II FZ 642/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogdan Lubiński po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 września 2010 r., sygn. akt I SA/Po 1023/09 w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 23 września 2009 r. nr [...], [...] w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za III kwartał 2008 r. postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 20 września 2010 r., sygn. akt I SA/Po 1023/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 23 września 2009 r. w przedmiocie odmowy odroczenia zapłaty zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za III kwartał 2008 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżąca wniosła w dniu 6 listopada 2009 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 25 maja 2010 r. wezwano ją do uzupełnienia wniosku, poprzez złożenie go na urzędowym formularzu, pod rygorem pozostawienia bez rozpoznania. Wobec nieuzupełnienia wniosku, referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 19 lipca 2010 r., pozostawił go bez rozpoznania. W sprzeciwie skarżąca wniosła o uchylenie zarządzenia referendarza oraz przywrócenie terminu do rozpatrzenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zarządzeniem doręczonym dnia 1 września 2010 r. ponownie wezwano skarżącą do uzupełnienia przedmiotowego wniosku w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Skarżąca, pomimo prawidłowego wezwania nie nadesłała wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu. W zażaleniu na powyższe postanowienie podatniczka wnosząc o jego uchylenie i przyznanie prawa pomocy stwierdziła, że w obliczu trwającego procesu, po złożonych środkach zaskarżenia, podała zarzuty i dowody na potwierdzenie słuszności bronionych racji. Jednak ocena bieżącej zdolności finansowej strony, przy jej złej sytuacji materialnej, pozwała domniemywać, że uiszczenie wpisu od skargi nie będzie możliwe do wykonania. Nie chcąc być pozbawiona skutecznej obrony, przy odrzuceniu kolejnego środka zaskarżenia, zmuszona będzie do skorzystania z pomocy Państwa, zagwarantowanej Konstytucją RP. Wydanie kolejnej kwoty na wpis jest dla podatniczki znacznym obciążeniem. Dlatego wszelkie wcześniejsze oświadczenia wraz z opisem struktury i stanu majątkowego, znajdujące się w obszernej dokumentacji złożonej w Sądzie, jak również w U. S. P. i Izbie Skarbowej w P., winny stanowić wystarczający argument do przyznania pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 252 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.), wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Z § 2 wynika zaś, że wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Zgodnie z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W niniejszej sprawie wniosek o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na urzędowym formularzu, mimo że skarżąca została do tego wezwana i przekazano jej wzór formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej. Powyższe oznacza, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo pozostawił wiosek strony bez rozpoznania. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.