IV Ka 433/24

Sądy powszechne2024-08-13

Sygnatura

IV Ka 433/24

Data orzeczenia

2024-08-13

Rodzaj

REASONS

Podstawa prawna

art. 279§1 kk

Treść orzeczenia

<table> <colgroup> <col width="42"/> <col width="12"/> <col width="22"/> <col width="11"/> <col width="55"/> <col width="49"/> <col width="6"/> <col width="99"/> <col width="22"/> <col width="7"/> <col width="35"/> <col width="12"/> <col width="16"/> <col width="85"/> <col width="28"/> <col width="13"/> <col width="14"/> <col width="12"/> <col width="62"/> <col width="98"/> </colgroup> <tr> <td colspan="20"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="13"> Formularz UK 2 </td> <td colspan="2"> Sygnatura akt </td> <td colspan="5"> IV Ka 433/24 </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: </td> <td colspan="2"> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Wytok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 8 maja 2024 roku w sprawie II K 38/21. </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.2. Podmiot wnoszący apelację </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> ☐ oskarżyciel posiłkowy </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> ☐ oskarżyciel prywatny </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> ☒ obrońca </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> ☐ inny </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="6"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="14"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> ☐ w części </td> <td colspan="2"> ☒ </td> <td colspan="9"> co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="9"> co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="9"> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.1.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>  – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="19"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="19"> brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="9"> uchylenie </td> <td colspan="2"> ☒ </td> <td colspan="8"> zmiana </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.5. Ustalenie faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Lp. </td> <td colspan="4"> Oskarżony </td> <td colspan="9"> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td colspan="3"> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> 2.1.1.1. </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="9"> </td> <td colspan="3"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Lp. </td> <td colspan="4"> Oskarżony </td> <td colspan="9"> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td colspan="3"> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> 2.1.2.1. </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="9"> </td> <td colspan="3"> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.6. Ocena dowodów </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Lp. faktu z pkt 2.1.1 </td> <td colspan="4"> Dowód </td> <td colspan="12"> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="12"> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 </td> <td colspan="4"> Dowód </td> <td colspan="12"> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="4"> </td> <td colspan="12"> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="18"> Zarzut </td> </tr> <tr> <td rowspan="7" colspan="2"> 3.1. </td> <td colspan="15"> Rażąca i mającą istotny wpływ na treść orzeczenia obrazę przepisów postępowania, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 kpk</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>, polegającą na: - bezpodstawnym przyjęciu, iż oskarżony A. D. dopuścił się czynu opisanego w akcie oskarżenia tylko i wyłącznie na podstawie przyznania się oskarżonego w toku postępowania przygotowawczego do zarzucanego mu czynu, podczas gdy w toku postępowania sądowego oskarżony nie przyznał się do zarzucanego mu czynu i wyjaśnił w sposób obszerny, logiczny i szczegółowy, dlaczego złożył wówczas niezgodne z prawdą wyjaśnienia, a pozostały, zgromadzony w toku procesu materiał dowodowy nie wykazał, aby to właśnie oskarżony dopuścił się czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 k.k.</a> opisanego w zarzucie; - bezpodstawnym przyjęciu, iż jedynie te wyjaśnienia oskarżonego, złożone w postępowaniu przygotowawczym, w których przyznał się do zarzucanego mu czynu zasługują na wiarę, a wyjaśnienia oskarżonego z rozprawy nie są wiarygodne, podczas gdy A. D. przyznał, iż w okresie zarzucanego mu czynu dokonał wielu włamań i kradzieży, nadużywał alkoholu i narkotyków, z uwagi na powyższe nie pamięta ile tych zdarzeń miało kiedy i gdzie, co potwierdza załączony do akt przedmiotowej sprawy wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku II Wydział Kamy sygn. akt II K 974/20, tym samym wyjaśnienia oskarżonego złożone na rozprawie winny być uznane za wiarygodne; - zaniechaniu wszechstronnego rozważenia wszystkich przeprowadzonych w teku przedmiotowego postępowania dowodów i wyjaśnienia istotnych okoliczności (...) . poprzez pominięcie okoliczności znanej z akt przedmiotowej sprawy, jak również z urzędu iż w rodzinie oskarżonego, nie tylko on ale również jego bracia (chociażby Ł. D.) byli karani między innymi za kradzieże, kradzieże z włamaniem, tym samym brak jest możliwości jednoznacznego stwierdzenia, iż skradziony na stacji paliw (...) w P. na ul (...) telefon komórkowy marki N. odzyskany od ciotki oskarżonego A. W. (uprzednio będący w posiadaniu matki oskarżonego), znalazł się w u- posiadaniu na skutek kradzieży dokonanej tylko i wyłącznie przez oskarżonego a nie im . członków jego rodziny; - zaniechaniu wszechstronnego rozważenia wszystkich przeprowadzonych w roku przedmiotowego postępowania dowodów i wyjaśnienia istotnych okoliczności poprzez pominięcie okoliczności znanej z akt przedmiotowej sprawy - załączonego cc akr wyroku Sądu Rejonowego w Radomsku II Wydział Kamy z dnia 25.11.2020?., sygn. akt u K 974/20 uznającego oskarżonego winnym zarzucanych mu 33 czynów, w tym czym popełnionego w tym samym okresie co czyn objęty aktem oskarżenia w niniejszym postępowaniu tj, w okresie od 28 marca 2020 roku do 30 marca 2020 roku, polegającego na przywłaszczeniu w R. mienia o wartości nie mniejszej niż 600 zł (vide zarzut (...) - ą tym samym pominięcie faktu braku motywu oskarżonego do ewentualnego dokonywania kradzieży w miejscowości P. położonej 32 km od miejsca jego zamieszkania. </td> <td colspan="3"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Analizując całokształt zebranych w sprawie dowodów należy uznać, że sąd I instancji nalżycie je ocenił w zakresie ustalenia sprawstwa oskarżonej, co pozwoliło mu na wyprowadzenie prawidłowych ustaleń faktycznych. Sąd ten ustosunkował się do istotnych dowodów w sprawie, mając w polu widzenia określone między nimi rozbieżności i stanowisku swemu dał wyraz w zasługującym na aprobatę uzasadnieniu. Dlatego też podzielając ocenę dowodów zaprezentowaną przez sąd merytoryczny, sąd okręgowy nie widzi zasadniczych powodów, aby powtarzać okoliczności wyprowadzone w motywach zaskarżonego wyroku, co wiązałoby się z cytowaniem ich obszernych fragmentów. Poczynione przez sąd ustalenia faktyczne znajdują bowiem odpowiednie oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym, który został poddany wnikliwej i wszechstronnej analizie oraz ocenie, respektującej w pełni wymogi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5)">art. 5 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>. Wbrew odmiennym twierdzeniom zawartym w apelacjach, nie ma podstaw, ani do skutecznego kwestionowania dokonanej przez sąd I instancji oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, ani też poczynionych na podstawie tego materiału dowodowego ustaleń faktycznych w sprawie. Konfrontując ustalenia faktyczne z przeprowadzonymi na rozprawie głównej dowodami trzeba stwierdzić, iż dokonana przez sąd rejonowy rekonstrukcja zdarzeń i okoliczności popełnienia przedmiotowego czynu nie wykazuje błędu i jest zgodna z przeprowadzonymi dowodami, którym sąd ten dał wiarę i się na nich oparł. Sąd odwoławczy musi jednak uzupełnić oceny i analizy sadu I instancji. - sąd ma prawo dać wiarę zarówno wyjaśnieniom złożonym w toku śledztwa – wbrew odmiennym twierdzeniom na rozprawie – jak też odwrotnie: może uznać za wiarygodne wyjaśnienia złożone na rozprawie, a odrzucić wyjaśnienia złożone w toku postępowania przygotowawczego, byleby stanowisko swoje w tym przedmiocie należycie i przekonywająco uzasadnił i byleby ocena tych dowodów była wszechstronna i wnikliwa, zgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i zebranymi w sprawie dowodami (zob. wyr. SN z 21.5.1981 r., II KR 135/81, OSNPG 1982, Nr 1, poz. 10; wyr. SN z 11.7.1977 r., V KR 92/77, OSNKW 1978, Nr 6, poz. 67). Należy zgodzić się z poglądem SA w Krakowie, że obowiązująca procedura nie przewiduje wartościowania dowodów, ich hierarchii ani dawania prymatu dowodom korzystnym dla oskarżonego nad dowodami przemawiającymi na jego niekorzyść, ani też preferowania dowodów ze śledztwa nad dowodami z rozprawy. Wybór dowodów wiarygodnych jest rzeczą sądu w ramach ich wszechstronnej oceny i analizy kryminalistycznej (zob. wyr. SA w Krakowie z 4.12.2002 r., II AKa 321/02, KZS 2003, Nr 2, poz. 30). Będąc przesłuchany w postępowaniu przygotowawczym ( k 94 ) oskarżony oświadczył, że „wie o co jest podejrzany”, przyznaje się do zarzucanego czynu i „w dniu dzisiejszym będzie składać wyjaśnienia”. W ramach wyjaśnień podał: - w tym okresie nadużywał alkoholu, brał narkotyki i dokonywał wiele innych włamań; - czynu tego dokonał w P. na wiosnę ( w tej miejscowości był kilka razy i nie pamiętał dokładnej jego daty ); - włamał się w P. do stacji (...) i zabrał z niej telefon i „jakieś drobne pieniądze”; - skradziony telefon w swoim domu położył za łóżkiem i nie wie co się później z nim działo. Wszystkie wycenione wyżej okoliczności podniesione przez oskarżonego znalazły odzwierciedlenie w rzeczywistości. Wskazał on czas, miejsce, sposób dokonania kradzieży z włamaniem oraz skradzione mienie – scharakteryzował w sposób prawidłowy przedmiotowy czyn, co mógł uczynić tylko sprawca. A. D. zaprzeczył, aby z kimkolwiek współdziałał w ramach tego czynu. Brak jest dowodów na to, że popełnił go w ramach szerszej konfiguracji osób; na podstawie ujawnionych w sprawie dowodów sprawstwo jednak zostało mu wykazane. Czyn ten został popełniony w okresie od 28 do 30 marca 2020 roku. W okresie od grudnia 2019 roku do marca 2020 roku A. D. dokonał albo usiłował dokonać 33 kradzieży z włamaniem w ramach ciągu przestępstw, za co został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 25 listopada 2020 roku w sprawie II K 974/20 ( k 118 ). Czyny te były popełnione w R. ale w innych miejscowościach: K., K., O., O., J., W., L., P., C.. Oskarżony miał więc zdolności przemieszczania się w ramach przestępczej działalności i popełnienie czynu w P. wchodzi w schemat jego działania i było osiągalne. W toku postępowania przygotowawczego ustalono, że aparat telefoniczny skradziony w P. pod innym numerem używa A. W. ( siostra D. D. – matki oskarżonego ). Z relacji A. W. wynika, iż z D. D. zamieniły się telefonami; gdy powiedziała siostrze, że telefonem interesowała się policja, D. D. poinformowała ją, że nie wie skąd ten telefon wziął się u niej w domu. D. D. mieszkała wówczas z czwórką dzieci, w tym z Ł. D. ( k 61-62, k 163 ). Ł. D. był również skazany w sprawie II K 974/20 Sądu Rejonowego w Radomsku ( był zatrzymany i tymczasowo aresztowany od dnia 10 marca 2020 roku – punkt V wyroku, natomiast A. D. od 28 kwietnia 2020 roku – punkt VII wyroku ). Ł. D. nie mógł więc przedmiotowego czynu popełnić. Natomiast wywodzenie przez obrońcę, iż czynu tego mogły dopuścić się inne ( nieokreślone ) osoby z rodziny oskarżonego są spekulacjami w żaden sposób nie uprawdopodobnionymi w zebranym materiale dowodowym. Na rozprawie głównej oskarżony nie przyznał się do inkryminowanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień. Po odczytaniu jego wyjaśnień z postępowania przygotowawczego, potwierdził, iż złożył takie wyjaśnienia ale zaznaczył, iż są nieprawdziwe. Podał, że „Policjant powiedział mu, że to nie będzie osobnej sprawy a będzie miał wyrok z tamtej sprawy dlatego się przyznał” ( k 141 przyznał). A. D. składał wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym 10 grudnia 2020 roku, podczas gdy wyrok w sprawie II K 974/20 został wydany przez Sąd Rejonowy w Radomsku 25 listopada 2020 roku. Odnośnie inkryminowanego czynu toczyło się więc odrębne postępowanie karne i sprawa II K 974/20 nie miała wpływu na jego bieg. Wywody oskarżonego w tym zakresie są więc nieracjonalne i te uwarunkowania procesowe nie mogły mieć wpływu na swobodę składania przez niego wyjaśnień w czasie przesłuchań w dochodzeniu. Oskarżony nie był w stanie wytłumaczyć w jaki sposób podał w postępowaniu przygotowawczym tyle rzeczywistych szczegółów odnośnie przebiegu tego czynu. Deklarował, że je „zmyślił”, co jest nierealne przy całkowitym odzwierciedleniu ich elementów w rzeczywistości. Nie podnosił przy tym, aby narzucił je przesłuchujący go policjant. Dlatego sąd I instancji słusznie odmówił wiary jego wyjaśnieniom z rozprawy głównej; - oskarżony nie pracował, nie miał wsparcia finansowego od rodziny. Utrzymywał się w tym okresie z kradzieży. Przy czym dokonywał ich „rzutami”. Analiza skazań w sprawie II K 974/20 wskazuje, że ich nasilenie nastąpiło między innymi w styczniu 2020 roku, ich „rzut” miał miejsce pod również koniec marca 2020 roku od 28 do 31 marca 2020 roku w P. i w R. ( w tym czasookresie dokonał również przedmiotowego czynu ). Działając we współsprawstwie dokonał kradzieży w tym czasie 300 złotych ( czyn 29 ), w pozostałym zakresie szkody wynikały z kradzieży rzeczy lub zniszczeń. Powtarzając przestępcze akcje w tym okresie oskarżony miał niewątpliwie motyw działania w postaci chęci osiągnięcia korzyści majątkowej z dokonywanych kradzieży, czemu służyło poszukiwanie nowych miejsc do włamań również poza R.. Kwoty pozyskiwane z tych przestępstw były jednak niewielkie i nie pozwalały sprawcy na dłuższe finansowanie swojej egzystencji, czy też pozyskanie na to nadwyżek. Przekonanie o wiarygodności jednych dowodów i niewiarygodności innych musi być: 1) poprzedzone ujawnieniem w toku rozprawy głównej, w sposób podyktowany obowiązkiem dochodzenia prawdy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 kpk</a>), całokształtu okoliczności sprawy (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>), a także 2) efektem rozważenia wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>) oraz 3) wyczerpująco i logicznie, z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, przedstawione w uzasadnieniu wyroku (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424)">art. 424 kpk</a>). Te wymagania sąd I instancji spełnił. Słusznie stwierdza SN, że uznając jedne z dowodów za wiarygodne, a inne za niewiarygodne, sąd kieruje się zasadą swobodnej oceny dowodów, która nie daje podstaw do jakiegoś apriorycznego preferowania lub dyskwalifikacji jednych z nich na rzecz drugich, i to tylko dlatego, że uzyskano je na określonym etapie postępowania. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że chybiona jest praktyka zarzucania sądowi zaakceptowania pewnego dowodu, skoro zgłaszający ten zarzut, będąc obecnym w trakcie całego postępowania, akceptował ten stan rzeczy, nie podnosił w trakcie rozprawy żadnych wątpliwych kwestii, nie domagał się wówczas dopuszczenia innego dowodu, oświadczając, że nie żąda uzupełnienia materiału dowodowego, a zatem godził się, by wyrok zapadł na podstawie przeprowadzonych już dowodów (zob. wyr. SA w Szczecinie z 6.5.2010 r., II AKa 66/10, KZS 2011, Nr 5, poz. 100). Sąd merytoryczny dokonał analizy całokształtu zebranych dowodów w ich wzajemnym powiązaniu, z dbałością o odzwierciedlenie ich treści i obiektywizm wniosków co do sprawstwa A. D.. Nie można w niniejszej sprawie zarzucać, że niektóre dowody nie stanowiły podstawy ustaleń faktycznych, jeśli sąd je rozważył i ocenił na płaszczyźnie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> jako niewiarygodne. Odrzucenie przez sąd pewnych dowodów w końcowej ocenie, przy jednoczesnym uwzględnieniu innych dowodów, stanowi przecież uprawnienie sądu. Kontrola instancyjna oceny dowodów nie obejmuje sfery przekonania sędziowskiego, jaka wiąże się z bezpośredniością przesłuchania, sprowadza się natomiast do sprawdzenia, czy ocena ta nie wykazuje błędów natury faktycznej (niezgodności z treścią dowodu, pominięcia pewnych dowodów) lub logicznej (błędności rozumowania i wnioskowania) albo czy nie jest sprzeczna z doświadczeniem życiowym lub wskazaniami wiedzy, a takich błędów sąd merytoryczny uniknął. Zarzut rażącego naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> wymaga wykazania wad w sposobie dokonania oceny konkretnych dowodów, podczas gdy apelacja kwestionuje jedynie wynik oceny domagając się podzielenia oceny dokonanej przez jej autora. Przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> nie można rozumieć w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Apelacja kwestionuje stanowisko sądu z pozycji wyjaśnień oskarżonego z postępowania sądowego oraz własnych subiektywnych ocen wymowy przeprowadzonych na rozprawie dowodów, przy wybiórczym i subiektywnym ujęciu ich zakresu, charakteru i treści. Wyjaśnienia oskarżonego z tej fazy sprawy mają charakter obronny. Z uwagi na swoją ogólnikowość i sprzeczność z podstawowymi dowodami i okolicznościami, nie zdołały zachwiać wersją aktu oskarżenia. Dlatego słusznie sąd rejonowy w zasadniczych elementach związanych z odpowiedzialnością prawnokarną odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego z rozprawy, do czego był w pełni uprawniony. W realiach niniejszej sprawy to całokształt dowodów połączonych w logiczną i harmonijną całość był podstawą do ustalenia sprawstwa oskarżonego. </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Wniosek </td> </tr> <tr> <td colspan="15"> Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego A. D. od popełnienia zarzucanego mu czynu. </td> <td colspan="3"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Poczynione przez sąd ustalenia faktyczne odnośnie przedmiotowego czynu znajdują odpowiednie oparcie w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Brak jest podstaw faktycznych i prawnych do uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Argumenty wywiedzione w apelacji nie mogły też doprowadzić do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonego, bowiem nie pozwala na to ocena istotnych w sprawie dowodów. Weryfikacja materiału dowodowego w instancji odwoławczego doprowadziła jedynie sąd odwoławczy do uzupełnienia analiz w zakresie oceny dowodów. W wyniku przeprowadzonej weryfikacji sąd odwoławczy nie stwierdził podstaw do ustalenia, iż wyjaśnienia oskarżonego z rozprawy głównej negujące sprawstwo w ramach przedmiotowego czynu zasługują na wiarę. Zdaniem sądu odwoławczego sankcja (jej rodzaj i wysokość) została tak dobrana, aby zapobiec popełnianiu w przyszłości przestępstw przez oskarżonego. Efekt „odstraszający” kary ma wytworzyć przeświadczenie o nieopłacalności popełniania przestępstw w przyszłości, przekonanie o tym, że każde przestępstwo będzie karane odpowiednio surowo, a ponowne popełnianie podobnych czynów nieuchronnie prowadzić będzie do stosowania kar izolacyjnych. Wymierzone wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności i grzywny pod względem rodzaju były ze wszech miar celowe, oczekiwane i sprawiedliwe i tak ukształtowane mają przynieść efekt wychowawczy wobec sprawcy oraz prewencyjny. Odzwierciedlają one winę oskarżonego, szkodliwość społeczną jego zachowania i oddają właściwie społeczny sprzeciw dla sprawcy tej kategorii przestępstw; w konsekwencji nie podlegały z urzędu korekcie na jego korzyść. </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> 4.1. </td> <td colspan="18"> W kontekście podniesionych zarzutów należy w pierwszym rzędzie odnieść się odnieść się do ogólnych zasad orzekania obowiązku naprawienia szkody, które – co należy stwierdzić z przykrością nie były znane sądowi I instancji - a na pewno nie zostały uwzględnione przy wydawaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia: -warunkiem zastosowania środka kompensacyjnego obowiązku naprawienia szkody jest istnienie szkody w chwili wyrokowania. Jego celem jest bowiem przywrócenie stanu sprzed popełnienia przestępstwa lub kompensacja szkód będących dalszymi następstwami popełnionego przestępstwa, co w szczególności dotyczy szkód niematerialnych. Ponieważ przepisy prawa karnego nie zawierają postanowień dotyczących ustalania zakresu obowiązku naprawienia szkody, to należy posiłkowo odwołać się do przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 § 2 kc</a>, z którego wynika zasada pełnego odszkodowania. W konsekwencji należy przyjąć, że regułą jest zobowiązanie do naprawienia szkody w całości, zaś odstępstwa od tej reguły muszą być podyktowane ważnymi względami; - przy orzekaniu o obowiązku przewidzianym w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 46;art. 46 § 1)">art. 46 § 1 kk</a> należy kierować się zasadami prawa cywilnego, a zatem warunkiem jego orzeczenia w wyroku karnym jest istnienie w chwili wyrokowania szkody, której ustalenia dokonuje się według tych samych reguł, jak przy określaniu odszkodowania w postępowaniu cywilnym. Obowiązek naprawienia szkody jako środek kompensacyjny wywołuje podwójny skutek, a mianowicie oddziałuje w sferze uprawnień cywilnoprawnych podmiotu uprawnionego i sprawcy szkody, oraz w sferze karnoprawnej, jako że nakłada obowiązek, będący środkiem reakcji na przestępstwo, na sprawcę szkody i wywołuje konsekwencje związane ze stwierdzeniem popełnienia przestępstwa. Do celów postępowania karnego należy uwzględnienie prawnie chronionych interesów pokrzywdzonego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 1;art. 2 § 1 pkt. 3)">art. 2 § 1 pkt 3 kpk</a>), w tym naprawienie już w postępowaniu karnym, gdy to możliwe, szkody wyrządzonej przestępstwem. Przy ustalaniu wysokości szkody, która powstała w wyniku przestępstwa brać należy pod uwagę, tak jak w przedmiotowej sprawie, nie tylko obiektywną wartość skradzionych przedmiotów, ale również konieczne jest uwzględnienie wartości skradzionego mienia, które zostało odzyskane przez pokrzywdzonego. O ile przedmioty odzyskane nie zostały zniszczone, uszkodzone, czy zużyte, to pokrzywdzony w tym zakresie z reguły nie ponosi rzeczywistej szkody. Wyceniony na 150 złotych skradziony telefon został pokrzywdzonemu zwrócony w toku postępowania przygotowawczego. Nie kwestionował on stanu tego telefonu. Sąd I instancji nękając pokrzywdzonego ( i jego pracownika ) w zakresie udziału w nie wiadomo czemu służących czynnościach procesowych między innymi zobowiązywał go do dostarczenia na kolejne terminy rozprawy przedmiotowego telefonu ( k 165, k 227 ), czyli choćby z tego powodu wiedział, że telefon został pokrzywdzonemu zwrócony. Pomimo to zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego pełnie odszkodowanie, uwzgledniające również wartość tego telefonu. Dlatego sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok i obniżył wysokość obowiązku naprawienia szkody orzeczonego w punkcie 2 do kwoty 52, 30 złotych. </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Przy ustalaniu wysokości szkody, która powstała w wyniku przestępstwa brać należy pod uwagę, tak jak w przedmiotowej sprawie, nie tylko obiektywną wartość skradzionych przedmiotów, ale również konieczne jest uwzględnienie wartości skradzionego mienia, które zostało odzyskane przez pokrzywdzonego. Ta weryfikacja wskazuje, ze do naprawienia pozostała szkoda w skorygowanej wysokości. </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> 5.1.1. </td> <td colspan="18"> Przedmiot utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Wina Sprawstwo Kara pozbawienia wolności i grzywna Wynagrodzenia dla obrońcy z urzędu za I instancję Zwolnienie oskarżonego od kosztów procesu za postępowanie przed sądem I instancji. </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Brak jest podstaw faktycznych i prawnych do korekty zaskarżonego wyroku w tych zakresach. </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> 5.2.1. </td> <td colspan="18"> Przedmiot i zakres zmiany </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok i obniżył wysokość obowiązku naprawienia szkody orzeczonego w punkcie 2 do kwoty 52, 30 złotych. Jak w punkcie 4. 1 uzasadnienia </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach zmiany </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Jak w punkcie 4. 1 uzasadnienia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> 5.2.2. </td> <td colspan="18"> Przedmiot i zakres zmiany </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok i uchylił rozstrzygnięcie zawarte w punkcie 3 ( podanie wyroku do publicznej wiadomości ). </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Zwięźle o powodach zmiany </td> </tr> <tr> <td colspan="18"> Orzeczenie tego środka karnego uznał za niecelowe, z braku przesłanek tego rozstrzygnięcia do realizacji funkcji generalnoprewencyjnej. Jest to skazanie za pojedynczy czyn; bez analizy sylwetki sprawcy, jego uprzedniej karalności będzie niezrozumiałe dla opinii publicznej. W orzecznictwie zwraca się uwagę, że podanie wyroku do publicznej wiadomości powinno mieć miejsce przede wszystkim w takich przypadkach, które wzbudziły szczególne zainteresowanie społeczne, wywołały powszechne oburzenie czy też niepokój, jak również w przypadku przestępstw nagminnie popełnianych na danym terenie lub w określonym środowisku (wyr. SA w Katowicach z 28.6.2007 r., II AKa 190/07, Prok. i Pr. – wkł. 2008, Nr 8, poz. 28). Takich powodów sąd I instancji w sposób przekonujący nie wykazał. </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="4"> 5.3.1.1.1. </td> <td colspan="10"> </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="4"> 5.3.1.2.1. </td> <td colspan="10"> Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="4"> 5.3.1.3.1. </td> <td colspan="10"> Konieczność umorzenia postępowania </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="4"> 5.3.1.4.1. </td> <td colspan="10"> </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="16"> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="15"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="15"> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 6. Koszty Procesu </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="15"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> 3 4 </td> <td colspan="15"> Sąd odwoławczy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu 1033, 20 złotych tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym. Trudna sytuacja materialna i życiowa oskarżonego uzasadniała zwolnienie go od opłaty za drugą instancję i wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym. </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> 7. PODPIS </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="328"/> </colgroup> <tr> <td colspan="6"> 1.11. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Kolejny numer załącznika </td> <td> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Podmiot wnoszący apelację </td> <td> Obrońca </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja </td> <td> Wina </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="4"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> ☐ w części </td> <td colspan="2"> ☒ </td> <td> co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td> co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 0.1.1.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="3"> uchylenie </td> <td> ☒ </td> <td> zmiana </td> </tr> </table>