I OSK 1947/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Leszczyński (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędzia del. WSA Jolanta Rudnicka Protokolant asystent sędziego D. C. po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 sierpnia 2010 r. sygn. akt I SA/Wa 205/10 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 205/10 oddalił skargę S. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości. Wyrok powyższy zapadł w następujących okolicznościach sprawy. Wojewoda Lubelski decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Powiat Ś. własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną (ul. [...]) położonej w Ś., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha. Od decyzji tej odwołanie wniósł S. K., podnosząc m.in. kwestię braku odszkodowania oraz naruszenie art. 75 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie uwag i zastrzeżeń skarżącego; wskazał, iż za przedmiotową nieruchomość płaci podatki oraz wniósł o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej. Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...], utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury powołał się na art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872). Wskazał, iż z akt sprawy wynika, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość stanowiła własność S. K. Ulica [...] w Ś., na podstawie rozporządzenia Ministra Komunikacji z dnia 5 maja 1986 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg wojewódzkich (Dz. U. Nr 24, poz. 117), została zaliczona do kategorii dróg publicznych – wojewódzkich, a jako nie wymieniona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustalenia wykazu dróg krajowych i wojewódzkich (Dz. U. Nr 160, poz. 1071), zgodnie z art. 103 ust. 3 w/w ustawy z dnia 13 października 1998 r., stała się drogą powiatową z dniem 1 stycznia 1999 r. O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r. lub sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym. W aktach sprawy znajduje się mapa zasadnicza z 1982 r. oraz mapa zasadnicza obrazująca stan zagospodarowania działki nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r., zgodnie z którymi działka nr [...], z której powstała nr [...], leży w ciągu ul. [...]. Zgodnie z protokołem z dnia [...] czerwca 2008 r. z rozprawy administracyjnej podpisanym m.in. przez S. K., działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod ul. [...]. Ponadto w aktach sprawy znajduje się oświadczenie S. K. z dnia [...] października 1996 r. potwierdzające zajęcie działki nr [...] pod ul. [...]. Nad przedmiotową nieruchomością w dniu 31 grudnia 1998 r. sprawowane było władztwo publicznoprawne, polegające min. na poszerzeniu ul. [...] oraz wykonaniu prac budowlanych, co wynika z protokołu zdawczo - odbiorczego z dnia [...] grudnia 1998 r. oraz pism Starostwa Powiatowego z dnia [...] maja 2008 r. i z dnia [...] maja 2008 r. Dodatkowo, drogę wyłożono żużlem oraz kamieniami przez Gminę Miasto Ś. (na co wskazał w w/w protokole S. K.). Odnosząc się do kwestii odszkodowania wskazać należy, iż sprawa ta jest rozpatrywana w odrębnym postępowaniu. Odnośnie do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej, organ powołał się na art. 89 k.p.a., wskazujący przesłanki, które nie zachodzą w postępowaniu odwoławczym. Organ wskazał też, iż zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o obszernie zebrany materiał dowodowy, którego znaczną część stanowiły również pisma S.K. oraz oświadczenia stron z rozpraw administracyjnych. Uiszczanie podatku od nieruchomości, nie ma z punktu widzenia treści art. 73 w/w ustawy znaczenia dla rozpatrzenia sprawy (por. wyrok WSA z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 170/09). Skargę na decyzję Ministra Infrastruktury do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył S.K. Skarżący podniósł, że w 1982 r. władze bezprawnie weszły na jego teren i wybudowały kanał burzowy i sanitarny, a w 1983 r. teren ten zajęto pod budowę ulicy – bez uzyskania prawa do terenu. Spór o odszkodowanie za utracone korzyści z terenu zajętego pod ul. [...] toczy się od wielu lat. Skarżący przyznał, że bezsprzecznie, działka nr [...] oraz powstała z niej działka nr [...] leżą w pasie ul. [...], która zgodnie z dziennikiem ustaw z 1986 r. była wymieniona w wykazie dróg wojewódzkich Województwa Lubelskiego. Zarzucił, że bez jego zgody, jako właściciela nieruchomości, oraz bez zgody Województwa jako zarządcy, Gmina Ś. na działce nr [...] wykonała inwestycję budując wzdłuż tego terenu kanał burzowy i sanitarny. Działka nr [...] nie odzwierciedla pełnej szerokości ul. [...] na odcinku przyległym do posesji skarżącego. Starostwo Ś. nie prowadzi rozpraw, działa z pozycji władzy zwierzchniej. Mapa wykonana na początku 2009 r. przez geodetę, która miała określić wielkość terenu skarżącego pod ul. [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. jest wykonana nieprawidłowo, bowiem nie określa rzeczywistych parametrów ulicy, która jest własnością skarżącego od osi ulicy do ogrodzenia. Szerokość tej ulicy powinna być powiększona o pas poszerzenia ul. [...] wydzielony z dz. [...], który od końca 1991 r. był taki jaki jest obecnie. Skarżący przyznał, że skrzyżowanie oraz utwardzenie części ul. [...] mimo sprzeciwów skarżącego wykonano i podniósł, że nieuregulowane roszczenia i spór administracyjny który się toczy od czasu bezprawnego wejścia na teren z budową w 1988 r. – uprościłoby i przyspieszyło postępowanie gdyby określono, kto i za co odpowiada i kto będzie regulował należności. W uzupełnieniu skargi z dnia 18 sierpnia 2010 r. skarżący sprecyzował, że zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i zakończenie jej bez uwzględnienia słusznego interesu obywatela, art. 12 k.p.a. poprzez pobieżne i długotrwałe zakończenie sprawy, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przez przyjęcie, iż jedynie działka nr [...] była z dniem 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2010 r. oddalił skargę, wskazując, że materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z późn. zm.). Organy prawidłowo ustaliły status nieruchomości w dniu 31 grudnia 1998 r. – jako własność S. K., zajęta pod drogę publiczną (ulicę [...] w Ś.), która została zaliczona do kategorii dróg publicznych – wojewódzkich, a następnie stała się drogą powiatową z dniem 1 stycznia 1999 r. Sąd podzielił stanowisko Ministra Infrastruktury, że nad przedmiotową nieruchomością w dniu 31 grudnia 1998 r. sprawowane było władztwo publicznoprawne, polegające m.in. na poszerzeniu ul. [...] oraz wykonaniu prac budowlanych, co wynika z protokołu zdawczo - odbiorczego z dnia 31 grudnia 1998 r. oraz pism Starostwa Powiatowego z dnia [...] maja 2008 r. i z dnia [...] maja 2008 r., jak również na utrzymaniu drogi publicznej, m.in. poprzez wyłożenie drogi żużlem oraz kamieniami przez Gminę Miasto Ś., na co wskazał w protokole oględzin nieruchomości sporządzonym w dniu [...] lutego 2008 r. S. K. Prawidłowo zatem Minister Infrastruktury uznał, że skoro w sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki wynikające z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną, Wojewoda Lubelski obowiązany był wydać stosowną decyzję. Sąd przyznał rację organowi co do odrębności sprawy odszkodowania oraz co do oceny, że żadna z przesłanek art. 89 k.p.a. nie wystąpiła w niniejszej sprawie, w związku z czym nie zaistniała konieczność przeprowadzenia rozprawy w postępowaniu odwoławczym. Zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo, stan faktyczny ustalony w sprawie nie budzi wątpliwości, przepisy prawa materialnego jak również postępowania administracyjnego zostały właściwie zastosowane zarówno przez Wojewodę Lubelskiego jak również przez Ministra Infrastruktury, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie narusza art. 107 § 3 k.p.a. W skardze kasacyjnej działający za pośrednictwem pełnomocnika S.K., na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a oraz 134 § 1 p.p.s.a. poprzez stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] nie narusza prawa oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez pominięcie istotnego faktu, czy słusznie organy administracyjne nie ujęły w swoich decyzjach części działki nr [...] jako faktycznie pozostającej na dzień 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa, nie stanowiącej jego własności, a zajętą pod drogę publiczną. Ponadto zarzucono naruszenie art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną poprzez przyjęcie, iż jedynie działka [...] była z dniem 31 grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną - ul. [...] w Ś. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podzielił stanowisko organów, iż wszystkie przesłanki z art. 73 ust. 1 ustawy spełnia jedynie działka [...], pominął zaś całkowicie ocenę wystąpienia przesłanek tego przepisu w odniesieniu do części działki [...]. Oznacza to, że organy nie wypełniły obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.) czy w sposób wyczerpujący zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) a w ocenie skarżącego, wbrew twierdzeniom Sądu, ustalony stan faktyczny budzi poważne wątpliwości, bowiem całkowicie pominięto w nim kwestie dotyczące zajęcia pod drogę części działki [...]. Organy publiczne powinny badać stan faktyczny zaistniały w dniu 31 grudnia 1998 r., ale nie bez znaczenia dla oceny faktycznego zajęcia pod ul. [...] terenu należącego do skarżącego, są okoliczności sprzed 1998 r. dotyczące postępowania rozgraniczeniowego dla gruntów przeznaczonych do wywłaszczenia pod rozbudowę ul. [...]. Plany poszerzenia spowodowały wezwanie skarżącego do usunięcia ogrodzenia, które oddzielało część działki od strony ul. [...] zgodnie z faktycznie zajętym wtedy terenem pod drogę. Oznacza to, że ta część działki [...], w kształcie trójkąta, najbardziej przyległa do ówczesnej działki [...] (obecnie [...]), a pozostająca poza obrębem płotu, nieprzerwanie do 1998 r. była zajęta pod drogę. Na powyższe wskazywano już na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego. Ponadto, na podstawie protokołu zdawczo - odbiorczego z dnia [...] stycznia 1999 r. oraz księgi inwentarzowej ulica nie posiadała nawierzchni utwardzonej. Organy administracji publicznej nie poczyniły dodatkowych wyjaśnień., pomijając chociażby sprzeczność samego pisma z dnia [...] czerwca 2009 r., w którym z jednej strony wskazano na brak utwardzenia nawierzchni drogi, z drugiej zaś na fakt, iż teren działki [...] jest oddzielony od części jezdnej krawężnikiem, niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy było ustalenie rzeczywistej szerokości zajętego terenu należącego do S. K. Jedną z przesłanek nabycia własności z mocy prawa – art. 73 ust. 1 ustawy jest ustalenie przestrzennych granic "zajęcia pod drogę", co nierozerwalnie wiąże się z określeniem szerokości pasa drogowego w rozumieniu art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Przestrzenne granice "zajęcia pod drogę", będą więc wyznaczone przez usytuowanie na gruncie wszystkich urządzeń mieszczących się w pasie drogowym np. jezdnia, pobocze, chodnik. Brak rozważań Sądu czy działka [...] faktycznie była zajęta pod drogę czyni niemożliwym merytoryczne ustosunkowanie do stanowiska Sądu, zwłaszcza że powyższy zarzut stanowił podstawę wniesienia skargi. Stanowi to naruszenie przepisów postępowania sądowo-administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a., co może stanowić podstawę zarzutu kasacyjnego, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustali przesłanek jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie. Zdaniem skarżącego postępowanie administracyjne było przeprowadzone z naruszeniem art. 7 k.p.a. czy 77 § 1 k.p.a., czy art. 12 k.p.a. poprzez niewyczerpujące poczynienie ustaleń faktycznych w zakresie działki [...], jakie są niezbędne dla zastosowania art. 73 ust. 1 ustawy. Sąd nie dostrzegł tych błędów proceduralnych organów administracji mających wpływ na wynik sprawy, mianowicie nieprawidłowego ustalenia zgodnego z zasadą prawdy materialnej stanu faktycznego, które to ustalenia stały się podstawą orzeczenia. Sąd zgodnie z podstawowymi zasadami postępowania sądowo-administracyjnego wyrażonymi w art. 1 w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a oraz art. 134 § 1 p.p.s.a. winien rzetelnie zweryfikować decyzje organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W konsekwencji braku właściwych ustaleń faktycznych, zdaniem strony skarżącej, doszło także do naruszenia art. 73 ust. 1 ustawy poprzez zastosowanie tego przepisu jedynie do działki [...], podczas gdy poczynienie prawidłowych ustaleń faktycznych świadczyć by mogło o tym, że Powiat Ś. także nabył z mocy prawa część działki nr [...]. W piśmie z dnia 13 czerwca 2011 r. stanowiącym uzupełnienie powyższej skargi kasacyjnej przedstawiono kolejne dowody świadczące o niepełnym wyjaśnieniu stanu faktycznego, odnoszące się do projektu podziału nieruchomości m.in. działek [...] oraz [...] w ramach przebudowy drogi, co oznacza, że droga publiczna ewidentnie wchodzi w zakres działki [...], zaś taki stan istniał na dzień 31 grudnia 1998 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu badając jedynie czy w sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania. Wynikająca z tego przepisu zasada związania granicami skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd jest związany wnioskiem skarżącego wynikającym ze skargi kasacyjnej, określającym przedmiot zaskarżenia oraz podstawy zaskarżenia określone w art. 174 p.p.s.a. Wskazane w tym przepisie podstawy zaskarżenia determinują kierunek działalności kontrolnej Naczelnego Sądu Administracyjnego, który nie może z własnej inicjatywy podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych poza podniesionymi w skardze kasacyjnej, wad zaskarżonego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego. Skarga kasacyjna odwołuje się w podstawach swoich zarzutów do naruszenia zarówno prawa materialnego jak i przepisów postępowania, nie przypisując precyzyjnie poszczególnych zarzutów naruszenia wskazanym odpowiednio w art. 174 pkt 1 oraz pkt 2 p.p.s.a. Zarzutem podstawowym dla wywodów tej skargi jest zarzut naruszenia art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872). Zarzut ten, mający charakter zarzutu naruszenia prawa materialnego, nie jest sformułowany w sposób określony w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Od razu należy jednak powiedzieć, że nie uniemożliwia to dokonania kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku, chociaż niewątpliwie może ograniczać finalną skuteczność samej argumentacji zaprezentowanej w skardze kasacyjnej. W szczególności bowiem brak jest w ramach tego zarzutu wskazania, czy podnoszone naruszenie miało postać niewłaściwego zastosowania tego przepisu czy jego błędnej wykładni, nie mówiąc już o braku określenia na czym polegała zarzucana błędna wykładnia czy niewłaściwe zastosowanie oraz czym powinny te działania i rozumowania się charakteryzować w kontekście rozpatrywanej sprawy, jeżeli miałyby być czynnościami przeprowadzonymi prawidłowo. Użycie w ramach tego zarzutu określenia "poprzez przyjęcie" wskazuje, iż intencją autora skargi kasacyjnej było wskazanie na błędną wykładnię art. 73 ust. 1 ustawy (w kontekście nie przebiegu wykładni czy zastosowanych argumentów interpretacyjnych lecz wyniku tej wykładni). Dalsza lektura treści zarzutu wskazuje jednak, że autor skargi nieprawidłowo odniósł się w jego ramach do błędnych w jego ocenie ustaleń faktycznych, leżących u podstaw decyzji administracyjnych oraz akceptującego je wyroku Sądu I instancji. Podniósł bowiem, że to błędne przyjęcie polegało na nieprawidłowym ustaleniu, że pod drogę publiczną zajęta była w dniu 31 grudnia 1998 r. jedynie działka nr [...], a nie jeszcze inna nieruchomość (cz. działki [...]), wskazywana w skardze do Sądu I instancji oraz w skardze kasacyjnej. Jest to zatem odwołanie się do błędnych ustaleń faktycznych i to także wskazuje na nietrafność całej argumentacji. Na gruncie bowiem orzecznictwa NSA, dotyczącego art. 174 pkt 1 p.p.s.a przyjmuje się, że naruszenie prawa materialnego może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy same ustalenia faktyczne nie są kwestionowane, a przedmiotem zarzutu staje się błędna normatywna podstawa kwalifikacji faktów, występująca w postaci nieprawidłowego ustalenia zakresu zastosowania normy lub zakresu normowania (treści wzoru zachowania). Żaden z powyższych argumentów w uzasadnieniu skargi kasacyjnej się nie pojawił, co na gruncie akceptowanego przez Skład Orzekający utrwalonego orzecznictwa, z którego wynika, że nie można uzasadniać zarzutu naruszenia prawa materialnego błędnymi ustaleniami faktycznymi poczynionymi przez sąd (por. np. wyr. NSA z dn. 12 marca 2008 r., I OSK 338/2007), przesądza o niezasadności całego zarzutu.. Kontrola kasacyjna zaskarżonego wyroku w kontekście wykładni art. 73 ust. 1 ustawy nie wykazała żadnych uchybień. Sąd I instancji poprawnie określił treść tego przepisu, akcentując podstawowe przesłanki nabycia własności nieruchomości z mocy prawa: pozostawanie we władaniu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, brak statusu właścicielskiego ze strony tych podmiotów oraz zajęcie pod drogę publiczną w dniu 31 grudnia 1998 r. (s. 4 uzasadnienia wyroku). Przepis ten zatem upoważnia do stwierdzenia nabycia jedynie tej części nieruchomości, która została zajęta pod drogę i nie może służyć do realizacji innych celów, artykułowanych przez właścicieli nieruchomości, którzy skutki własnych działań chcą powiązać z nabyciem nieruchomości na gruncie tego przepisu. W związku z powyższym zarzutowi naruszenia powyższego przepisu należy odmówić przymiotu zasadności. Problem nieruchomości (części działki [...]), nie ujętej w decyzjach administracyjnych, stwierdzających nabycie przez Powiat Ś. własności zajętej pod drogę działki [...] pojawia się w skardze kasacyjnej w ramach zarzutu drugiego, powiązanego z naruszeniem przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. Mimo, że autor skargi kasacyjnej nie określił w jej uzasadnieniu rodzaju naruszenia tego przepisu na tyle, aby wynikało z tego, akceptowane na gruncie orzecznictwa NSA, naruszenie go w kontekście rozpatrywanej sprawy administracyjnej, treść zarzutu wskazuje, że jego istota wiąże się z pominięciem przez Sąd I instancji, nie tyle faktu (na co wskazuje skarga), ile argumentacji, na gruncie której można byłoby określić stanowisko Sądu co do objęcia urządzeniem przedmiotowej drogi publicznej, obok działki [...], także części nieruchomości [...], która stanowiła część tej drogi w mniemaniu strony skarżącej. W zakresie treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku zarzut jest w pewnym zakresie zasadny o tyle, że argument wskazywany w skardze do Sądu I instancji nie został przez ten Sąd zauważony w uzasadnieniu wyroku, w efekcie czego istotnie nie występuje w tym uzasadnieniu argumentacja, na gruncie której można byłoby określić powód, dla którego część tej nieruchomości została trafnie przez organy niezaliczona do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Należy jednak podkreślić, że powyższemu uchybieniu argumentacyjnemu towarzyszy jednoznaczne wskazanie na fakty (mapa, protokół zdawczo-odbiorczy a także na wyjaśnienia skarżącego, potwierdzające to zajęcie), których przyjęcie przez organy zostało przez Sąd zaakceptowane i które wyznaczają prawidłowy przebieg drogi z dnia 31 grudnia 1998 r. Brak dowodów na objęcie urządzeniem ulicy w dniu 31 grudnia 1998 r. części działki [...] nie może być zrównoważony przez argumenty skarżącego, który m.in. na s. 3 wskazuje, że teren działki [...] poza ogrodzeniem "służy w istocie poszerzeniu" ulicy. W kontekście zasadniczej zawartości uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie można czynić Sądowi skutecznych zarzutów i w tym zakresie wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązek zwięzłego przedstawienia przez Sąd ustalonego stanu faktycznego został jednoznacznie spełniony. Uchybienie związane z brakiem wyjaśnienia stanowiska Sądu co do kwestionowanej w skardze kasacyjnej nieruchomości mogłyby stać się istotnymi dla wyniku kontroli kasacyjnej jedynie wówczas, gdyby zostało w skardze kasacyjnej wykazane na gruncie art. 174 pkt 2 p.p.s.a, że mogły one mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W ramach takiego zarzutu bowiem, zamierzony skutek może odnieść jedynie wskazanie na takie naruszenie przez sąd I instancji przepisów postępowania, któremu da się zasadnie przypisać możliwy istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Niezależnie zatem od wskazania istoty zarzutu, autor skargi kasacyjnej winien przeprowadzić argumentację w kierunku wykazania wpływu tego naruszenia na treść orzeczenia oraz wykazania, poprzez odwołanie się do oszacowania skali tego wpływu, że wpływ ten mógł być istotny dla treści tego rozstrzygnięcia. Tymczasem, autor skargi kasacyjnej nie rozwija argumentacji idącej w tym kierunku (poza stwierdzeniem na s. 5 skargi, że wpływ taki występuje). Naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie, polegające na "pominięciu istotnego faktu" (s. 2 skargi kasacyjnej), nie wiąże też z zakwestionowaniem prawidłowości działań Sądu I instancji, polegających na kontroli procesu ustalania stanu faktycznego. Biorąc zaś pod uwagę jednoznaczny charakter ustaleń faktycznych na dzień 31 grudnia 1998 r., wykazanie takiego wpływu nie byłoby możliwe. W szczególności nie mogło do takiego wyniku doprowadzić powoływanie się przez autora skargi kasacyjnej na wydarzenia zaszłe w roku 1982 i 1988 (związane z budową kanału burzowego i wodociągu, z wybudowaniem przez skarżącego ogrodzenia oraz koniecznością jego przestawienia, z podnoszonymi kwestiami odszkodowania czy utraconych od tego czasu przez skarżącego korzyści, wynikających z nieskorzystaniem z tej części nieruchomości [...], która znajduje się poza ogrodzeniem i przylega do drogi), bowiem nie wpływa to na treść przesłanek określonych w art. 73 ust. 1 ustawy, wziętych pod uwagę przez organy i Sąd na gruncie nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych. Nie można zatem uznać za zasadną argumentacji autora skargi kasacyjnej, iż uzasadnienie wyroku "nie pozwala na ustalenie przesłanek, jakimi kierował się sąd wojewódzki (s. 5 skargi kasacyjnej). Mimo bowiem nieodniesienia się do wskazywanej w skardze części nieruchomości, przesłanki związane zarówno z treścią art. 73 ust. 1 ustawy, z powołaniem się na ustalenia faktyczne dotyczące działki [...], z kwestią orzeczenia o odszkodowaniu czy też przesłankami wykorzystania instytucji rozprawy administracyjnej, należy traktować jako wyczerpującą prezentację argumentów, przesądzających o treści orzeczenia. Uchybienie zatem dostrzeżone powyżej, nie rzutowało i nie mogło rzutować na treść tego rozstrzygnięcia, niezależnie nawet od faktu, że nie została przedstawiona w tym zakresie skuteczna argumentacja kasacyjna. Całkowicie niezasadnym jest zarzut naruszenia art. 1 w zw. z art. 3 § 1 oraz art. 134 § 1 p.p.s.a., opierający się na wskazaniu, iż Sąd nieprawidłowo uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przepisy art. 1 i art. 3 § 1 określają bowiem odpowiednio przedmiot regulacji ustawowej p.p.s.a. oraz przedmiot sądowej kontroli administracji i mogłyby zostać naruszone, jeżeli działania i orzeczenie Sądu nie dotyczyłyby tego przedmiotu. Powołanie się z kolei na wskazane w art. 3 § 1 p.p.s.a środki tej kontroli, określone w ustawie, powinny być nie tylko precyzyjnie nazwane, ale także powiązane z tymi przepisami. Mógłby być wśród tych środków art. 134 § 1 p.p.s.a, jeżeli miałoby miejsce należyte powiązanie naruszenia tych przepisów z przekroczeniem granicy sprawy administracyjnej czy też nieuwzględnieniem przez Sąd I instancji naruszeń, które pozostając w granicach tej sprawy, nie zostały w skardze wyłuszczone, a naruszenie to, jak każde naruszenie przepisów postępowania, mogłoby mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Do żadnej z tych przesłanek autor skargi kasacyjnej nie nawiązuje, zdawkowo jedynie w końcowej jej części (s. 6) wiążąc to naruszenie z rzetelnością weryfikacji decyzji organów administracji. Zarzut ten zatem nie może być w świetle uwag powyższych skutecznym zarzutem kasacyjnym. W ramach dokonanej kontroli kasacyjnej należało więc stwierdzić, że zaskarżony wyrok mimo pewnych uchybień w zakresie jego uzasadnienia, odpowiada prawu, w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na gruncie art. 184 p.p.s.a. jak w sentencji.