I OSK 3481/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz Sędzia del. WSA Bogusław Cieśla Protokolant: asystent sędziego Katarzyna Kudrzycka po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2019 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1597/17 w sprawie ze skargi M. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych – Skład Orzekający w G. z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby 1. prostuje z urzędu w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 maja 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1597/17 oczywistą omyłkę w dacie zaskarżonej decyzji w ten sposób, że w miejsce "z dnia [...] maja 2017 r." wpisuje "z dnia [...] sierpnia 2017 r."; 2. oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z 29 maja 2018 r., II SA/Wa 1597/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. K. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych – Skład Orzekający w G. (dalej: CKL) z [...] maja 2017 r. nr CKL GD-300-2017/F/SG, którym uchylono orzeczenie Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w B. z [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie zdolności do służby i wydano nowe rozstrzygnięcie, uznające skarżącego za trwale niezdolnego do służby. Powodem uznania skarżącego za trwale niezdolnego do służby w Straży Granicznej było rozpoznanie schorzenia opisanego w § 74 p.3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz.U. z 24 grudnia 2014 r. poz. 1898; dalej: "rozporządzenie z 24 grudnia 2014 r."). Rozpoznanie to nie wynika z warunków pełnionej służby w SG i brak związku ze służbą w SG ustalono na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 29 września 2005 r. w sprawie wykazu schorzeń i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. Nr 206, poz. 1723; dalej: "rozporządzenie z 29 września 2005 r."), W skardze kasacyjnej funkcjonariusz zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc alternatywnie o jego uchylenie i rozpoznanie skargi przez uchylenie obu wydanych w sprawie orzeczeń lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i rozpoznanie sprawy na rozprawie. Na podstawie art. 174 pkt. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 47 ust. 1 pkt 2 i nast. ustawy z 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822, dalej: "ustawa"), przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że rozstrzygnięcie zawarte w sentencji orzeczenia CKL z [...] sierpnia 2017 r. spełnia wymogi określone w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy, gdy tymczasem treść rozstrzygnięcia nie wskazuje jednoznacznie w jakim zakresie organ odwoławczy dokonał uchylenia zaskarżonego orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w B. z [...] stycznia 2017 r., tj. czy uchylił je w części, czy też w całości, a tym samym zastosował rozstrzygnięcie, którego nie przewiduje ustawa, i w konsekwencji oddalenie skargi, pomimo występowania wady kwalifikowanej wydanego orzeczenia z uwagi na ścisłość art. 47 ustawy, który nie podlega modyfikacji, a która to wada winna powodować uwzględnienie skargi i wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego – podobne stanowisko zaprezentowano w wyrokach WSA w Warszawie z: 13 maja 2016 r., II SA/Wa 2160/15, 25 listopada 2016 r., II SA/Wa 216/16, 23 czerwca 2016 r., II SA/Wa 18/16, 20 maja 2016 r., II SA/Wa 37/16, 13 maja 2016 r., II SA/Wa 2148/15; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy oraz art. 4 ustawy w zw. z art. 24 § 1 pkt. 4 i 5 i art. 84 § 2 i nast. ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 oraz z 2014 r. poz. 183 i 1195, dalej: "k.p.a.") oraz w zw. art. 4 ustawy, polegające na błędnej ocenie przez Sąd działania organu II instancji i w efekcie nieuzasadnione uznanie, że organ odwoławczy wydając zaskarżone orzeczenie nie naruszył art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy, ponieważ skarżący nie wykazał w materiale dowodowym potwierdzenia tego naruszenia, czego również nie doszukał się Sąd, gdy tymczasem w zarzucie skargi skarżący w sposób wyraźny i jednoznaczny jako dowód powyższego naruszenia wskazał na: sentencję orzeczenia oraz treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia str. 5, akapit ostatni, a które to treści w dostateczny sposób potwierdzają fakt dopuszczenia się przez komisję lekarską uchybienia art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy, ponieważ skład orzekający występował w sprawie w podwójnej roli – jako członkowie komisji wydający zaskarżone orzeczenie oraz jako badający orzekanego w sprawie, a zatem w roli biegłych w rozumieniu art. 84 § 2 k.p.a. – por. wyrok WSA w Warszawie z 3 września 2009 r., II SA/Wa 169/09; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 40 ust. 2 pkt 1 i w zw. z 4 ustawy oraz w zw. art. 24 § 1 pkt 4 i art. 84 § 2 k.p.a. oraz w zw. z art. 4 ustawy, polegające na błędnej ocenie przez Sąd działania organu II instancji i w efekcie nie dostrzeżeniu, że dr n. med. M. Z., do której o opinię (konsultację) wystąpiła Rejonowa Komisja Lekarska MSW w B., a zatem lekarza występującego w procesie orzekania w roli biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a., a która to wada powinna zostać dostrzeżona przez Sąd, ponieważ dr n. med. M. Z. wydając opinię na temat stanu zdrowia skarżącego w postępowaniu zakończonym wydaniem orzeczenia Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w B. z [...] stycznia 2017 r. i jednocześnie występując jako opiniujący (biegły) w procesie orzeczniczym toczącym się przed CKL, a który to biegły winien zostać z urzędu wyłączony od czynności orzeczniczych w II instancji; 4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 39 ust. 5 pkt 1 i zd. ost. ustawy, polegające na błędnej ocenie przez Sąd działania organu II instancji i w efekcie nieuzasadnione uznanie, że CKL w sposób bardzo obszerny, szczegółowy, rzetelny i wyczerpujący odniosła się do wszystkich badań lekarskich, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych, wywiadu chorobowego oraz innych dokumentów medycznych, czemu dała wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia lekarskiego, dokładnie analizując wszystkie dowody, w tym i te na podstawie orzeczono trwałą niezdolność do służby, gdy tymczasem zaskarżone orzeczenie owszem jest bardzo obszerne, lecz nie spełnia wymogów formalnych, o których mowa w art. 39 ust. 5 pkt 1 zd. ost. ustawy, ponieważ nie odnosi się w sposób rzetelny do tych dokumentów medycznych zgromadzonych w sprawie, które przemawiały na korzyść skarżącego i wprost przeczyły o uznaniu skarżącego za niezdolnego do służby w Straży Granicznej oraz zaniechaniu wyjaśnienia dlaczego zawartość merytoryczna tych dokumentów nie mogła przemawiać na korzyść skarżącego – por. wyrok WSA w Warszawie z 9 listopada 2017 r., VIII SA/Wa 580/17; 5. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. art. 32 ust. 6 ustawy, polegające na błędnej ocenie przez Sąd działania organów obu instancji i w efekcie nieuzasadnione uznanie, że CKL nie naruszyła tegoż przepisu, gdy tymczasem z treści rozpoznania zawartego w orzeczeniu Rejonowej Komisji Lekarskiej MSW w B. z [...] stycznia 2017 r. (vide punkt 11.1 rozpoznania, str. 3 i 4 orzeczenia) wynika, że u badanego rozpoznano schorzenie sklasyfikowane pod poz. 73 p. 3 z załącznika do rozporządzenia – jako schorzenie powodujące niezdolność do służby w fazie diagnostyki – tzw. zespół SLA – tzw. "stwardnienie zanikowe boczne" cechujące się zmianami demielinizacyinymi. W uzasadnieniu zarzutu nr 1 skargi kasacyjnej podniesiono, że w art. 47 ust. 1 pkt. 2 ustawy mowa jest o tym, że CKL po rozpatrzeniu odwołania może wybrać jedno z trzech możliwych rozstrzygnięć: 1) utrzymać w mocy zaskarżone orzeczenie albo 2) uchylić zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydać nowe, albo 3) uchylić zaskarżone orzeczenie i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. W ocenie skarżącego, orzeczenie CKL z [...] sierpnia 2017 r., nie spełnia wymogów formalnych wymienionych w tym przepisie. Mimo, że powołany przepis wskazuje jakiego rodzaju rozstrzygnięcia winien wydać organ II instancji, organ ten nie zastosował się do tych wymogów przez co skarżone orzeczenie nie zawiera de facto rozstrzygnięcia. W realiach niniejszej sprawy można jedynie mówić o dorozumianej formie rozstrzygnięcia organu II instancji. Tego rodzaju postępowanie nie znajduje jednakże umocowania w przepisach obowiązującego prawa. Orzeczenie komisji lekarskiej, w szczególności szczebla odwoławczego, musi być wyartykułowane w sposób stanowczy, nie powodujący żadnych wątpliwości co do jego zakresu i winno zawierać jedno z rozstrzygnięć opisanych w art. 47 ust. 1 ustawy – por. wyrok WSA w Warszawie z: 13 maja 2016 r., II SA/Wa 2148/15, 20 maja 2016 r., II SA/Wa 37/16, 23 czerwca 2016 r., II SA/Wa 18/16, 25 listopada 2016 r., II SA/Wa 216/16. Rozwiązanie prawne przyjęte w art. 47 ust. 1 ustawy przypomina rozwiązanie prawne, o którym mowa w art. 138 § 1 k.p.a. W orzecznictwie na kanwie tegoż przepisu sądy wypracowały stanowisko, co do kategorycznego zakazu wychodzenia poza dopuszczalny ustawowo zakres rozstrzygnięć ujętych w art. 138 § 1 k.p.a. Z racji tego, że przepis art. 47 ust. 1 pkt. 1-3 ustawy zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć, niedopuszczalne było, aby organ orzeczniczy modyfikował je w dowolny sposób. Wada ta – jako kwalifikowana – również powinna decydować o wyeliminowaniu orzeczenia w obrotu prawnego w zaskarżonej przez skarżącego części. Doniosłość tej wady wynika również z faktu, że w orzeczeniu organu I instancji w zakresie chorób dotyczących aparatu kostno-stawowego (kręgosłupa) w punkcie 11 komisja lekarska wpisała m.in. § 74 p. 2 mb. 5 oraz § 73 p. 3 mb. 5, gdy tymczasem w orzeczeniu organu II instancji komisja wpisała § 74 p. 3 oraz § 55 p. 1 z tabeli do załącznika stanowiącego integralną cześć rozporządzenia. Wynika z tego, że CKL dokonała zmian w treści orzeczenia komisji lekarskiej. Sąd dokonał błędnej subsumcji przepisu – do treści rozstrzygnięcia orzeczenia CKL, a niezauważenie tej wady przełożyło się w sposób istotny na treść rozstrzygnięcia Sądu. Gdyby Sąd w sposób prawidłowy ocenił to naruszenie, zapewne doszłoby do uchylenia zaskarżonego orzeczenia w zakresie, w jakim zostało zaskarżone w skardze. W odniesieniu do zarzutów podniesionych w pkt 2 i 3 skargi kasacyjnej wskazano, że w uzasadnieniu orzeczenia komisja wskazała, że skarżący na potrzeby postępowania orzeczniczego został przebadany również przez orzeczników biorących jednocześnie udział w postępowaniu orzeczniczym. Zgodzić się zatem należy, że rola tych lekarzy miała charakter opinii biegłego dla celów wydanego orzeczenia, a sami oni występowali w charakterze lekarzy biegłych w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Z treści zaskarżonego orzeczenia na str. 5, akapit ostatni, wprost wynika, że badanie przed CKL zostało przeprowadzone również przez lekarzy orzeczników CKL, którzy brali udział przy wydaniu zaskarżonego orzeczenia, jak również występowali w tym postępowaniu jako biegli w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Zatem na mocy art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy powinni podlegać wyłączeniu z urzędu. Należy odróżnić możliwość korzystania z oceny materiału dowodowego przez CKL, która to ocena przeprowadzona zostaje na tle dyspozycji art. 32 ust. 2 oraz 33 ust. 1 ustawy od uprawnienia komisji do brania realnego i czynnego udziału komisji lekarskiej w procesie wydawania orzeczenia – jako biegłych, których ocena przekłada się na treść rozstrzygnięcia. Nie ma przy tym znaczenia, jaki rodzaj badania zostanie przeprowadzony przez tą komisję, a mianowicie czy to będzie badanie przedmiotowe, czy też badanie specjalistyczne. Ważne jest, aby nie doszło do naruszenia przepisów ustawowych, a w tym zakresie zakazów jakie ze sobą niosą. Sąd dokonał również błędnej oceny działania organu II instancji i w efekcie nie dostrzegł, że dr n. med. M. Z., do której o opinię (konsultację) wystąpiła Rejonowa Komisja Lekarska MSW w B. w toku postępowania toczącego się przed organem I instancji, oraz która wydała opinię na temat stanu zdrowia w postępowaniu zakończonym wydaniem orzeczenia z [...] stycznia 2017 r. – występowała również w roli biegłego w procesie orzekania toczącym się przed organem II instancji, a zatem również w roli lekarza biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Wada ta, gdyby została dostrzeżona przez Sąd, powinna już na etapie postępowania przed CKL zostać usunięta z urzędu. Prawidłowa ocena Sądu powinna zadecydować o uchyleniu zaskarżonego orzeczenia również z tej przyczyny. Nie sposób także zgodzić się z Sądem w zakresie, w jakim uznał on, że zaskarżone orzeczenie spełnia wymogi, o których mowa art. 39 ust. 5 pkt 1 zd. ost. ustawy. Przede wszystkim Sąd nie dostrzegł tego, że organ odwoławczy nie wyjaśnił dlaczego w toku postępowania odwoławczego zastosował odmienne kwalifikacje schorzeń i chorób w stosunku do tych, które zawarte zostały w orzeczeniu z [...] stycznia 2017 r. Podkreślenia wymaga, że orzeczenie to praktycznie w ogóle nie zawierało uzasadnienia zajętego stanowiska, ponieważ prócz zawarcia w uzasadnieniu stanu faktycznego w sprawie, brak w nim było jakichkolwiek wniosków końcowych, które można byłoby zaakceptować z punktu widzenia art. 39 ust. 5 pkt 1 zd. ost. ustawy. Podkreślenia wymaga, że w orzeczeniu organu I instancji w zakresie chorób dotyczących aparatu kostno-stawowego (kręgosłupa) w punkcie 11 komisja lekarska wpisała m.in. § 74 p. 2 mb. 5 oraz § 73 p. 3 tab. 5, gdy tymczasem w orzeczeniu organu II instancji komisja wpisała § 74 p. 3 oraz § 55 p. 1 z tabeli do załącznika stanowiącego integralną cześć rozporządzenia. Na próżno jednak poszukiwać w uzasadnieniu wydanego przez organ II instancji orzeczenia wyjaśnienia dla zastosowania różnych kwalifikacji orzeczniczych w tej materii. Uzasadniając zarzut wskazany w pkt 5 skargi kasacyjnej wskazano, że treść art. 32 ust. 6 ustawy stanowi, że w przypadku ostrego schorzenia, konieczności rehabilitacji lub ciąży rejonowa komisja lekarska nie wydaje orzeczenia o zdolności do służby albo pracy do czasu zakończenia leczenia lub zakończenia urlopu macierzyńskiego. Przewodniczący rejonowej komisji lekarskiej zawiadamia o tym podmiot, który skierował osobę badaną do komisji lekarskiej. Błąd Sądu polegał na wadliwej ocenie działania organów obu instancji i w efekcie nieuzasadnionym uznaniu, że CKL nie naruszyła tegoż przepisu, gdy tymczasem z treści rozpoznania zawartego w orzeczeniu z [...] stycznia 2017 r. (vide punkt 11.1 rozpoznania, str. 3 i 4 orzeczenia) wynika, że u badanego rozpoznano schorzenie sklasyfikowane pod poz. 73 p.3 z załącznika do rozporządzenia – jako schorzenie powodujące niezdolność do służby w fazie diagnostyki – tzw. zespół SLA ("stwardnienie zanikowe boczne") cechujące się zmianami demielinizacyjnymi. Zarzut ten jako znajdujący potwierdzenie wprost w aktach sprawy nie wymaga szerokiego uzasadnienia. skarżący nie powinien być orzekany już w I instancji, o czym świadczą zapisy w sentencji rozpoznania zawartego w orzeczeniu z [...] stycznia 2017 r. "do diagnostyki". Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Ponieważ postępowanie sądowe w sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zastosowanie znajduje przepis art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten stanowi lex specialis w relacji do art. 141 § 4 p.p.s.a. i ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku do rozpoznania zarzutów kasacyjnych, co skutkuje pominięciem opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy i Sąd I instancji. Stosownie do przepisu art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. Rozpoznana w tych granicach skarga kasacyjna nie okazała się zasadna. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy. Należy przy tym zastrzec, że zarzut z pkt 1 skargi kasacyjnej może zostać rozpoznany jedynie w odniesieniu do wyraźnie wskazanego w nim przepisu. Nie odpowiada warunkom z art. 176 p.p.s.a. postawienie zarzutu naruszenia także "następnych" przepisów ustawy, nie wiadomo bowiem, o które z kolejnych przepisów ustawy mogłoby chodzić. Rozpoznając skargę kasacyjną Sąd II instancji nie jest uprawniony we własnym zakresie ustalać, naruszenie jakich przepisów skarżący kasacyjnie zarzuca. Przepis art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy przewiduje, że CKL rozpoznająca odwołanie uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub części i wydaje nowe. Orzeczenie wydane w wyniku rozpoznania odwołania zawiera takie rozstrzygnięcie. Bynajmniej nie budzi wątpliwości, że orzeczenie rejonowej komisji lekarskiej nie zostało uchylone w części, orzeczenie CKL nie zawiera bowiem takiego zastrzeżenia. W połączeniu z podaną podstawą prawną prowadzi to do wniosku, że uchyleniu podlegało orzeczenie komisji rejonowej w całości. Naruszenie przepisów postępowania może prowadzić do uchylenia przez sąd administracyjny kontrolowanego rozstrzygnięcia, jeżeli naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W skardze kasacyjnej takiego wpływu nie wykazano. Nie jest także prawdą, że w orzecznictwie brak określenia, że uchylenie orzeczenia następuje "w całości" jest kwalifikowane jako uchybienie skutkujące uwzględnieniem skargi. Powołane w skardze kasacyjnej wyroki WSA w Warszawie nie zawierają takiej tezy i odnoszą się do przypadków, kiedy orzeczenia CKL wydane w trybie odwoławczym nie zawierały w ogóle rozstrzygnięcia w przedmiocie orzeczenia komisji rejonowej, a jedynie własne rozpoznania i orzeczenie o zdolności do służby. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 40 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 4 ustawy i art. 24 § 1 pkt 4 i 5 oraz art. 84 § 2 k.p.a., odnoszący się do kwestii wyłączenia członków komisji. Przepis art. 40 ust. 2 pkt 1 ustawy ma zastosowanie do członków komisji orzekającej w trybie odwoławczym, a to na mocy art. 47 ust. 3 ustawy, do postępowania odwoławczego stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed komisjami rejonowymi. Członek komisji podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu przed tą komisją, jeżeli wydał zaskarżone orzeczenie – taka sytuacja w sprawie nie zachodzi, żaden z członków CKL nie brał udziału w wydaniu orzeczenia komisji rejonowej. Nie można też twierdzić, że podstawą wyłączenia miałoby być jednoczesne występowanie w roli biegłego i członka komisji. Członkowie komisji nie są wyłączeni od badania funkcjonariusza. Zgodnie z art. 32 ust. 1 i 2 ustawy, komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie funkcjonariusza i sporządza protokół badania komisji lekarskiej. Komisja może także skierować osobę badaną na badania specjalistyczne. W rozważanym przypadku takie skierowanie miało miejsce, a decyzja CKL wylicza badania specjalistyczne, na podstawie których m. in. wydano orzeczenie. Żadne z nich nie zostało przeprowadzone przez członka CKL. Będąc zobowiązani do przeprowadzenia badania lekarskiego funkcjonariusza, realizując obowiązek z art. 32 ust. 1 ustawy, członkowie CKL nie mogli naruszyć przepisów regulujących wyłączenie od orzekania w sprawie. Nie znajduje także potwierdzenia w materiale sprawy i wydanym orzeczeniu teza, jakoby dr M. Z. wydawała opinie o stanie zdrowia funkcjonariusza w postępowaniach przed obiema komisjami lekarskimi. Znajdująca się w aktach postępowania przed CKL kopia opinii z 12 grudnia 2016 r. jest kopią opinii wydanej w postępowaniu przed komisją rejonową. Nie została ona powołana w orzeczeniu CKL. Z pism postępowania należy wnosić, że została przesłana przez skarżącego wraz z wnioskiem o wyłączenie tego lekarza od opiniowania, co zostało przez CKL uwzględnione. Nie są trafne zarzuty odnoszące się do uzasadnienia orzeczenia CKL. Sąd I instancji nie miał podstaw do jego kwestionowania, zaś w skardze kasacyjnej nie wskazano, pominięcie którego z badań mogło mieć wpływ na wynik postępowania. Komisja w swoim orzeczeniu wymieniła wyniki badań, na których się oparła, a skarżący kasacyjnie nie podał, z jakimi konkretnie przeprowadzonymi badaniami są one sprzeczne. Sformułowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzuty pod adresem orzeczenia komisji rejonowej i jego uzasadnienia nie mogą skutkować uchyleniem wyroku, skoro orzeczenie to zostało uchylone przez CKL. Uchylenie orzeczenia komisji rejonowej skutkowało wydaniem przez CKL orzeczenia własnego, dopuszczalne zatem było dokonanie samodzielne kwalifikacji stwierdzonych schorzeń. Możliwość wydania orzeczenie reformatoryjnego w sposób konieczny łączy się z uprawnieniem do samodzielnej kwalifikacji rozpoznanych schorzeń. Kwalifikacje schorzeń następują w oparciu o badania lekarskie. Skoro CKL takie badania uzupełniające przeprowadziła i powołała w swoim orzeczeniu, to nie można kwestionować kwalifikacji schorzeń poprzez wskazywanie, że nie korelują one z kwalifikacją zakwestionowaną w wyniku rozpoznania odwołania od orzeczenia komisji rejonowej. Choroby dotyczące układu kostno-stawowego (kręgosłupa) nie były natomiast tymi schorzeniami, z powodu których orzeczono niezdolność skarżącego do służby, uzasadnienie rozpoznania w tym zakresie nie mogło mieć wobec tego istotnego wpływu na rozstrzygnięcie. W sprawie nie doszło do naruszenia art. 39 ust. 5 pkt 1 w zakresie uzasadnienia orzeczenia. Nie uzasadnia uwzględnienia skargi również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 32 ust. 5 ustawy. CKL nie ustaliła, aby którekolwiek ze schorzeń stwierdzonych o skarżącego, w szczególności schorzenie z § 74 pkt 3 rozporządzenia, będące podstawą do uznania niezdolności do służby, znajdowało się w fazie ostrej i było w toku leczenia. Odwoływanie się w skardze kasacyjnej do kwalifikacji schorzenia zastosowanej przez komisję rejonową nie może być skuteczne, skoro jej orzeczenie zostało w całości uchylone, a CKL wydała własne, odmiennie kwalifikując schorzenie. Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. W pkt 1 wyroku na podstawie art. 156 § 3 p.p.s.a. postanowiono o sprostowaniu z urzędu oczywistej omyłki w wyroku Sądu I instancji, polegającej na wadliwym oznaczeniu daty orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej – Skład Orzekający w G. Jak wynika z akt sprawy, orzeczenie to zostało wydane [...] sierpnia 2017 r., a nie [...] maja 2017 r.