I SA/Wa 1988/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. Z. o przywrócenia terminu do złożenia skargi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 roku nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi. UZASADNIENIE K.Z. reprezentowany przez adwokata S.Z. wniósł w dniu 9 września 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 roku nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Jednocześnie w skardze wystąpiono z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej złożenia. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że skarżący w postępowaniu administracyjnym był reprezentowany przez pełnomocnika J. P., któremu w dniu 30 czerwca 2011 r. doręczone zostało zasakrżone postanowienie. Jednocześnie wskazano, że J. P. uległ kontuzji kręgosłupa oraz prawej ręki i od dnia 5 maja 2011 r. kiedy to przeszedł zabieg ortopedyczny nie może chodzić i zdolny będzie do pracy dopiero w styczniu 2012 roku. - na dowód czego dołączono zaświadczenie lekarskie z dnia 8 września 2011 r. W ocenie strony skarżącej okoliczność choroby pełnomocnika, uniemożliwiła sporządzenie skargi i złożenie jej w terminie. We wniosku podniesiono również, że w dniu 5 września 2011 r. Skarżący wiedziąc o trwałej niezdolności do dokonywania jakicholwiek czynności procesowych przez swojego pełnomocnika ustanowił nowego, załączając jednocześnie zaświadczenie lekarskie z dnia 8 września 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej ppsa, czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Wyjątek od w/w zasady przewiduje art. 86 § 1 ppsa, w myśl którego, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Aby w/w wniosek był skuteczny, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 ppsa). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 ppsa). Ponadto, równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 ppsa). Zgodnie z art. 86 §1 ppsa, z brakiem winy mamy do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, które miały bezpośredni wpływ na przekroczenie terminu. Należy podkreślić, iż przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowieniu WSA w Warszawie z 21 lutego 2006 r., I SAB/Wa 78/2005, Lex nr 192260). Powyższe oznacza, iż o braku winy w niedopełnieniu obowiązku zachowania terminu do dokonania czynności procesowej można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody niedającej się przezwyciężyć. Konieczne jest zatem wskazanie we wniosku o przywrócenie terminu takich okoliczności, których wystąpienie nie leżało po stronie wnioskodawcy, a uniemożliwiło dopełnienie mu czynności procesowej w terminie. Bezspornym jest, iż pojęcie winy strony w uchybieniu terminu obejmuje swoim zakresem także winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonych czynności. Od momentu podpisania pełnomocnictwa skarżący dział przez pełnomocnika od którego należy oczekiwać należytej staranności. Jak podkreślono w postanowieniu NSA z 7 maja 2010r. (sygn. akt I OZ 327/10), uchybienie terminu przez stronę, spowodowane okolicznościami związanymi z osobą jej pełnomocnika, w pełni odnosi negatywne skutki wobec niej samej. Brak winy można przyjąć tylko wtedy, gdy strona i jej pełnomocnik nie mogli usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Rozważając więc powołaną we wniosku przesłankę choroby pełnomocnika, jako okoliczności wyłączającej winę w niedochowaniu terminu, w pierwszej kolejności należy wskazać, iż w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wskazywano, że tylko nagła choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej, jednak muszą zostać spełnione określone warunki. Przede wszystkim choroba musi mieć charakter niespodziewany (lub wystąpić musi nagłe pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć). Poza tym musi zostać przedstawione zaświadczenie, że stan zdrowia w danym okresie uniemożliwiał prowadzenie spraw i dokonywanie czynności (np. postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2008 r., sygn. akt II FZ 111/08, postanowienie NSA z 11 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OZ 246/08, postanowienie NSA z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I GZ 143/08). Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należy stwierdzić, iż z przedstawionego przez stronę zaświadczenia lekarskiego z dnia 8 września 2011 r. wystawionego przez lekarza ortopedę P. P. nie wynika, ażeby u pełnomocnika skarżącego od dnia 30 czerwca 2011 r. do dnia 1 sierpnia 2011 r., tj. w ustawowym trzydziestodniowym termin do złożenia skargi, wystąpiła nagła choroba, która uniemożliwiła mu podejmowanie jakichkolwiek czynności faktycznych w sprawie. Z zaświadczenia wynika jedynie, iż J. P. "nie może chodzić od 5 maja 2011 r., poddany zbiegowi operacyjnemu ponownie 17 lipca 2011 r. Zdolność do pracy I. 2012 r.". Zaświadczenie to z całą pewnością nie potwierdza faktu wystąpienia wskazanej w oświadczeniu pełnomocnika choroby, powodującej u pełnomocnika stan wyłączający jakąkolwiek możliwość podejmowania działań w prowadzeniu sprawy K.Z., chociażby poprzez powiadomienie (np. telefonicznie) mocodawcy o niemożności dalszego prowadzenia sprawy z uwagi na stan zdrowia. Brak takiego działania ze pociągnął za sobą bezpośrednie negatywne skutki dla skarżącego, gdyż w ocenie Sądu uchybienie terminu nie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 86 §1 ppsa, postanowił jak w sentencji