II SA/Bk 94/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Fundacji T. w B. z dnia 20 grudnia 2016 r. na postanowienie z dnia 22 listopada 2016 r. o odrzuceniu zażalenia Fundacji T. w B. w sprawie ze skargi T. G. i T. G. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] grudnia 2012 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania rozbiórki samowolnie wybudowanych urządzeń wodnych p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie z dnia 20 grudnia 2016 r. , UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 22 listopada 2016 r. odrzucił zażalenie Fundacji T. w B. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi Fundacji w dniu 12 grudnia 2016 r. (k. 1021). W dniu 20 grudnia 2016 r. zażalenie na ww. postanowienie złożyła Fundacja T. w B. reprezentowana przez R. K. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Zgodnie z przepisem art.. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), dalej jako p.p.s.a., zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od doręczenia postanowienia. Zgodnie zaś z art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Jak wynika z akt sprawy zaskarżone postanowienie Sądu z dnia 22 listopada 2016 r. zostało doręczone pełnomocnikowi Fundacji w dniu 12 grudnia 2016 r., zatem siedmiodniowy termin do złożenia zażalenia upływał 19 grudnia 2016 r. Tymczasem R. K. działając w imieniu Fundacji T. w B. wniósł zażalenie na ww. postanowienie w 20 grudnia 2016 r. to jest: po upływie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia. W tej sytuacji zażalenie, jako spóźnione, podlega odrzuceniu. O powyższym orzeczono na podstawie art. 194 § 2 oraz art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.