II GZ 392/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 11 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. P. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 22 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Sz 579/22 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skarg S. J., M. J., A. C., J. H., A. G., K. I., B. D., B. S., S. K., W. K., T. M., R. K., M. K., B. K., M. K., B. B., J. B., K. B., K. M., D. R., J. Sz., M. L., R. R., J. C., H. K., S. W., D. S., S. M., M. S., J. O., K. M., A. W., M. K. i E. P. na uchwałę Rady Miejskiej w Trzebiatowie z dnia 31 marca 2022 r., nr XLIV/352/22 w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania oraz ustalenia stawek opłat i sposobu ich pobierania postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Pismem z dnia 25 maja 2022 r. S. J., M. J., A. C., J. H., A. G., K. I., B. D., B. S., S. K., W. K., T. M., R. K., M. K., B. K., M. K., B. B., J. B., K. B., K. M., D. R., J. Sz., M. L., R. R., J. C., H. K., S. W., D. S., S. M., M. S., J. O., K. M., A. W., M. K. i E. P. wnieśli skargę na uchwałę Rady Miejskiej w Trzebiatowie z dnia 31 marca 2022 r., w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania oraz ustalenia stawek opłat i sposobu ich pobierania. Zarządzeniami z dnia 22 lipca 2022 r. Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wezwała każdego ze skarżących z osobna do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 300 zł, wskazując na art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) i § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2021, poz. 535). E. P., zażaleniem zaskarżył wymienione zarządzenie wnosząc o jego uchylenie. Wnoszący zażalenie wskazał, że w jego ocenie wezwanie do uiszczenia wpisu wszystkich skarżących uchwałę jest niezgodne z istotą przepisów, gdyż zaskarżyli oni jedną uchwałę i działają wspólnie, jako grupa. Liczba osób, która jest przekonana o wspólnym interesie jest znaczna (34 osoby), co świadczy, zdaniem żalącego się, o wadze sprzeciwu społecznego przeciwko działaniu Rady Gminy. Wnoszący zażalenie podniósł, że ocena Sądu według której każda z osób popierająca skargę powinna uiścić 300 zł, jest sprzeczna z ideą wspólnotowości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku braku opłaty przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Powyższy przepis nie jest kwestionowany przez stronę i co do zasady nie budzi wątpliwości konieczność uiszczenia przez skarżącego wpisu od wniesionej na uchwałę Gminy Trzebiatowa skargi. Przedmiotem sporu jest natomiast okoliczność, że skarżący wezwani zostali, każdy z osobna, do uiszczenia wpisu od wymienionej na wstępie skargi w kwocie po 300 zł., co jak podnosi wnoszący zażalenie "jest sprzeczne z ideą wspólnotowości". Uchwałę Rady Miejskiej w Trzebiatowie z dnia 31 marca 2022 r., w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania oraz ustalenia stawek opłat i sposobu ich pobierania, w ramach jednej skargi (jednego pisma) zaskarżyło 34 osób. Wraz ze skargą wnoszący uiścili spis w kwocie 300 zł. Wskazania wobec powyższego wymaga, że zgodnie z art. 214 § 1 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, do uiszczenia kosztów sądowych obowiązany jest ten, kto wnosi do sądu pismo podlegające opłacie lub powodujące wydatki. Pismo wnoszone przez kilka osób, których uprawnienia lub obowiązki związane z przedmiotem zaskarżenia są wspólne, podlega jednej opłacie. W przeciwnym razie każda z tych osób uiszcza opłatę oddzielnie stosownie do swojego uprawnienia lub obowiązku (§ 2). Stosownie do treści art. 51 p.p.s.a. kilku uprawnionych do wniesienia skargi może w jednej sprawie występować w roli skarżących, jeżeli ich skargi dotyczą tej samej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności albo bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W tej sytuacji w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że w przypadku gdy skarżący posiadają uprawnienia podobne, lecz nie wspólne, związane z przedmiotem postępowania, a skargę wnieśli w jednym piśmie, to zgodnie z art. 51 p.p.s.a., takie współuczestnictwo kilku skarżących nie zmienia faktu, iż jest to tylko formalne połączenie pism kilku podmiotów posiadających własne prawa i obowiązki, którzy mogli wszcząć postępowanie sądowe odrębnymi skargami. Skorzystanie z formy współuczestnictwa w sytuacji wskazanej art. 51 p.p.s.a. jest tylko uprawnieniem strony, z którego nie musi ona skorzystać. Wiąże się z tym obowiązek odrębnego uiszczenia wpisu sądowego przez wszystkich skarżących (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 października 2019 r., sygn. akt II OZ 917/19; z dnia 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 415/07). Taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie, w której przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest uchwała Rady Miejskiej w Trzebiatowie z dnia 31 marca 2022 r., w przedmiocie ustalenia strefy płatnego parkowania oraz ustalenia stawek opłat i sposobu ich pobierania. Ze względu na odrębne uprawnienia i obowiązki każdego ze skarżących względem pozostałych związane z przedmiotem zaskarżenia, którym jest akt prawa miejscowego, każdy ze skarżących zobligowany był do uiszczenia odrębnego wpisu sądowego od swojej skargi. Skargi te bowiem, pomimo wniesienia ich w jednym piśmie, podlegają odrębnej opłacie, gdyż każdy ze skarżących ma swój własny interes prawny w tej sprawie, czego nie zmienia fakt, że cel, który chcą osiągnąć jest wspólny. Wobec tego niewadliwym było wezwanie każdego z 34 skarżących wymieniony akt prawa miejscowego do uiszczenia stosownej opłaty od skargi, w prawidłowo ustalonej wysokości. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.