I OSK 1592/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie NSA Anna Łukaszewska- Macioch Grażyna Radzicka (spr.) Protokolant Magdalena Cieślak po rozpoznaniu w dniu 22 października 2008r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Obrony Narodowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 554/07 w sprawie ze skargi R.O. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 czerwca 2007 r. na skutek skargi R. O. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej: - uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji - orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, a także zasądził od Ministra Obrony Narodowej na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. Wyrok wydano w następujących okolicznościach sprawy. Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., działając na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 1 a pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) oraz § 122 pkt 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), wypowiedział R. O. pełniącemu służbę kontraktową stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej z powodu likwidacji zajmowanego przez żołnierza stanowiska i odmowy pełnienia służby na innym stanowisku służbowym oraz ustalił, że okres wypowiedzenia biegnie od 1 lutego 2003 r. do 31 października 2003 r., a następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] lutego 2003 r. zwolnił z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy, wskutek upływu terminu wypowiedzenia dokonanego przez organ wojskowy oraz przydzielił przez okres wypowiedzenia do dyspozycji Komendanta Wojskowej Komendy Uzupełnień Szczecin (POW), a nadto określił, że termin wypowiedzenia upływa z dniem 31 października 2003 r. Pismem z dnia [...] września 2006 r. pełnomocnik R. O. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej z uwagi na przeformowanie WKU Szczecin oraz likwidację zajmowanego przez żołnierza stanowiska dopiero z dniem 1 listopada 2003 r. Dowódca Wojsk Lądowych decyzją nr [...] z dnia [...] października 2006 r. wydaną na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 157 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. o wypowiedzeniu stosunku służbowego. W uzasadnieniu podał, że powyższą decyzję organ wojskowy wydał na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz § 137 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych. Przeformowanie jednostki wojskowej, w której żołnierz pełnił służbę, nastąpiło z dniem 31 października 2003 r., natomiast proces likwidacji stanowiska służbowego przez niego zajmowanego został zapoczątkowany rozkazem Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r., który z dniem wydania wszedł w życie. Organ wskazał ponadto, że podoficer odmówił przyjęcia zaproponowanego mu wyższego stanowiska służbowego w innej jednostce wojskowej oraz potwierdził, że znane mu są obowiązujące przepisy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w powyższej sprawie. Dowódca Wojsk Lądowych, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniósł, że bezsprzecznie zaistniał bezpośredni związek pomiędzy dokonanym wypowiedzeniem, a likwidacją stanowiska służbowego, co wynikało z ww. rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP mającego moc konstytutywną i określającego początek i koniec procesu reorganizacji WKU Szczecin. Organ stwierdził jednocześnie, że zwolnienie zainteresowanego nastąpiło z dniem 1 listopada 2003 r., a więc po wprowadzeniu nowego etatu i faktycznej likwidacji stanowiska służbowego, co prowadzi do wniosku, że brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu z powodu rażącego naruszenia prawa. Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r., wydaną na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania pełnomocnika R. O., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, w której podzielił wywody organu I instancji. Organ wskazał, iż na podstawie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. Wojskowa Komenda Uzupełnień Szczecin uległa przeformowaniu w nową strukturę organizacyjną, wskutek czego zajmowane przez podoficera stanowisko służbowe uległo likwidacji. Przedmiotowy rozkaz Szefa Sztabu Generalnego WP o przeformowaniu WKU (przekształceniu, w wyniku którego nastąpiło zmniejszenie liczby stanowisk etatowych) nie był zapowiedzią przeformowania w przyszłości, ani też aktem jedynie inicjującym to przeformowanie, lecz aktem, mocą którego dokonano przeformowania, które było procesem przekształceń w wielu płaszczyznach: organizacyjnej, personalnej, kadrowej, technicznej etc, z określonym początkiem i końcem. Minister również powołał się na dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych w tym przedmiocie wskazujące na istnienie związku przyczynowego pomiędzy ww. rozkazem, a dokonanymi wypowiedzeniami oraz możliwości podejmowania przez organy wojskowe działań wynikających z przepisów wojskowej ustawy pragmatycznej z chwilą jego (rozkazu) wejścia w życie. Organ podkreślił także, że wypowiedzenie stosunku służbowego doręczono zainteresowanemu w styczniu 2003 r., zatem zgodnie z art. 79 ust. 5 cyt. ustawy, termin wypowiedzenia rozpoczął bieg od 1 lutego 2003 r., a więc po wydaniu rozkazu w sprawie zmian organizacyjnych powodujących likwidację zajmowanego stanowiska służbowego. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik R. O. zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 6, 7, 8, 9, 10 kpa, ogólnych zasad objętych treścią art. 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 16, 17, 19 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji oraz przepisów stanowiących podstawę ich wydania. W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] października 2006 r. i zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości stawki minimalnej. W uzasadnieniu podniósł, że organ nadzorczy wszczynając postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, z racji nadzoru obowiązany był zbadać wszystkie potencjalne możliwości (przesłanki) nieważności decyzji o wypowiedzeniu. Wskazując na treść art. 37 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 37 ust. 1 a pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych stwierdził, że organ może wypowiedzieć stosunek służbowy na podstawie tego przepisu wówczas, gdy już uległo likwidacji zajmowane przez żołnierza stanowisko służbowe. Natomiast w sprawie skarżącego stan etatowy miał się zmniejszyć dopiero w dniu 1 listopada 2003 r., z tym też dniem miało ulec likwidacji jego stanowisko służbowe. Zatem naruszenie przepisu ustawy pragmatycznej było oczywiste, widoczne, wyraźne i bezsporne. Pełnomocnik skarżącego podał ponadto, że wcześniej organ I instancji podjął decyzję o stwierdzeniu nieważności wypowiedzenia stosunku służbowego w identycznych okolicznościach i wadach decyzji wobec licznej grupy podoficerów i chorążych. W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie . Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] oraz decyzję Dowódcy Wojsk Lądowych z [...] października 2006 r. podniósł, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji wszczętego z urzędu lub też na wniosek strony jest badanie decyzji z uwzględnieniem wszystkich przesłanek nieważności wymienianych w przepisie art. 156 § 1 Kpa. W szczególności w postępowaniu wszczętym na wniosek organ nadzoru nie może ograniczyć się wyłącznie do podniesionych we wniosku zarzutów. Musi ponadto prowadzić postępowanie zgodnie z wymogami, według których prowadzi się postępowanie w trybie zwykłym (z nielicznymi wyjątkami). W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, że stanowisko służbowe zajmowane przez R. O. w ramach zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba kontraktowa zostało zlikwidowane z uwagi na przeformowanie Wojskowej Komendy Uzupełnień Szczecin, dokonanej na podstawie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP nr [...] z dnia [...] lipca 2002 r. w sprawie zmian organizacyjnych i dyslokacji w wojskowych komendach uzupełnień, który wszedł w życie w dniu wydania. Przedmiotowy rozkaz z chwilą jego wejścia w życie, wbrew stanowisku skarżącego, dawał podstawę do podjęcia przez organy wojskowe działań składających się na proces przekształceń w płaszczyźnie organizacyjnej, kadrowej, lokalowej, czy też technicznej, w tym działań zmierzających do zmniejszenia stanu etatowego, do których były uprawnione na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.). Dowódca Pomorskiego Okręgu Wojskowego takowe czynności w stosunku do skarżącego podjął wypowiadając mu na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 37 ust. 1a pkt 3 wojskowej ustawy pragmatycznej stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba kontraktowa. Jednakże w ocenie Sądu I instancji powołany przepis nie mógł stanowić materialnoprawnej podstawy do dokonania ww. podoficerowi wypowiedzenia stosunku służbowego, gdyż został on usytuowany w rozdziale 3 cyt. ustawy regulującym przebieg zawodowej służby wojskowej, zaś jego treść sprowadza się wyłącznie do określenia warunków i trybu wyznaczenia żołnierza zawodowego w służbie kontraktowej na stanowisko służbowe, zwolnienia z zajmowanego stanowiska służbowego, wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe oraz przeniesienia na inne stanowisko służbowe. Innymi słowy przepis ten reguluje sposób postępowania z żołnierzami zawodowymi w służbie kontraktowej w ściśle określonych jego ramami sytuacjach, natomiast przepis art. 37 ust 2 pkt 2 nie daje podstawy do wypowiedzenia żołnierzowi stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba kontraktowa, a stanowi jedynie zobowiązanie organu do dokonania zwolnienia w oparciu o przepisy zawarte w rozdziale 6 zatytułowanym "Zwolnienia z zawodowej służby wojskowej". Sąd I instancji wskazał, że do wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego należało ewentualnie zastosować przepisy art. 78 ust 2 pkt 2 ustawy, gdyby zaistniała przesłanka braku możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe, gdyż druga z przesłanek w postaci rozformowania i zmniejszenia stanu etatowego jednostki faktycznie wystąpiła. Jednak zdaniem Sądu kluczowym problemem w sprawie jest to, że po zaproponowaniu skarżącemu innego stanowiska służbowego, wyraził on zgodę na to stanowisko, co wynika z własnoręcznie sporządzonego przez zainteresowanego oświadczenia z [...].10.2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie podzielił stanowiska organu który twierdził, że podpisanie przez żołnierza notatki z tego samego dnia z rozmowy uprzedzającej o zamiarze wystąpienia przez Komendanta WKU Szczecin z wnioskiem o zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w trybie wypowiedzenia dokonanego przez organ wojskowy, a następnie pokwitowanie w dniu [...] stycznia 2003 r. odbioru wypowiedzenia, oznacza w istocie brak zgody na wyznaczenie na inne stanowisko służbowe, a oświadczenie z [...].10.2002 r. stanowi błąd pisarski polegający na skreśleniu niewłaściwego stwierdzenia. W powyższej sytuacji w ocenie Sądu Dowódca Wojsk Lądowych naruszył przepisy K.P.A., a w szczególności art. 7, 77 i 80 natomiast Minister Obrony Narodowej utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, naruszył przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.P.A., co ostatecznie skutkowało wydaniem orzeczenia z 15 czerwca 2007 r. uchylającym decyzje. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Minister Obrony Narodowej zaskarżając wyrok w całości i wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów w/g norm przepisanych. Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na: a) przyjęciu, że Minister Obrony Narodowej utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 Kpa akceptując w ten sposób naruszenie przez organ pierwszej instancji przepisów art. 7, 77 i 80 Kodeksu postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 2 w związku z naruszeniem przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie nie było dotknięte wadą wymienioną w tym przepisie, b) przyjęciu przez Sąd, że Minister Obrony Narodowej utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję dopuścił się naruszenia art. 156 § 1 pkt. 3 Kpa w związku z art. 37 ust. 2 pkt 2 i 78 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dż. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 2 w związku z naruszeniem przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie nie było dotknięte wadą wymienioną w tym przepisie, oraz c) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) stanowił materialnoprawną podstawę do dokonania stronie przeciwnej wypowiedzenia stosunku służbowego, tj. na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 1 w związku z naruszeniem przez Sąd art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez uwzględnienie skargi, chociaż postępowanie nie było dotknięte wadą wymienioną w tym przepisie. W uzasadnieniu skargi jakkolwiek skarżący przyznał, że wprawdzie na formularzu z dnia [...].10.2002 r. R. O. skreślił rubrykę w której znalazło się oświadczenie iż nie wyraża zgody przyjęcia proponowanego stanowiska co oznaczałoby, że godzi się na objęcie innego stanowiska jednakże z całokształtu okoliczności, w szczególności z faktu przyjęcia wypowiedzenia, nie składania odwołania i nie podnoszenia tego zarzutu w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, organ miał prawo wyciągnąć wniosek, że zakreślenie niewłaściwej rubryki w oświadczeniu było oczywistym błędem pisarskim. W tym stanie rzeczy w ocenie skarżącego, w postępowaniu administracyjnym nie naruszono przepisów art. 80, 7 i 77 K.P.A. Odnośnie zarzutu naruszenia prawa materialnego, skarżący wprawdzie przyznał, że art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 nr 10, poz. 55 ze zm.) nie mógł stanowić materialnoprawnej podstawy do dokonania R. O. wypowiedzenia stosunku służbowego, jednakże żołnierz odmawiając wyrażenia zgody na wyznaczenie na inne stanowisko de facto stwarzał przesłankę o której mowa w art. 78 ust 2 pkt 2. W ocenie skarżącego fakt wskazania w wypowiedzeniu stosunku służbowego nieistniejącej podstawy prawnej przy faktycznym istnieniu innej prawidłowej podstawy nie dyskwalifikuje decyzji administracyjnej, tym bardziej, że zastosowanie określonej formy wypowiedzenia doprowadziło do zwolnienia na warunkach korzystniejszych bo z zastosowaniem dziewięciomiesięcznego okresu wypowiedzenia. W odpowiedzi na skargę kasacyjna R. O. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania przez Sąd pierwszej instancji zawartych w pkt "a" i "b" skargi kasacyjnej należało uznać, że zarzut ten nie jest trafny. Art. 174 pkt 2 p.p.s.a. pozwala oprzeć skargę na tej podstawie wówczas, jeżeli Sąd kontrolujący rozstrzygnięcie organów administracyjnych dopuści się naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim wskazać należy, iż przedmiotowe postępowanie dotyczyło stwierdzenia nieważności decyzji tzn. ustalenia czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a, a konkretnie czy decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Decyzja taka nie jest oparta na uznaniu administracyjnym, a organ nadzoru ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji jeżeli jest ona dotknięta jedyną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Istota zagadnień w rozpoznawanej sprawie sprowadza się nie tylko do trybu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej żołnierza zawodowego w służbie kontraktowej oraz określenia podstawy prawnej tegoż zwolnienia, ale do wyjaśnienia, czy w ogóle istniały podstawy do zwolnienia R. O., a to z uwagi na to, że w pisemnym oświadczeniu [...].10.2002 r. wyraził on zgodę na pełnienie służby na innym stanowisku służbowym. Zarzut organu, że przyjęcie wypowiedzenia i nie podnoszenie zarzutu przez żołnierza iż wyraził zgodę na pełnienie służby na innym stanowisku spełnia wymogi dorozumianego oświadczenia woli (per facta concludentia) stanowi nadużycie prawa. W świetle powyższych okoliczności chybionym jest zarzut naruszenia przepisów postępowania przez Sąd pierwszej instancji poprzez stwierdzenie w wyroku, że organ naruszył przepisy 7, 77, 80 kpa. Zwolnienie ze służby żołnierza jest decyzją, która dotyczy istotnych problemów życiowych zwolnionego, wymaga szczególnego i należytego rozważenia i w ocenie Naczelnego Sądu administracyjnego jakkolwiek domniemana w postępowaniu administracyjnym w tym przedmiocie są niedopuszczalne. Powyższe okoliczności nie powinny uchodzić uwadze organom rozstrzygającym w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania o których mowa w pkt "b" skargi kasacyjnej – należy stwierdzić, że próba zwalczania ustaleń faktycznych tkwiących u podstaw zaskarżonego wyroku, nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Może być skuteczna wyłącznie w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a, a zatem przez sformułowanie zarzutu naruszenia kontentych przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne. Ubocznie należy jedynie zwrócić uwagę, że w skardze kasacyjnej błędnie wskazano przepis 156 § 1 k.p.a pkt 3 k.p.a zamiast pkt 2. Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego zauważyć należy, że strona w skardze kasacyjnej przyznaje, że do tego naruszenia doszło. Jednak wbrew wywodom skargi nie można przyznać racji skarżącemu (który znowu błędnie przywołuje art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a zamiast 156 § 1 pkt 2 k.p.a co wynika z treści skargi), że problem dotyczy wyłącznie wykładni przepisów art. 37 ust 2 pkt 2 i 78 ust 2 pkt 2 ustawy z 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tj. Dz. U. z 1997 nr 10, poz. 55 ze zm.). W decyzji Dowódcy Pomorskiej Okręgu Wojskowego z [...].12.2002 r. orzeczono o wypowiedzeniu służby żołnierzowi w służbie kontraktowej przytaczając przepisy art. 37 ust 2 pkt 2 w związku z art. 37 ust 1a pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Przepis art. 37 ust 1a pkt 3 mówi o zwolnieniu żołnierza ze służby w sytuacji gdy zlikwidowano zajmowane przez niego stanowisko służbowe. Wynikałoby z powyższego, że w dacie [...].12.2002 r. stanowisko R. O. musiałoby być zlikwidowane. Taka sytuacja nie miała miejsca, a faktycznie doszło do wypowiedzenia stosunku służbowego, o którym mowa w art. 78 ust 2 pkt 2 w związku z art. 79 ust 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Z adnotacji w aktach personalnych R. O. uczyniono adnotację dnia 4.11.2003 r., że żołnierza zwolniono z zawodowej służby wojskowej z powodu upływu terminu wypowiedzenia powodując podstawą prawną z art. 74 ust 1 i 75 ust 1 pkt 7 ustawy o służbie wojskowej... Tym samym akta personalne żołnierza zawierają zupełnie inną informację o podstawie zwolnienia niż to wynika z decyzji Dowódcy Pomorskiej Okręgu Wojskowego nr [...] z [...].12.2002 r. Jakkolwiek zaznaczyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela wywodów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego dotyczących zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, które odnoszą się do możliwości zwolnienia wyłącznie w oparciu o przepisy rozdziału 6 ustawy, bez możliwości stosowania przepisów z rozdział u 3 i tym samym podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 1 marca 2006 r. I OSK 927/05 (Lex 198229) to powyższe nie ma znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w przypadku R. O. przy zwalnianiu ze służby zawodowej żołnierza kontraktowego, doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, poprzez przywołanie wadliwej podstawy zwolnienia, co organ w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji winien zauważyć. Istota problemu dotyczy więc – nie tak jak to zarzuca skarga kasacyjna wykładni przepisów lecz przywołania wadliwej podstawy prawnej zwolnienia, która to podstawa w świetle oświadczenia R. O., że wyraża zgodę na objęcie innego proponowanego stanowiska służbowego, uzasadniała w pełni rozstrzygnięcie Sądu pierwszej instancji. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że podniesione zarzuty w skardze kasacyjnej nie są uzasadnione, na zasadzie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.