II SA/Sz 711/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Teresa Zauerman, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi S. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy oddala skargę. UZASADNIENIE Burmistrz ostateczną decyzją z dnia nr [...] ustalił na rzecz Spółka A. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie gospodarstwa rolnego w zabudowie związanej z produkcją rolną i działalnością rolniczą w ramach przedsiębiorstwa do DJP, na działkach nr [..] w miejscowości , obręb ewidencyjny , gmina. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu wniosku K. K. oraz O.G. o stwierdzenie nieważności opisanej ostatecznej decyzji Burmistrza – z dnia [...], działając na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 in fine ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) decyzją z dnia [...] stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza. W uzasadnieniu decyzji organ analizując, wspomnianą decyzję Burmistrza przez pryzmat przesłanek nieważności decyzji z art. 156 § 1 K.p.a. stwierdził, że dotknięta jest ona wadą rażącego naruszenia prawa – art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Powyższe wynika z naruszenia przepisów prawa materialnego, które stanowiły podstawę wydania badanej decyzji o warunkach zabudowy, tj. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej "p.iz.p.") oraz przepisów wykonawczych obowiązujących w dacie jej wydania. Kolegium ustaliło, że zarówno we wniosku jak i w kolejnych pismach wnioskodawca nie wskazał jakiego rodzaju zwierząt dotyczyć będzie chów i hodowla, ograniczając zapis do stwierdzenia "chów i hodowla pozostałych zwierząt", nie wskazał też, czy do środowiska będą wprowadzane jakieś substancje i, czy to wprowadzanie będzie ewentualnie oddziaływać na tereny sąsiednie, sugerując organowi, że projektowane gospodarstwo nie będzie podlegać procedurze oceny oddziaływania na środowisko, co organ I instancji bezkrytycznie przyjął, zamiast dokonać weryfikacji tej części wniosku, w celu jego uzupełnienia o podstawowe dane charakterystyczne dla tego typu inwestycji określające jej wpływ na środowisko. Planowane przedsięwzięcie organ winien ocenić na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1397) mając określone jednoznacznie we wniosku parametry i w zależności od wyniku zaliczyć je do określonej kategorii. Ponadto Kolegium wskazało, że najbardziej istotny parametr dotyczący właściwej charakterystyki obrazującej wpływ planowanej inwestycji na środowisko w zakresie chowu lub hodowli wynika z przepisów wskazanego we wniosku § 3 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ w przepisie tym ustawodawca w punktach sklasyfikował przedsięwzięcia polegające na chowie lub hodowli w zależności od miejsca ich lokalizacji, od ilości zwierząt oraz ich przynależności do rodzimej lub obcej fauny. Punkt dotyczy chowu lub hodowli wszystkich zwierząt, natomiast punkt dotyczy zwierząt obcych w rodzimej faunie. Takiej weryfikacji treści wniosku Burmistrz nie dokonał, przyjmując do dalszego rozpatrzenia wskazany ogólnie i niejednoznacznie sposób zagospodarowania terenu oraz brak wpływu inwestycji na środowisko. Z uwagi na fakt, że wniosek inwestora nie zawierał informacji dotyczących rodzaju zwierząt planowanych do chowu i hodowli, które pozwoliłyby na dokonanie właściwej klasyfikacji przedsięwzięcia w zakresie jego oddziaływania na środowisko, organ nie miał podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla hodowli i chowu bliżej nieokreślonych zwierząt pozostałych. Skutek braku takiej oceny wniosku stanowiło wydanie na rzecz wnioskodawcy decyzji o warunkach zabudowy określającej w zakresie rodzaju inwestycji, jako jej charakterystyczny parametr 39 DJP, po bezpodstawnym uznaniu, że nie jest ona zaliczana do kategorii przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia oceny jej oddziaływania na środowisko. Ponadto Kolegium podkreśliło, że z pisma Starostwa Powiatowego kierowanego do organu I instancji wynika, że I. S. T. zamierza w ramach planowanej inwestycji prowadzić hodowlę zwierząt futerkowych w ilości do DJP, co stanowi [...] sztuk zwierząt, która przekroczy liczbę określoną w § 3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., tj., co powoduje, że planowane przedsięwzięcie zaliczyć należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kolegium zaznaczyło, że katalog przepisów odrębnych, przez których pryzmat, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonywana jest ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń, a należą do nich m.in. regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic itp. W badanej sprawie określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 cytowanej ustawy warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi dotyczy przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko a także rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i ustawy o ochronie przyrody. Wbrew wynikającemu z przepisu art. 59 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji (...) obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w przypadku gdy może ono znacząco oddziaływać na obszar N. a nie jest związane z ochroną tego obszaru, organ I instancji nie zbadał zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi, mimo, że nieruchomości objęte działkami nr [...] obręb leżą w granicach obszaru specjalnej ochrony N. pod nazwą. Zgodnie z art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o p.i.z.p., decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, który jest związany rodzajem inwestycji, określonym w decyzji o warunkach zabudowy będącym jej obligatoryjnym składnikiem, o czym świadczy art. 54 pkt 1 ustawy. Ustalając rodzaj zabudowy należy mieć na względzie ustalenia rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzjach o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o ustaleniu warunków zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589) oraz definiować roboty budowlane zgodnie z przepisami Prawa budowlanego. Natomiast decyzja organu I instancji z uwagi na nieprecyzyjność i niejasność sformułowań dotyczących rodzaju zabudowy i braku wskazania parametrów dla planowanej płyty obornikowej i wiat jak też braku ilości planowanych budynków gospodarczych jest sprzeczna z obowiązującym stanem prawnym, dając inwestorowi prawo do decydowania we własnym zakresie o sposobie zagospodarowania terenu, rodzaju zwierząt oraz organowi architektoniczno-budowlanemu o sposobie zagospodarowania terenu. W ocenie Kolegium rażąco naruszony został również przepis art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 7, 77 i 80 K.p.a., ponieważ badana decyzja nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, sprowadzając się jedynie do przytoczenia poczynionych czynności faktycznych. Podsumowując Kolegium podało, że decyzja z dnia [...] podjęta została z rażącym naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., tj.: art. 61 ust. 1 pkt 5, art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b i c, art. 54 pkt 1 i 2 lit. a i b w związku z § 2 pkt 1 lit. c i pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzjach o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz.U. Nr 164, poz. 1589), art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 107 § 3 w związku z art. 7, 77 i 80 K.p.a. Nie zgadzając z powyższą decyzją, S.T. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie skarżącej żaden z przepisów prawa wskazanych w decyzji, nie został przez Burmistrza – naruszony w stopniu rażącym. Ponadto zdaniem skarżącej, wbrew twierdzeniom Kolegium żaden przepis prawa nie nakłada na wnioskodawcę ubiegającego się o wydanie warunków zabudowy obowiązku określenia jakie konkretnie zwierzęta będą przedmiotem hodowli oraz, że norki nie są zwierzętami "obcymi rodzimej faunie", a wręcz przeciwnie są to zwierzęta rodzimej fauny. Skarżąca nie zgodziła się również z poglądem Kolegium, że przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy należało uzyskać opinię środowiskową. Końcowo skarżąca stwierdziła, że w istniejącym stanie faktycznym, przy wydaniu przez Burmistrza – decyzji z dnia [...] nie nastąpiło rażące naruszenie prawa, będące przesłanką stwierdzenia jej nieważności, na podstawie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpoznaniu powyższego środka zaskarżenia orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego , nr [...]. W uzasadnieniu orzeczenia Kolegium wskazało, że podziela pogląd zawarty w zaskarżonej decyzji, że decyzja Burmistrza – z dnia [...] wydana została z naruszeniem przepisów art. 52 ust. 2 i art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o p.iz.p. oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy w związku z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w stopniu mającym wpływ na istotę rozstrzygnięcia, co stanowiło podstawę do stwierdzenia, że wydana ona została z rażącym naruszeniem prawa, czyniąc ją na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. nieważną. Uzasadniając powyższe stanowisko Kolegium wskazało, że w rozpoznawanej sprawie kapitalne znaczenie miało określenie we wniosku, zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 2c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko, ponieważ dane te "kwalifikowały dalszy, prawidłowy tryb postępowania". Tymczasem inwestor ograniczył się do wskazania, że przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko jest chów lub hodowla zwierząt inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51 w liczbie nie mniejszej niż DPJ, zaś planowana jest hodowla do 39 DJP. Nie wskazał, czy inwestycja ta będzie miała wpływ na środowisko, sugerując organowi, że projektowane gospodarstwo rolne związane z chowem i hodowlą zwierząt nie będzie podlegać procedurze oceny oddziaływania na środowisko, a organ I instancji sugestię tę zaakceptował. Organ zaznaczył, że aprobuje stanowisko Kolegium wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż obowiązkiem Burmistrza wynikającym z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego było zbadanie oraz ewentualne zweryfikowanie tak określonych danych dotyczących charakterystyki wpływu na środowisko. Obowiązek weryfikacji wynikał również z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397 ze zm.), ponieważ wymienione w nim przedsięwzięcia, dotyczące chowu lub hodowli zwierząt oprócz wielkości chowu lub hodowli określonych w DJP (pkt 102 i 103) zawierały także pkt 104 określający wielkość chowu i hodowli zwierząt w rzeczywistych sztukach, który dotyczył zwierząt obcych w rodzimej faunie innych niż gospodarskie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich. Ustawodawca wskazał tu graniczną ilość zwierząt, których chów lub hodowla nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wielkości chowu lub hodowli mniejszej niż matki lub sztuk. Właściwa kwalifikacja inwestycji, czyli rzeczywista ilość zwierząt w sztukach oraz jej lokalizacja: działki nr [...] obręb położone są na obszarze objętym szczególną ochroną Natura - miała istotny wpływ na to, czy inwestycja ta, przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy będzie wymagać postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostepnieniu informacji o środowisku i jego ochronie (...). Wskazany tak ogólnie i niejednoznacznie sposób zagospodarowania terenu oraz brak określenia wpływu inwestycji na środowisko nie dawały podstaw do prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla hodowli i chowu bliżej nieokreślonych zwierząt, natomiast obligowały organ, na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym do zbadania zgodności podejmowanej decyzji z przepisami odrębnymi. Dalej Kolegium podzieliło stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji a dotyczące rażącego naruszenia przepisów art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 7, 77 i 80 K.p.a. Odnosząc się do argumentacji podniesionej przez S. T. we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium wyjaśniło, że obowiązek określenia we wniosku jakie zwierzęta i ich rzeczywista ilość w sztukach będą przedmiotem chowu lub hodowli wynika z przepisów pkt 102, pkt 103 i 104 § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2020 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ rozróżniają one chów lub hodowlę zwierząt rodzimej fauny (pkt w sztukach DJP) oraz zwierząt obcych w rodzimej faunie (pkt 104 w rzeczywistych sztukach), do których zalicza się m.in., co wynika z ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich. Z uwagi na fakt, że planowana inwestycja zlokalizowana jest w granicach obszaru objętego specjalną ochroną Natura, zaś w rzeczywistych sztukach liczba norek wynosi [...] sztuk, to sporne przedsięwzięcie według powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, których realizacja zgodnie z art. 41 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie (....), jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w ramach której przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Na powyższą decyzję S.T. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w przedmiotowej sprawie ewentualnie jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu. Skarżąca powtórzyła argumentację merytoryczną zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dodatkowo wskazując, że Kolegium wszczęło postępowanie i wydało decyzję wyłącznie z uwagi na bezzasadne protesty mieszkańców miejscowości . Zdaniem skarżącej Burmistrz – wydając decyzję z dnia [...] nie naruszył żadnych przepisów w niej powołanych ani żadnych ogólnie obowiązujących. Skarżąca zaznaczyła, że decyzją z dnia [...] Burmistrz po rozpoznaniu wniosku S. T. "" Gospodarstwa, przeniósł decyzję z dnia [...] wydaną na rzecz Spółki A. dotyczącą ustalenia warunków zabudowy dla działek nr [...] w obrębie gm. na rzecz wnioskującej. Z uwagi na powyższe przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności winna być decyzja nr [...] r., a nie poprzednia wydana w stosunku do Spółki A. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji dokonana według powyższego kryterium wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż akt ten odpowiada prawu. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium z dnia 4 marca 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję tego Kolegium z dnia 12 lutego 2015 r. - stwierdzającą nieważność decyzji Burmistrza z dnia [...] r., ustalającej warunki zabudowy na rzecz Spółki A. dla inwestycji polegającej na budowie gospodarstwa rolnego w zabudowie związanej z produkcją rolną i działalnością rolniczą w ramach przedsiębiorstwa do [...] DJP, na działkach nr [...]. Opisana wyżej decyzja Burmistrza z dnia [...] wydana została na wniosek Spółki A., w którym wskazano, że wnioskodawca planuje hodowlę do [...]DJP, zaś zgodnie z obowiązującymi przepisami do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się hodowlę zwierząt innych niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w liczbie nie mniejszej niż DJP, zatem przedmiotowa inwestycja "nie będzie wpływała na środowisko i nie wymaga raportu". Następnie pismem z dnia 27 stycznia 2014 r. wnioskodawca zmienił liczbę zwierząt przewidzianych do chowu i hodowli, wskazując że będzie to liczba "do DJP". Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że ze względu na brak wskazania w tym wniosku rodzaju zwierząt, których będzie dotyczyć hodowla jak również niewskazanie czy do środowiska będą wprowadzane jakieś substancje i czy ich wprowadzenie będzie ewentualnie oddziaływać na tereny sąsiednie, organ I instancji powinien był dokonać weryfikacji tej części wniosku, w celu jego uzupełnienia o podstawowe dane charakterystyczne dla tego typu inwestycji, określające jej wpływ na środowisko. Zdaniem Kolegium weryfikacja ta "wynikała też z przepisów § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.), bowiem przedsięwzięcia tam wymienione, a dotyczące chowu lub hodowli zwierząt oprócz wielkości chowu lub hodowli określonych w DJP (pkt 102 i pkt 103), zawierały również pkt 104 określający wielkość chowu i hodowli zwierząt w rzeczywistych sztukach, który dotyczył zwierząt obcych rodzimej faunie, innych niż gospodarskie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich. Ustawodawca wskazał tu graniczną ilość zwierząt, których chów lub hodowla nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla wielkości chowu lub hodowli mniejszej niż matki lub sztuk". Jak podkreślił organ, właściwa kwalifikacja inwestycji, tj. rzeczywista ilość zwierząt w sztukach oraz lokalizacja inwestycji (działki nr [...] obręb , Gmina położone są na obszarze objętym szczególną ochroną N.- pod nazwą kod [...]) miała istotny wpływ na to, czy inwestycja ta, przed wydaniem wnioskowanej decyzji o warunkach zabudowy będzie wymagać postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2013 r., poz. 1235). Zdaniem Sądu pierwszy z wymienionych argumentów - dotyczący możliwości zakwalifikowania inwestycji zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – tj. jako chów bądź hodowlę obcych rodzimej faunie zwierząt, innych niż gospodarskie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich (Dz.U. Nr 133, poz. 921 ze zm.) należy uznać za nietrafny. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 1 lit. cytowanej ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r., do zwierząt gospodarskich zalicza się zwierzęta futerkowe, przy czym w art. 2 pkt 3 tej ustawy wymieniono jako zwierzę futerkowe. Pomimo to, w ocenie Sądu za uzasadnione należy uznać stanowisko Kolegium, że decyzja Burmistrza z dnia [...] r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa. Treść tej decyzji (o ustaleniu warunków zabudowy) wskazuje jednoznacznie, że organ wydając ją całkowicie pominął kwestie związane z ewentualnym odziaływaniem przedsięwzięcia na obszar N. Tymczasem zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru N. lub nie wynika z tej ochrony, jest obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar N. Nie ulega przy tym wątpliwości, że jedną z decyzji wydawanych przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia jest decyzja o warunkach zabudowy (tak też przyjął m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 maja 2011 r. w sprawie o sygn. akt II OSK 447/11). Jak wynika z treści cytowanego przepisu, rozważenie wspomnianej kwestii jest obowiązkiem organu. Aby ten obowiązek mógł być realizowany organ niewątpliwie musi dysponować prawidłowo wypełnionym wnioskiem, w oparciu o który będzie miał możliwość stwierdzenia z jakiego rodzaju przedsięwzięciem ma do czynienia w danym wypadku. W tej sytuacji należy zgodzić się z Kolegium, że doszło tu także do naruszenia art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b i c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem wniosek nie zawierał m.in. prawidłowego i kompletnego określenia danych charakteryzujących wpływ przedsięwzięcia na środowisko, a mimo to organ nie poczynił kroków zmierzających do jego uzupełnienia w tym zakresie. Zgodnie z treścią art. 52 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy, wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać charakterystykę inwestycji, obejmującą określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej (art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b), jak również określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko (art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c). Z kolei w myśl art. 64 tej ustawy przepisy art. 52 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Jak słusznie przyjęło Kolegium, wniosek Spółki wymogów tych nie spełniał bowiem był niekompletny, zaś organ nie podjął niezbędnych czynności celem jego uzupełnienia. Należy podkreślić, że nie tylko nie wskazywał on rodzaju zwierząt które będą hodowane w ramach planowanej inwestycji ale także nie zawierał precyzyjnego określenia parametrów budynków gospodarczych oraz wiat, zaś ilość wiat wskazana we wniosku () nie odpowiada ilości wiat oznaczonych na mapie stanowiącej "propozycję zagospodarowania terenu działki nr ewidencyjny gruntów [...] w miejscowości obręb ewidencyjny Gmina ". Co prawda, jak już wcześniej wskazano, norka amerykańska została wymieniona jako zwierzę gospodarskie w ustawie o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich a zatem ich hodowla nie może zostać zakwalifikowana jako chów lub hodowla obcych rodzimej faunie zwierząt innych niż gospodarskie w rozumieniu cytowanej ustawy (§ 3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko), jednakże by dokonać prawidłowej kwalifikacji w tym zakresie niezbędna jest informacja o gatunku zwierząt przewidywanych do wspomnianego chowu i hodowli. Należy bowiem podkreślić, że cytowana ustawa o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich, jako zwierzęta gospodarskie wskazuje nie wszelkie zwierzęta futerkowe lecz jednie te wyliczone w art. 2 pkt 3 ustawy. W tej sytuacji, aby możliwe było stwierdzenie czy zwierzę, które będzie hodowane w ramach danego przedsięwzięcia jest zwierzęciem obcym rodzimej faunie niezbędne jest określenie jego gatunku. Nie ulega przy tym najmniejszej wątpliwości, że wniosek Spółki A. takiej informacji nie zawierał. Nie ulega też wątpliwości, że planowana inwestycja znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru ochrony N.- utworzonego w celu zachowania w stanie niepogorszonym występujących w jego granicach siedlisk przyrodniczych i gatunków zwierząt wymienionych w załączniku II do Dyrektywy Siedliskowej Rady 92/43/EWG. Z tego względu - o czym była już mowa powyżej - w niniejszej sprawie winien mieć zastosowanie art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nakładający na organy obowiązek rozważenia przed wydaniem decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia (o jakim mowa w tym przepisie), czy może ono potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar N. Jeżeli wspomniany organ uzna, że przedsięwzięcie, (inne niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru N. nie wynika z tej ochrony), może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar N., wydaje postanowienie w sprawie nałożenia obowiązku przedłożenia właściwemu miejscowo regionalnemu dyrektorowi ochrony środowiska: 1) wniosku o wydanie decyzji, o której mowa w ust. 1; 2) karty informacyjnej przedsięwzięcia; 3) poświadczonej przez właściwy organ kopii mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie; 4) w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 4 lub 5, prowadzonych w granicach przestrzeni niestanowiącej części składowej nieruchomości gruntowej, zamiast kopii mapy, o której mowa w pkt 3 - mapę sytuacyjno-wysokościową sporządzoną w skali umożliwiającej szczegółowe przedstawienie przebiegu granic terenu, którego dotyczy wniosek, oraz obejmującą obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie; 5) wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony, albo informacji o jego braku; nie dotyczy to drogi publicznej, linii kolejowej, przedsięwzięć Euro, przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznawanie złóż kopalin oraz bezzbiornikowego magazynowania substancji w górotworze, inwestycji w zakresie terminalu, inwestycji związanych z regionalnymi sieciami szerokopasmowymi, budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych, dla inwestycji w zakresie budowy obiektu energetyki jądrowej lub inwestycji towarzyszącej wydawanej na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących oraz dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej realizowanej na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (art. 96 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie). W niniejszej sprawie organ z powyższego obowiązku nie wywiązał się a zatem Kolegium słusznie uznało, że decyzja Burmistrza została podjęta z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. – w tym m.in. z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w tym przepisie, w tym. m.in. warunku zgodności decyzji z przepisami odrębnymi. Zdaniem Sądu, postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone przez Kolegium wnikliwie, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oceniony został właściwie, a mające zastosowanie w sprawie przepisy (z jednym wyjątkiem, o którym mowa poniżej) zostały prawidłowo zinterpretowane. Błędne przyjęcie przez organ możliwości zakwalifikowania inwestycji zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 104 rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – tj. jako chów bądź hodowlę obcych rodzimej faunie zwierząt, innych niż gospodarskie w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich – nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia bowiem w sprawie doszło do rażącego naruszenia innych przepisów ustaw (omówionych powyżej), skutkującego koniecznością stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza z dnia [...] r. Sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaznaczenia wymaga przy tym, że w przedmiotowej sprawie skarżąca nie wskazuje na konkretne naruszenia prawa przez Kolegium ani nie odnosi się do argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji a jedynie podnosi, że jej zdaniem decyzja Burmistrza z dnia [...] nie narusza prawa. Za niezrozumiały należy przy tym uznać argument skarżącej, że przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności winna być decyzja z dnia [...] o przeniesieniu decyzji Burmistrza z dnia [...] na rzecz S.T. "" Gospodarstwo Rolno – Hodowlane skoro decyzja ta nie określa warunków zabudowy a jedynie przenosi decyzję określającą te warunki na skarżącą (dlatego wnioski o stwierdzenie nieważności, na podstawie których wszczęto postępowanie w tym zakresie dotyczyły właśnie decyzji z dnia [...]. Mając na uwadze, że zaskarżona decyzja podjęta została z uwzględnieniem obowiązujących przepisów prawa, a przyczyny, dla których organ odwoławczy uznał za konieczne skorzystanie z możliwości przewidzianej przepisem art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. znalazły jednoznaczny wyraz w jej uzasadnieniu, co pozostaje w zgodzie z obowiązkami organu wymienionymi w art. 107 § 1 i 3 K.p.a., skarga nie mogła zostać uwzględniona, a Sąd orzekł na mocy art 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) jak w sentencji.