VII SAB/Wa 154/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Sawczuk po rozpoznaniu w dniu 13 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. K. na bezczynność Prokuratora Generalnego postanawia : 1. odrzucić skargę. 2. zwrócić S. K. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE W skardze z 12 czerwca 2020 r. S. K. (dalej: "skarżący") zaskarżył bezczynność Prokuratora Generalnego polegającą na bezpodstawnym pozostawieniu pisma z dnia 4 maja 2020 r. o wywiedzenie skargi nadzwyczajnej od prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego we [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. sygn. akt [...], bez dalszego biegu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał, że podniesiony przez skarżącego zarzut bezczynności i naruszenie przepisu obowiązującego prawa jest całkowicie niezasadny wobec Prokuratora Generalnego. Wyjaśnił, że skarga dotyczy działalności organu niebędącego organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto organ podniósł, że zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2019 r., poz. 740 ze zm.), prokuratura wykonuje zadania w zakresie ścigania przestępstw oraz stoi na straży praworządności. Zadania te Prokurator Generalny wykonuje poprzez czynności określone w art. 3 § 1 ustawy Prawo o prokuraturze, a nie poprzez wydawania decyzji, postanowień, bądź innych aktów z zakresu administracji publicznej. Ponadto wskazał, iż postępowanie w zakresie skarg i wniosków, choć unormowane jest również w przepisach procedury administracyjnej, nie stanowi postępowania, które zmierza do wydania decyzji administracyjnej lub innego aktu o charakterze władczym. Jednocześnie organ podniósł, że czynności podejmowane przez organy w trybie przepisów Działu VIII k.p.a., odnoszące się do skarg i wniosków, nie podlegają kontroli sądów administracyjnych jako niewymienione w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej jako p.p.s.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W postępowaniu przed sądem administracyjnym merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego określa art. 3 § 2 p.p.s.a. zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z § 2a ww. przepisu sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Ponadto, stosownie do art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. W niniejszej sprawie skarga r.pr. S. K. dotyczy bezpodstawnego pozostawienia pisma z dnia 4 maja 2020 r., o wywiedzenie skargi nadzwyczajnej od prawomocnego postanowienia Sądu Apelacyjnego we [...]z dnia [...] grudnia 2019 r. sygn. akt [...], bez dalszego biegu, przy czym skarżący uważa, że droga sądowoadministracyjna jest jak dopuszczalna. Jak słusznie stwierdził Prokurator Generalny skarga dotyczy działalności organu niebędącego organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także – co należy dodać – uprawnienia tego organu, które ma charakter wyłączny (możliwość wniesienia skargi nadzwyczajnej). Stosownie zatem do art. 2 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2019 r., poz. 740 ze zm.), prokuratura wykonuje zadania w zakresie ścigania przestępstw oraz stoi na straży praworządności. Zadania te Prokurator Generalny wykonuje poprzez czynności określone w art. 3 § 1 ustawy Prawo o prokuraturze, a nie poprzez wydawania decyzji, postanowień, bądź innych aktów z zakresu administracji publicznej. Wobec tego te działania Prokuratora Generalnego co do zasady nie podlegają kontroli sądu administracyjnego. Przepisy prawa mogą wyposażać różne organy, w tym także Prokuratora Generalnego będącego organem ochrony prawa, w szczególne uprawnienie ponad te, jakie przysługują im na podstawie regulacji określających ich główne pole działania. Takim przykładem jest niewątpliwie uprawnienie przewidziane w art. 89 i nast. ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 825 ze zm.) czyli prawo wniesienia skargi nadzwyczajnej. Wskazane uprawnienie nie jest skorelowane z jakimkolwiek uprawnieniem obywatela do skutecznego żądania wniesienia skargi nadzwyczajnej. Inaczej mówiąc, Prokurator Generalny, bądź inny podmiot uprawniony, może taki środek wnieść, jednakże osoba która zwróciła się z wnioskiem o podjęcie tego rodzaju działania nie może domagać się przymuszenia Prokurator Generalnego do wystąpienia z tą skargą. Procedura wnoszenia skargi nadzwyczajnej, choć szczątkowa, to jednak określa podmioty uprawnione na prawach wyłączności do oceny, czy w konkretnej sprawie istnieje podstawa do wystąpienia ze skargą nadzwyczajną. Skarżący nie ma zatem, pomimo tego że sprawa wywołana była jego wnioskiem, prawa do skutecznego zakwestionowania stanowiska Prokuratora Generalnego, który nie widzi podstaw do kierowania skargi nadzwyczajnej. W powyższej sytuacji pismu skarżącego (skardze) można co najwyżej przypisać charakter skargi wnoszonej w trybie przepisów Działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego (skarga na pracownika lub na opieszałe działanie instytucji) lub swoiście rozumianej petycji dotyczącej kwestii ogólnego funkcjonowania Prokuratora Generalnego. Zauważyć należy, że postępowanie w zakresie skarg i wniosków, normowane przepisami Działu VIII k.p.a., chociaż unormowane jest również w przepisach procedury administracyjnej, nie stanowi postępowania jurysdykcyjnego, które zmierza do wydania decyzji administracyjnej lub innego aktu o charakterze władczym. Za ugruntowany należy uznać pogląd, że czynności podejmowane przez organy w trybie przepisów Działu VIII k.p.a., odnoszące się do skarg i wniosków, nie mieszczą się w zakresie przedmiotowym objętym art. 3 p.p.s.a. i stąd nie podlegają kognicji sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.