. W przypadku skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej Sąd bada zatem, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępnienia informacji publicznych oraz, czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Zaistnienie bezczynności związane jest natomiast z brakiem podjęcia przez zobowiązany organ określonych w ustawie, odpowiednich czynności ostatecznie zmierzających do rozpoznania wniosku. W myśl art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. W świetle tych regulacji przyjąć należy, że informacją publiczną są wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. W konsekwencji, informacje dotyczące wysokości osiąganego wynagrodzenia brutto na stanowisku asesora lub prokuratora stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie omawianej ustawy, jako informacje odnoszące się do organizacji i zasad funkcjonowania organu, co zresztą jest w sprawie bezsporne. Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział wówczas, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), tj., gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (zob. art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W zasadzie więc odmowa udostępnienia informacji publicznej powinna nastąpić w formie decyzji administracyjnej, a nie zwykłym pismem, jak w niniejszej sprawie, chyba że z uwagi na nadużycie prawa do informacji publicznej, odmowy jej udzielenia w takiej formie nie można zakwalifikować jako bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Innymi słowy, tryb odmowy udostępnienia informacji w formie decyzji administracyjnej nie ma zastosowania w przypadku uznania – tak jak w kontrolowanej sprawie - że strona nadużyła prawo do informacji publicznej. Z akt sprawy niniejszej wynika, że skarżący wnioskiem z 20 czerwca 2022 r. zwrócił się do Prokuratora o udzielenie informacji publicznej dotyczącej Prokuratora Prokuratury Rejonowej w K. - D. K., żądając podania wysokości osiąganego przez ww. wynagrodzenia brutto za poszczególne miesiące pracy na stanowisku asesora i wysokości osiąganego wynagrodzenia brutto miesięcznie na stanowisku prokuratora od maja 2022 r. Pismem z 4 lipca 2022 r. Prokurator udzielił skarżącemu odpowiedzi na powyższy wniosek, stwierdzając, że wniosek ten stanowi nadużycie prawa do udostępniania informacji publicznej. W sprawie niniejszej nie było kwestionowane, że Prokurator jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 ustawy, a nadto, że udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku. Kwestią sporną było natomiast to, czy wniosek skarżącego stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej. Tytułem wstępu wskazać należy, że o nadużyciu prawa do informacji można mówić wówczas, gdy wykorzystuje się je w sposób sprzeczny z celem, który legł u podstaw jego ustanowienia, warto zwrócić uwagę na - najogólniej pojęty - cel prawa do informacji publicznej. A zatem celem prawa do informacji jest przede wszystkim zapewnienie transparentności życia publicznego, jawności i przejrzystości działań podejmowanych przez orany władzy państwowej i inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Z drugiej strony ma ono zapewnić wpływ obywateli na poczynania władzy w takim zakresie, w jakim jest to istotne z punktu widzenia realizacji standardów demokratycznego państwa prawnego. W związku z tym celem prawa do informacji publicznej (zarówno konstytucyjnego, jak i wyrażonego w ustawie) nie jest zaspokajanie czy też realizacja indywidualnych potrzeb w postaci pozyskiwania informacji, co prawda mających charakter publiczny, wykorzystywanych jednak m.in. w celach zawodowych, komercyjnych lub służących celowej dezorganizacji funkcjonowania państwa (zob. J. Drachal, Prawo do informacji publicznej w świetle, wykładni funkcjonalnej, w: Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005 r., pod red. J. Górala, R. Hau: J. Trzcińskiego, W. 2005, s. 141 i 147). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że nadużywanie publicznego prawa podmiotowego ma miejsce wówczas, gdy podejmuje się próbę korzystania z instytucji dostępu do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest w szczególności prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzegania prawa przez podmioty życia publicznego, jawności funkcjonowania administracji i innych organów (por. wyroki NSA: z 20 października 2022 r., sygn. akt III OSK [...]; z 16 października 2015 r., sygn. akt I OSK [...]; z 23 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK [...]; z 14 lutego 2017 r., sygn. akt I OSK [...]). Zasadniczo w doktrynie prawniczej oraz w orzecznictwie konstrukcja nadużycia prawa do informacji publicznej pojawia się w kontekście: 1. wykorzystania prawa do informacji w celu zakłócenia funkcjonowania organów administracji (do swoistego pieniactwa z wykorzystaniem prawa do informacji); 2. wykorzystania dla celów gospodarczych, zawodowych lub na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych; 3. wykorzystania dla szykanowania osób piastujących funkcje publiczne, do pozyskiwania informacji o tych osobach nie w celu społecznej kontroli, lecz dla prowadzenia sporów osobistych, zaspokojenia prywatnych animozji (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II SAB/Kr [...]). W ustawie o dostępie do informacji publicznej nie określono granic korzystania z prawa do informacji, a w konsekwencji brak jest jakichkolwiek ograniczeń zarówno co do liczby, jak i jakości żądanej informacji. Taki stan rzeczy powoduje jednak, że w praktyce bardzo często dochodzi do nadużywania prawa do informacji do realizacji celów, które nie wynikają z ustawy, ani tym bardziej z Konstytucji RP oraz celów, które są trudne do pogodzenia z założeniami całego systemu prawa, składającego się z leżących u jego fundamentów wartości i zasad aksjologicznych. W każdym indywidualnym przypadku zachowanie skarżącego wnoszącego o udzielenie informacji publicznej winno być zatem oceniane nie tylko w kontekście uprawnienia do uzyskania takiej informacji, ale również przez pryzmat celów wynikających z ustawy i Konstytucji RP . W rozpoznawanej sprawie wniosek o udzielenie informacji publicznej z 20 czerwca 2022 r. był 18. wnioskiem (pismem) o udzielenie informacji złożonym przez skarżącego do organu. Analiza akt sprawy potwierdza, że skarżący od początku 2021 r. do 14 lipca 2022 r. (oprócz rozpoznawanej sprawy) złożył 17 wniosków o udzielenie informacji publicznej, w sprawach szczegółowo wymienionych w odpowiedzi organu na skargę, z których poświadczone za zgodność kserokopie dokumentów stanowią załączniki do odpowiedzi na skargę. Wnioski w powyższych sprawach dotyczyły żądania różnego rodzaju informacji, obejmujących m.in.: udział prokuratora w rozpoznawaniu posiedzeń, przesłuchanie świadków, koszty podróży służbowych, w tym przejechanych kilometrów, rozliczenia paliwa, koszty noclegów oraz godziny wyjazdów i powrotów, kopie życiorysu i dyplomu ukończenia studiów, przebieg drogi zawodowej, a także innych aspektów związanych z prowadzonym przeciwko P. D. postępowaniem Prokuratury w sprawie o sygn. akt PO IV Ds. 5.2019, czy też odmów wszczęcia prowadzenia śledztw z zawiadomień skarżącego o podejrzeniu popełnienia przestępstw. Na większość z tych wniosków zobowiązany organ udostępnił skarżącemu informacji w trybie u.d.i.p. W ocenie Sądu, treść i ilość złożonych wniosków, a także koincydencja czasowa pomiędzy śledztwem prowadzonym pod sygn. akt PO IV [...] przeciwko P. D. podejrzanemu o szereg przestępstw z 234 k.k. i 233 § 1 k.k., popełnionych na szkodę prokuratorów i sędziów z obszaru całego kraju, zakończonym skierowaniem 31 grudnia 2021 r. aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w R., a nadto wydanym przez P. D. Kuska w sprawie o sygn. [...] postanowieniem z 25 lutego 2022 r. o odmowie wszczęcia śledztwa z zawiadomienia skarżącego oraz postępowaniem z 7 czerwca 2022 r. Prokuratury Rejonowej w S. w sprawie sygn. [...] o odmowie wszczęcia śledztwa z zawiadomienia skarżącego o popełnieniu przestępstwa przez P. D. Kuska - a przystąpieniem do składania wniosków o udzielenie informacji publicznej, wskazuje na to, że skarżący próbuje wykorzystać instytucję prawa do informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność organów administracji. Lektura akt sprawy pozwala uznać, że złożony w niniejszej sprawie wniosek ma na celu wywołanie dolegliwości u adresata i utrudnienie funkcjonowania Prokuratury. W przekonaniu Sądu, wniosek skarżącego obiektywnie nie służy jakiemukolwiek dobru powszechnemu, nie tylko nie prowadzi do poprawy funkcjonowania urzędu, a wręcz przeciwnie, ma stanowić dla niego dokuczliwość. W istocie więc wniosek nie służy usprawnieniu realizacji przez organ zadań publicznych, a godzi w realizację tych zadań. Postępowanie skarżącego prowadzi do zagrożenia wynikającego z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP prawa do informacji osób, które chcą je realizować zgodnie z jego istotą. Opisane nadużycie absorbuje bowiem organ, jego siły i środki, co może opóźniać realizację wniosków niestanowiących nadużycia prawa. Niewątpliwie tłem dla niniejszej sprawy i zasadniczym powodem nadużycia przez wnioskodawcę prawa do informacji publicznej jest przeprowadzone przez organ śledztwo przeciwko skarżącemu oraz odmowa wszczęcia śledztw z jego zgłoszenia o podejrzeniu popełnienia przestępstw. Realizacja prawa do informacji publicznej nie może jednak służyć zaspokojeniu indywidualnych potrzeb wnioskodawcy, uwarunkowanych dotyczącymi go postępowaniami prowadzonymi przez podmiot zobowiązany. Stosowanie trybu ustawy o dostępie do informacji publicznej dla realizacji takiego celu nie było zamierzeniem ustawodawcy i nie podlega ochronie prawnej, również w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 2017 r., sygn. I OSK [...]). W ocenie Sądu, skala wykorzystywania przez skarżącego instytucji dostępu do informacji publicznej uzasadnia stanowisko Prokuratora, że wniosek skarżącego stanowi przejaw nadużywania prawa do informacji publicznej. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela w tym zakresie pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 30 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK [...], zgodnie z którym zakres obowiązku informacyjnego państwa powinien być ukształtowany w taki sposób, aby zapewnić równowagę między korzyściami wynikającymi z zapewnienia dostępu do informacji, a szeroko rozumianymi kosztami, jakie muszą ponieść w celu jego realizacji podmioty zobowiązane. Obywatelskie prawo dostępu do informacji publicznej nie ma bowiem charakteru absolutnego (tak WSA w Poznaniu w wyroku z 20 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Po [...]). Powyższe rozważania uprawniają do wniosku, że celem działania skarżącego nie jest jakakolwiek dbałość o interes publiczny, lecz nękanie adresata i utrudnienie funkcjonowania organu, co stanowi o nadużyciu prawa do informacji publicznej. Niezależnie od powyższego - jedynie końcowo - należy podkreślić, że organ pismem z 4 lipca 2022 r., udzielił skarżącemu odpowiedzi na wniosek z 20 czerwca 2022 r., stwierdzając, że żądanie wnioskodawcy, w okolicznościach tej konkretnej sprawy, stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej. Wobec powyższego brak jest podstaw do uznania, że organ pozostaje w bezczynności. Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.