IV SA/Wr 69/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.), Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 listopada 2012 r. sprawy ze skargi L. A. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z miejsca pobytu stałego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. nie orzeka w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji; III. zasądza od Wojewody D. na rzecz skarżącej L. A. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...], nr [...] Wojewody Dolnośląskiego, który po rozpatrzeniu odwołania L. A. (dalej: skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Burmistrza K. z dnia[...], nr [...] , orzekającą o odmowie wymeldowania P. B. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. K. w K. W dniu 27 listopada 2006 r. wpłynął wniosek skarżącej o wymeldowanie P. B. z miejsca pobytu stałego w lokalu przy ul. K. w K. Wnioskodawczyni podała, że jej brat od przynajmniej 3 lat koncentruje swoje sprawy życiowe poza spornym mieszkaniem. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z dnia [...], nr [...] Burmistrz orzekł o wymeldowaniu brata skarżącej z miejsca pobytu stałego. Od tej decyzji wniósł on odwołanie do Wojewody D., który decyzją z dnia [...], nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w celu przeprowadzenia postępowania uzupełniającego nakazując przesłuchać S. B. oraz przeprowadzić rozprawę administracyjną. W dniu 9 listopada 2010 r. S. B. (matka P. B.) oświadczyła do protokołu, że P. B. od czasu do czasu nocuje w lokalu przy ul. K. w K., spożywa tam posiłki oraz posiada swoje rzeczy osobiste w mieszkaniu. Ponadto świadek stwierdziła, że jej syn nie zamierza opuścić miejsca pobytu stałego. Organ prowadzący postępowanie uzupełniające w dniu 22 listopada 2010 r. przeprowadził rozprawę administracyjną, na którą stawił się P. B. oraz pełnomocnik strony przeciwnej. W trakcie czynności wyżej wymieniony oświadczył, że w miejscu zameldowania zamierza mieszkać, i nie opuszczał trwale przedmiotowej nieruchomości. W pisemnym oświadczeniu z dnia 30 grudnia 2010 r. S. B. podała, że jej syn mieszka wspólnie z nią w lokalu przy ul. K. w K. Ponadto matka stron oświadczyła, że centrum życiowe syna skoncentrowane jest w miejscu zameldowania na pobyt stały. Zeznająca w dniu 4 lutego 2011 r. E. K. nie była w stanie jednoznacznie wskazać, czy P. B. mieszka czy też nie w miejscu zameldowania na pobyt stały. Do protokołu podała, że sporadycznie spotykała go na korytarzu. Z zeznań złożonych w dniu 4 lutego 2011 r. przez H. M. wynika, że nie widuje P. B. w okolicach miejsca zameldowania na pobyt stały, a jedynie zaparkowany na terenie posesji samochód, który należy do syna S. B. Do protokołu przesłuchania z dnia 4 lutego 2011 r. L. Z. podał, że P. B. koncentruje swoje sprawy życiowe w miejscu zameldowania na pobyt stały. W dniu 8 kwietnia 2011 r. skarżąca oświadczyła do protokołu, że jej brat nie koncentruje swoich spraw życiowych w miejscu zameldowania na pobyt stały. Do akt sprawy dołączyła zdjęcia zrobione w trakcie remontu przedmiotowej nieruchomości oraz faktury, z których wynika, że ponosiła koszty odnowienia domu. Do protokołu przesłuchania z dnia 9 maja 2011 r. V. D. podała, że P. B. nie wyprowadził się z lokalu przy ul. K. w K., a jego częsta nieobecność spowodowana jest charakterem wykonywanej pracy. Zeznający w dniu 28 czerwca 2011 r. T. P. oświadczył do protokołu, że nie jest w stanie stwierdzić, gdzie P. B. koncentruje swoje sprawy życiowe. Zdaniem świadka pensjonat, który wyżej wymieniony od niego wynajmuje nie nadaje się do celów mieszkalnych. Na podstawie powyższych ustaleń Burmistrz decyzją z dnia [...], nr [...] odmówił wymeldowania P. B. z miejsca pobytu stałego. Od tej decyzji pełnomocnik skarżącej wniósł odwołanie kwestionując jej zasadność. Podkreślenia wymaga, że w ślad za przesłanym odwołaniem Urząd Miejski w K. przekazał organowi odwoławczemu pisemne oświadczenie S. B. z dnia 4 października 2011 r., w którym matka stron wycofuje się z wcześniej składanych wyjaśnień i stwierdza, że jej syn od kilku lat nie mieszka w miejscu zameldowania na pobyt stały. Wojewoda D. decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza. W uzasadnieniu podał, że analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie daje jednoznacznej odpowiedzi, czy P. B. koncentruje swoje sprawy życiowe w miejscu zameldowania na pobyt stały. W toku całego postępowania S. B. konsekwentnie twierdziła, że jej syn zamieszkuje w spornym lokalu, jednakże po wniesieniu odwołania wycofała wcześniej złożone wyjaśnienia i oświadczyła, że P. B. opuścił miejsce stałego pobytu. Tym samym organ II instancji rozpatrując odwołanie nie brał pod uwagę zeznań składanych przez matkę stron. Również niemiarodajne są zeznania świadków wskazywanych przez strony, ponieważ w większości składane wyjaśnienia są ze sobą sprzeczne. W toku prowadzonego postępowania udało się bezsprzecznie ustalić, że P. B. jest widywany w miejscu zameldowania na pobyt stały, ponieważ potwierdzili to nawet świadkowie wskazani przez stronę przeciwną. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy uznał, że najbardziej obiektywnym dowodem w przedmiotowej sprawie jest protokół z przeprowadzonych w dniu 2 marca 2010 r. oględzin lokalu przy ul. K. w K., w trakcie których stwierdzono, że w mieszkaniu znajdują się rzeczy osobiste należące do P. B. Organy administracji nie mogą interpretować kwestii związanych z charakterem pobytu w ten sposób, że w razie wątpliwości rozstrzygają sprawę na niekorzyść obywatela. Przeciwnie, wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść obywatela, jeśli nie stoi temu na przeszkodzie ważny interes społeczny - a takiego w sprawie nie stwierdzono. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w odwołaniu, że organ I instancji oparł rozstrzygnięcie głównie o dowody obejmujące okres po dniu 27 listopada 2006 r., natomiast dowody sprzed tej daty dowodzą, że P. B. nie ma zamiaru stale przebywać w miejscu zameldowania na pobyt stały, organ odwoławczy uznaje go za bezpodstawny. Organy administracyjne mają obowiązek działać racjonalnie, a nie - arbitralnie. Temu ma służyć zarówno obowiązek przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego (art. 7 i art. 77 k.p.a.), obowiązek sporządzenia z urzędu adekwatnego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.), jak i wyjaśnianie stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy. Obowiązkiem organu I instancji było ustalenie, czy P. B. spełnia przesłanki uzasadniające wymeldowanie go decyzją administracyjną z miejsca pobytu stałego. Przeprowadzone czynności dowodowe miały wskazać czy w chwili wydawania rozstrzygnięcia strona spełnia określone dyspozycje przewidziane w ustawie o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a nie czy spełniała je kilka lat wstecz. Organ podkreślił, że obowiązek meldunkowy służy prawidłowemu wykonywaniu przez organy władzy publicznej ich funkcji. Posiadanie informacji o miejscu zamieszkania i pobytu umożliwia racjonalizację szeregu działań należących do zadań państwa i samorządu terytorialnego. Celem obowiązku meldunkowego jest bowiem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania ewidencji ludności. Ewidencja ludności polegająca na rejestracji danych o miejscu pobytu (adresie) osób służy także ochronie interesów samych zainteresowanych (np. dzięki zameldowaniu można odnaleźć osobę w przypadku dziedziczenia przez nią majątku) oraz ochronie praw osób trzecich (np. wierzycieli w przypadku "przeprowadzki" dłużnika). Oznacza to, że obowiązek meldunkowy uznać należy w świetle Konstytucji za instytucję wynikającą z klauzuli ochrony porządku publicznego, mającą także związek z ochroną praw i interesów jednostki. Ewidencja ludności służy rejestrowaniu pobytu, ma charakter wyłącznie porządkowy co oznacza, że zameldowanie nie jest związane z rozstrzyganiem uprawnień do lokalu, ani tym samym prawa do przebywania w nim. Jedynie stwierdzenie faktu przebywania w lokalu powinno być kryterium rozstrzygającym o zameldowaniu, natomiast podstawę do zameldowania stanowi ustalenie przez właściwy organ faktu zamieszkania w danym lokalu. Żadnego znaczenia natomiast w sprawach meldunkowych nie mają czynione wobec organu administracji publicznej ewentualne zastrzeżenia właściciela (współwłaściciela) nieruchomości w kwestii nie podejmowania czynności meldunkowej. Zameldowanie nie jest instytucją umożliwiającą wykonywanie prawa do lokalu albo uniemożliwiającą zajmowanie lokali przez osoby nieuprawnione. Jeśli zatem właściciel nieruchomości (jak w niniejszej sprawie) nie wyraża na zamieszkanie zgody uważając, iż pobyt P. B. w przedmiotowym lokalu jest niezgodny z jego prawem podmiotowym, to powinien wystąpić do sądu powszechnego o usunięcie naruszenia. W toku postępowania wielokrotnie podkreślano, że obecnie P. B. mieszka w pensjonacie, którego jest dzierżawcą. Organ odwoławczy podniósł, że samo podjęcie zatrudnienia przez określoną osobę poza miejscem jej stałego zameldowania nie jest wystarczającą przesłanką do stwierdzenia, że opuściła miejsce pobytu stałego w rozumieniu przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Należy bowiem wziąć pod uwagę dalsze okoliczności, a mianowicie zamiar jego opuszczenia i skoncentrowania spraw życiowych w innym miejscu oraz zerwanie związków z dotychczasowym lokalem. Przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie udowodniło, że P. B. ma swobodny dostęp do lokalu przy ul. K. w K., o czym świadczy fakt przechowywania tam jego rzeczy osobistych . W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie prawa: - procesowego: art. 7, art. 9 § 1, art. 28 i art. 105 § 1 k.p.a.; - prawa materialnego: art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja Wojewody oparta jest w głównej mierze na podstawie protokołu sporządzonego w czasie oględzin z całkowitym pominięciem pozostałych dowodów. W ocenie skarżącej organ popełnił błąd, bo winien pozostały materiał dowodowy w szczególności zeznania świadków, w tym w szczególności zeznania świadków potwierdzających wersję P. B., ocenić na tle dowodu z oględzin. Przy prawidłowej ocenie protokołu z oględzin okazało by się, że nie są prawdziwe zeznania L. Z., V. D., czy też oświadczenia samej S. B. Tymczasem już sam protokół z oględzin dowodzi, że P. B. nie ma rzeczywistego zamiaru na stałe przebywania w spornym lokalu. Jest w nim adnotacja organu, że w pomieszczeniu, w którym P. B. rzekomo mieszka są pajęczyny takiej wielkości, jakby nikt z tego pomieszczenia od lat nie korzystał i nie miał zamiaru korzystać. Wygląd pokoju dowodzi, że pozoruje on, przez fakt umieszczenia w nim szafy z kilkoma rzeczami, które według niego są jego rzeczami osobistymi, że w mieszkaniu tym ma zamiar przebywać na stałe i że z nim wiążą się jego sprawy życiowe. Ogół zebranego materiału potwierdza, że P. B. trzyma w tym miejscu rzeczy, aby w ten sposób pozorować w nim zamieszkanie, co jest fikcją. Ponadto według oświadczenia S. B., to ona z pokoju tego korzysta i ogląda w nim telewizor. Nadto P. B. nie przedstawił podczas wizji, że posiada własne klucze do przedmiotowego lokalu. W związku z tym organ nie mógł przyjąć, że ma on swobodny dostęp do przedmiotowego lokalu. Zdaniem skarżącej okolicznością, którą organy pominęły, a która obiektywnie przesądza o tym, że P. B. w przedmiotowym lokalu nie przebywa na stałe jest ta, że nie ponosi on kosztów utrzymania lokalu a co więcej udowodnił, że nie ma takiego zamiaru. Bez znaczenia dla poczynienia ustaleń zamiaru P. B. stałego mieszkania w przedmiotowym lokalu jest to, czy pomaga swojej matce i jaką pomoc ta przybiera formę. Obowiązek niesienia pomocy matce wynika z innych przepisów niż przepisy administracyjne. Dowodem, że P. B. nie identyfikuje się z miejscem, które według niego jest jego stałym pobytem, jest i ta okoliczność, że P. B. nie dba o porządek, ani na zewnątrz nieruchomości, ani wewnątrz niej. Wszystkie przywołane powyżej okoliczności stanowią dowód tego, że lokal, który P. B. wskazuje, jako miejsce zamiaru jego stałego pobytu i koncentrowania się w nim jego spraw życiowych, miejscem tym nie jest. Nieistotne dla ustalenia tego faktu jest to czy P. B. parkuje przed nieruchomością, w której znajduje się przedmiotowy lokal czy w jej granicach. Według oświadczenia P. B. w dniu 31 marca 2010 r. została rozwiązana z nim umowa dzierżawy pensjonatu należącego do T. P. i jego żony. Oświadczenie to w toku procesu okazało się także nieprawdziwe, gdyż w czasie gdy zeznania składał T. P. P. B. nadal go dzierżawił. Mimo, że P. B. w pensjonacie tym nocuje i mieszka, to nie dopełnia obowiązku meldunkowego. Dalej skarżąca zarzuca organowi, że zeznania jej świadków E. K., T. i H. M. i wnioskodawczyni organ nie zestawił z zeznaniami L. Z., D. M. – M., L. J., H. J. i z zeznaniami S. B. i P. B. Skarżąca podkreśliła, że obiektywnie je oceniając zeznania te się wzajemnie wykluczają. Szczególnie zeznania L. Z. nie polegają na prawdzie. Według niego jest on kilka razy w tygodniu, o różnych porach, w przedmiotowym lokalu. Tymczasem faktu tego nie potwierdziła, ani E. K., ani T. i H. M. Wręcz przeciwnie ich zeznania temu wprost zaprzeczają. Podobnie jak ich zeznania zaprzeczają zeznaniom innych świadków P. B. Świadkowie wnioskodawczyni twierdzą, że P. B., w czasie kiedy oni w nieruchomości tej znajdują się, nie przebywa. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to uchybienie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 poz. 270 ze zm. – zwana dalej p.p.s.a.). Istotnym jest także, że rozstrzygając daną sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa a zakres jego procedowania wytyczają granice danej sprawy oraz zakaz reformationis in peius (art. 133 i 134 § 1 i 2 p.p.s.a). W ocenie Sądu skarga jest zasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja Wojewody jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Podstawę materialnoprawną, zaskarżonej decyzji stanowi art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. nr 139, poz. 993 ze zm.) dalej ustawa, który określa, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Stosownie do art. 10 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 ustawy miejscem pobytu stałego osoby fizycznej jest miejsce - określona miejscowość i oznaczony adres, w którym ta osoba zamieszkuje z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania, z wolą skoncentrowania tam swoich spraw życiowych, w tym założenia tam ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów (wyrok SN z dnia 25 listopada 1975 r., III CRN 53/75, OSN z 1976 r. nr 10, poz. 218; wyrok NSA z dnia 14 maja 2001r., V SA 1496/00, LEX nr 54454). W świetle art. 15 ust 2 powołanej powyżej ustawy, przesłanką warunkującą wymeldowanie danej osoby jest jednoznaczne ustalenie przez organ administracji publicznej, czy osoba ta faktycznie opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, który podziela również Sąd w niniejszym składzie, że przez opuszczenie miejsca stałego pobytu należy rozumieć taką zmianę miejsca pobytu, która ma charakter trwały i jest dobrowolna. Do spełnienia tej przesłanki nie wystarczy samo fizyczne opuszczenie miejsca pobytu. Fizyczne przebywanie w miejscu innym niż dotychczasowe miejsce stałego pobytu musi wiązać się z zamiarem utworzenia trwałego centrum życiowego w tym innym miejscu. Decydujące dla oceny charakteru pobytu są przede wszystkim obiektywne okoliczności faktyczne, a nie oświadczenia osób zainteresowanych, co do ich zamiarów (wyrok NSA z dnia 23 kwietnia 2001 r., sygn. akt V SA 3169/00, LEX nr 50123; wyrok NSA z dnia 10 lutego 1989 r., sygn. akt SA/Wr 789/88, ONSA 1989/2/72; wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r., II OSK 133/06, LEX nr 327831). Biorąc pod rozwagę powyższe, kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miało ustalenie kwestii: czy P. B. przebywa w miejscu stałego zameldowania z zamiarem utworzenia trwałego centrum życiowego w tym innym miejscu. Organ administracji dysponując sprzecznymi ze sobą zeznaniami świadków nie może uchylić się od oceny wiarygodności tych dowodów, a tym samym od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.). Jeżeli spośród dwóch twierdzeń jedno jest prawdziwe, a drugie fałszywe, należy dokonać stosownego wyboru, wskazując kryteria, jakimi kierował się organ uznając daną okoliczność za udowodnioną. Zdaniem Sądu, takich ustaleń dotyczących oceny wiarygodności zeznań świadków w sprawie zabrakło. Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych. Dopiero, jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego sprawy stworzyłoby podstawy do wyrażenia stanowiska, które nie przekraczałoby granic zasady swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 80 k.p.a. Zgodnie z wymogami art. 77 § 1 k.p.a., obowiązek przeprowadzenia całego postępowania co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie i nie może być przerzucony na stronę. Jeżeli strona przedstawi niepełny materiał dowodowy, organ ma obowiązek z własnej inicjatywy go uzupełnić. W kluczowej dla rozstrzygnięcia kwestii dotyczącej ustalenia czy uczestnik zamieszkuje w spornym lokalu, koncentrując w nim swoje sprawy życiowe w znaczeniu tego terminu przyjmowanym w orzecznictwie (miejsce w którym się przebywa, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przyjmuje gości, pracuje, itp.) organ wprawdzie przeprowadził dowód z oględzin (kontroli) tego miejsca, jednak miał on miejsce w dniu 2 marca 2010 r., co kontekście pisma złożonego przez S. B. w dniu 4 października 2011 r. budzi zasadnicze wątpliwości co do ich przebiegu. Należy zatem w bezsporny sposób wyjaśnić, czy pobyt P. B. w przedmiotowym budynku ograniczał się jedynie do choćby częstych, ale okazjonalnych wizyt, których z całą pewnością nie można nazwać stałym zamieszkiwaniem, czy też miał on cechy znamionujące zamieszkiwanie w lokalu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się bowiem pogląd, że pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania z wolą koncentracji w danym miejscu swoich spraw życiowych w tym założenia ośrodka swoich osobistych i majątkowych interesów. Nie spełnia natomiast tych kryteriów jedynie posiadanie kluczy do lokalu czy też okazjonalne jego odwiedzanie (wyroki Wojewódzkiego Sądu w Warszawie: z dnia 21 maja 2008r., sygn. akt IV SA/Wa 437/08, z dnia 20 kwietnia 2012 r. IV SA/Wa 1987/11, zamieszczone w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zwrócić należy uwagę, że sprawa dotycząca wymeldowania jest sprawą, w której występują skonfliktowane podmioty o sprzecznych interesach. Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dokonując z tego punktu widzenia działania organów w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał bezspornych podstaw do uznania, że zachodziły normatywnie określone przesłanki do odmowy wymeldowania P. B. z przedmiotowego lokalu. W sytuacji bowiem, gdy organ dysponował sprzecznymi twierdzeniami uczestniczących w postępowaniu podmiotów odnośnie tych przesłanek, jego obowiązkiem było podjęcie kroków zmierzających do wszechstronnego ich wyjaśnienia. Nie ulega zatem wątpliwości, że niewyjaśnienie powyższych okoliczności stanowi naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy administracyjne nie wyjaśniły bowiem w sposób nie budzący wątpliwości przesłanek określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, skutkujących wymeldowaniem lub odmową wymeldowania, tj. faktu, czy strona zamieszkuje obecnie z zamiarem stałego pobytu w przedmiotowym lokalu. Mając to na uwadze, konieczne było uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji przeprowadzi pełne postępowanie wyjaśniające celem ustalenia czy P. B. przebywa w spornym lokalu z zamiarem stałego pobytu. Organ dokona również wszechstronnej analizy wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów, z wyjaśnieniem którym z tych dowodów dał wiarę, a którym jej odmówił, z jakiego powodu. Szczególnie należy zwrócić uwagę na diametralną zmianę zeznań S. B. oraz ustalić, która ich wersja jest zgodna z prawdą uwzględniając przyczynę zaistniałych różnic. W tym kontekście istotne jest również zweryfikowanie ich treści w świetle zeznań świadków, przy stwierdzeniu, które z nich organ uznał za wiarygodne, co pozwoli dopiero na końcowe załatwienie sprawy. Organ uwzględni przy tym wszystkie przedstawione wyżej uwagi i wyeliminuje dotychczasowe naruszenia prawa. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Orzeczenie zawarte w punkcie Il wyroku zostało wydane na podstawie art. 152 p.p.s.a.