II OSK 736/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Mariusz Kotulski Protokolant: asystent sędziego Anna Górska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1474/14 w sprawie ze skargi B. Ł. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 1474/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę B. Ł. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r., znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. na podstawie art. 61 a § 1 K.p.a. oraz art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 20 i 3 r., poz. 1409 z późn. zm.) odmówił B. Ł. wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie legalizacji i wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego: zadaszenia podwórka posesji zlokalizowanej przy ul. S. [...] w K. (nr działki: [...]). Uzasadniając rozstrzygnięcie, organ wskazał, że Prezydent Miasta K. prowadził pod znakiem: [...] postępowanie administracyjne w sprawie rozbiórki wiaty usytuowanej na podwórku posesji przy ul. S. nr [...], działka nr [...], zakończone wydaniem decyzji z dnia [...].06.1997 r., znak: [...], nakazującej B. Ł. i K. Ł. "rozbiórkę wiaty - zadaszenia podwórka posesji przy ul. S. [...] na działce nr [...] w terminie do 31.08.1997 r.". Przedmiotowa decyzja została utrzymana w mocy decyzją Wojewody M. w K. z dnia [...].08.1997 r., znak: [...]. Na decyzję Wojewody M. została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, która wyrokiem z dnia 28.10.2008 r., sygn. akt II SA/Kr 597/08 została oddalona. Organ nadzoru budowlanego jest związany ostateczną decyzją z dnia [...] 06.1997 r. i ostateczną decyzją Wojewody M. z dnia [...].08.1997 r., a co za tym idzie nie ma prawnej możliwości wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie legalizacji w trybie art. 49b ustawy Prawo budowlane obiektu budowlanego, co do którego w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja administracyjna orzekająca o obowiązku jego rozbiórki. Decyzja wydana w sprawie uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją administracyjną obarczona byłaby z mocy prawa wadą nieważności (art. 156 § 1 K.p.a.) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po rozpatrzeniu zażalenia B. Ł. od powyższego postanowienia, postanowieniem z dnia [...] lipca 2014 r., znak [...] na podstawie art. 144 i art. 123 K.p.a. oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że ustawodawca wprowadził w art. 61a § 1 K.p.a. dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Przesłanką do wydania niniejszego postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania przez organ I instancji było zaistnienie "innej uzasadnionej przyczyny uniemożliwiającej wszczęcie postępowania". B. Ł. złożyła wniosek o legalizację obiektu budowlanego - zadaszenia podwórka posesji zlokalizowanej na działce nr [...] przy ul. S. [...] w K. w dniu 2 lutego 2014 r. W tym momencie istniały już w obrocie prawnym decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 1997 r., znak: [...] nakazująca B. Ł. i K. Ł. "rozbiórkę wiaty — zadaszenia podwórka posesji przy ul. S. [...] na działce nr [...] w terminie do 31.08.1997 r.", a także decyzja Wojewody M. w K. z dnia [...] sierpnia 1997 r., znak: [...]. Z uwagi na tę okoliczność nie jest możliwe wszczęcie kolejnego postępowania administracyjnego w sprawie uprzednio rozstrzygniętej decyzją administracyjną. Stanowiłoby to istotne naruszenie procedury administracyjnej. Organ zauważył, że dla stwierdzenia, czy zachodzi przyczyna uniemożliwiająca wszczęcie postępowania w postaci powagi rzeczy osądzonej istotne znaczenie ma tożsamość obu spraw - pierwszej, która została zakończona wydaną ostateczną decyzją i drugiej - wniosku o wszczęcie kolejnego postępowania administracyjnego. W orzecznictwie podkreśla się, że decyzja ostateczna ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko między tymi samymi stronami. Konieczne jest, aby obie decyzje dotyczyły tego samego podmiotu oraz tego samego przedmiotu sprawy, a ponadto stan faktyczny i prawny powinien zostać niezmieniony. Organ II instancji dodał przy tym, że dla przyjęcia istnienia tożsamości spraw nie ma znaczenia zmiana nazwy lub struktury organu, który wydał pierwotną decyzję. Także zmiana stanu prawnego nie wpływa na zmianę przedmiotu sprawy, jeżeli regulacja prawna została w pełni przejęta przez nowy akt. Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzi tożsamość spraw. Postanowienie to zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie B. Ł., zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, a to: 1. art. 7, 77 i 107 § 3 K.p.a. - poprzez niepodjęcie czynności mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, a przez to błędne przyjęcie, iż zachodzi tożsamość przedmiotowa sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...].06.1997 r. (znak: [...]) oraz sprawy z wniosku skarżącej o legalizację samowoli budowlanej z dnia 26.02.2014 r.; 2. art. 7, 77, 107 § 3 K.p.a. oraz art. 85 K.p.a. - poprzez przyjęcie, bez przeprowadzenia jakiekolwiek dowodu (w tym zwłaszcza dowodu z oględzin), iż wiata będąca przedmiotem decyzji o rozbiórce z dnia [...].06.1997 r. jest tą samą budowlą, której dotyczy wniosek o legalizację z dnia 26.02.2014 r. 3. art. 80 K.p.a. - poprzez poczynienie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego, a przez to przyjęcie, iż zachodzi tożsamość przedmiotowa sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...].06.1997 r. (znak: [...]) oraz sprawy z wniosku skarżącej o legalizację samowoli budowlanej z dnia 26.02.2014 r.; 4. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. - poprzez niesłuszne utrzymanie w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].05.2014 r. i przyjęcie, iż nie zachodzą przesłanki do jego uchylenia w całości; 5. art. 61 a § 1 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 3 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie a przez to bezzasadne przyjęcie, iż w sprawie zachodzą przesłanki dla odmowy wszczęcia postępowania legalizacyjnego, z uwagi na możliwe stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w efekcie takiego postępowania, jak też błędne przyjęcie, iż ostateczna decyzja w przedmiocie rozbiórki stanowi przesłankę negatywną prowadzenia postępowania w sprawie legalizacji tzw. samowoli budowlanej, 6. art. 16 § 1 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt. 3 K.p.a. - poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż postępowanie (oraz decyzja ostateczna) w przedmiocie rozbiórki jest tożsame z postępowaniem w przedmiocie legalizacji tzw. samowoli budowlanej, a przez to błędne przyjęcie, iż ostateczna decyzja w przedmiocie rozbiórki stanowi przesłankę negatywną prowadzenia postępowania w sprawie legalizacji tzw. samowoli budowlanej, Ponadto "z daleko posuniętej ostrożności" zarzucono naruszenie 7. art. 9 K.p.a. w zw. z art. 155 K.p.a. w zw. z art. 7 oraz 8 K.p.a. - poprzez ich niezastosowanie i niepotraktowanie wniosku z dnia 26.02.2014 r. jako dotyczącego uchylenia ostatecznej decyzji Wojewody M. z dnia [...].08.1997 r. (znak: [...]), a przez to nieuwzględnienie jej słusznego interesu, jak też zaprzeczenie zasadzie budowania zaufania obywateli do państwa. Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zarówno zaskarżonego postanowienia w całości jak i postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat G. a także przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ l instancji. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, rozpoznając sprawę, wskazał, że art. 61a § 1 K.p.a. stanowi podstawę prawną do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego m.in. w sytuacji, gdy kierowane do organu administracji publicznej żądanie jednostki dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej (tożsamość sprawy). Przyczyną odmowy wszczęcia postępowania na podstawie powołanego przepisu było ustalenie, że w tej samej sprawie została już wydana decyzja ostateczna - Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...].06.1997 r., znak: [...] nakazał rozbiórkę wiaty, Wojewoda M. decyzją z dnia [...].08.1997 r., znak: [...] utrzymał ją w mocy, a Wojewódzki Sądu Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28.10.2008 r., sygn. akt II SA/Kr 597/08 oddalił skargę na decyzję Wojewody. Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd stwierdził, iż te dotyczące ustaleń faktycznych są oczywiście bezzasadne. W świetle wniosku B. Ł. o wszczęcie postępowania legalizacyjnego nie ulega wątpliwości, że chodzi o ten sam obiekt budowlany, którego wcześniej dotyczyła decyzja o rozbiórce. Skarżąca we wniosku tym wskazała wprost: "Wnoszę także o wstrzymanie czynności - oględzin przedmiotowej nieruchomości, jakie mają się odbyć w dniu 28.02.204 r., w związku z postępowaniem o nakazanie rozbiórki wyżej opisanego obiektu budowlanego (znak: [...], [...]) " . Podniosła również, że " chodzi o legalizację obiektu wybudowanego w 1996 roku ".Skoro już z treści wniosku wynika, że chodzi o tę samą wiatę, co do której wcześniej wydano decyzję rozbiórkową znak [...], to organ nadzoru budowlanego, będąc związany wnioskiem, nie miał obowiązku prowadzić na tę okoliczność żadnych dodatkowych dowodów. Sąd podniósł, iż kwestia legalności budowy przedmiotowej wiaty była już przedmiotem oceny w postępowaniu administracyjnym. Postępowanie to zakończyło się nakazem rozbiórki obiektu budowlanego. Organ prowadzący postępowanie doszedł bowiem do wniosku, że wiata jest wynikiem samowoli budowlanej i w związku z tym był zobligowany do wydania nakazu rozbiórki. Decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...].06.1997 r., znak: [...], utrzymana w mocy decyzją Wojewody M. z dnia [...].08.1997 r., znak: [...] stanowiła wyraz konkretyzacji obowiązującej wówczas normy administracyjnoprawnej i w sposób wiążący określiła obowiązki inwestorów. Każda decyzja zawiera dorozumianą klauzulę, zgodnie z którą wiąże tylko tak długo, jak długo istnieją stosunki faktyczne, które stanowiły podstawę decyzji. Ponieważ decyzja administracyjna zawiera regulację powinnego zachowania się dla konkretnego stanu faktycznego, gdy stan ten przestaje istnieć, ta regulacja staje się bezprzedmiotowa. Tak więc ostateczna decyzja, pozostając w obrocie prawnym, nie traci mocy wiążącej nawet w przypadku zmiany przepisów prawa, stanowiących podstawę do jej wydania. Innymi słowy bez względu na upływ czasu od jej wydania oraz ewentualne zmiany przepisów prawa budowlanego dopóki decyzja nakazująca rozbiórkę nie zostanie wykonana, obowiązek jej wykonania ciąży na osobach określonych w decyzji, a sama decyzja - pozostając w obrocie prawnym - stanowi wyraz wiążącej oceny określonego w decyzji stanu faktycznego z punktu widzenia obowiązujących w czasie jej wydawania przepisów prawa. Jak wynika z powyższego, kwestia legalności przedmiotowej wiaty została już ostatecznie rozstrzygnięta w sposób negatywny. Fakt, że kilka lat po wydaniu decyzji o rozbiórce weszły w życie przepisy umożliwiające w określonych przypadkach legalizację samowoli nie pozwala na ponowną ocenę legalności tych samych robót budowlanych. Nie można przy tym zgodzić się ze skarżącą, że postępowanie w sprawie rozbiórki prowadzone jest na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, a postępowanie w sprawie zalegalizowania samowoli budowlanej - na podstawie art. 49 i art. 49b Prawa budowlanego. W obecnym stanie prawnym stwierdzenie istnienia samowoli budowlanej obliguje organ nadzoru budowlanego do wszczęcia postępowania legalizacyjnej na podstawie art. 48 ust. 2 prawa budowlanego i dopiero w razie braku możliwości legalizacji (obiektywnego - spowodowanego np. niezgodnością obiektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bądź też wywołanego biernością inwestora w postępowaniu legalizacyjnym np. poprzez niewykonanie nałożonych na niego obowiązków) wydaje się nakaz rozbiórki. Postępowanie legalizacyjne jest więc obecnie koniecznym etapem postępowania w sprawie samowoli budowlanej, które to postępowanie może zakończyć się bądź to legalizacją samowoli, bądź też decyzją o nakazie rozbiórki. W żadnym, więc wypadku nie można przyjąć, że są to dwa odrębne postępowania. Sąd wskazał, że jedyną okolicznością faktyczną, na której oparto zaskarżone postanowienie jest stwierdzenie, że przedmiotem wniosku o legalizację jest ten sam obiekt budowlany, co do którego w obrocie prawnym pozostaje decyzja o nakazie rozbiórki. Okoliczność ta - jak już wyżej stwierdzono - wynika wprost z wniosku skarżącej o wszczęcie postępowania. Odmowa wszczęcia postępowania była wynikiem oceny prawnej dotyczącej tożsamości spraw, nie zaś błędnej oceny stanu faktycznego sprawy. Organy administracji nie prowadziły żadnych dowodów, co nie byłoby zresztą możliwe przed wszczęciem postępowania. Samo ustalenie tożsamości spraw dało podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia. Nie doszło więc do naruszenia art. 7, art. 77, art. 107 oraz art. 80 K.p.a., bowiem organ nie pominął żadnych istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności. Biorąc powyższe pod uwagę, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z dnia 14 marca 2012 r. poz. 270), Sąd oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia wniosła B. Ł., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 49 i 49 a Prawa budowlanego w zw. z art. 16 § 1 K.p.a. - poprzez błędną wykładnię wskazanych przepisów i przyjęcie, iż postępowanie legalizacyjne oraz postępowanie w sprawie rozbiórki tzw. samowoli budowlanej stanowią w istocie jedno i to samo postępowanie administracyjne. 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, art. 77 § 1 art. 80 i art. 85 K.p.a. - poprzez brak uchylenia decyzji organu, pomimo niedokonania przezeń pełnej analizy postępowania administracyjnego, a przez to uznanie za uzasadnione przyjęcie przez organ, iż: - wiata będąca przedmiotem decyzji o rozbiórce z dnia [...] czerwca 1997 r. jest tą samą budowlą, której dotyczy wniosek o legalizację z dnia 26 lutego 2014 r., - zachodzi tożsamość przedmiotowa sprawy rozstrzygniętej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] czerwca 1997 r. ([...]) oraz sprawy z wniosku skarżącej o legalizację samowoli budowlanej z dnia 26 lutego 2014 r., b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 16 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. - poprzez brak uchylenia decyzji organu pomimo dokonania przezeń błędnej wykładni wskazanych przepisów i przyjęcie, iż postępowanie (oraz decyzja ostateczna) w przedmiocie rozbiórki jest tożsame z postępowaniem w przedmiocie legalizacji tzw. samowoli budowlanej, a przez to bezzasadne uznanie, iż ostateczna decyzja w przedmiocie rozbiórki stanowi przesłankę negatywną prowadzenia postępowania w sprawie legalizacji tzw. samowoli budowlanej, c) art. 141 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 49 i 49 a Prawa budowlanego w zw. z art. 16 § 1 K.p.a. - poprzez błędną wykładnię wskazanych przepisów i przyjęcie, iż postępowanie legalizacyjne oraz postępowanie w sprawie rozbiórki tzw. samowoli budowlanej stanowią w istocie jedno i to samo postępowanie administracyjne, d) art. 145 § 1 pkt 1 list. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 61 a § 1 w zw. z art. 16 § 1 K.p.a. w zw. z art. 48 ust. 2 w zw. z art. 49 i 49 a Prawa budowlanego - poprzez błędną wykładnię wskazanych przepisów, a przez to bezzasadne przyjęcie, iż zmiana (nowelizacja) przepisów prawa budowlanego w przedmiocie legalizacji tzw. samowoli budowlanej (zmiana stanu prawnego) pozostaje bez znaczenia dla możliwości wszczęcia nowego postępowania w sprawie o legalizację tzw. samowoli budowlanej w sytuacji, gdy postępowanie w tym przedmiocie wcześniej nie miało miejsca, e) art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nieustosunkowanie się Sądu I instancji do wskazanego w skardze z dnia 2 września 2014 r. zarzutu naruszenia art. 61 a § 1 K.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. polegającego na ich niewłaściwym zastosowanie, a przez to bezzasadnym przyjęciu przez organ, iż w sprawie zachodzą przesłanki dla odmowy wszczęcia postępowania legalizacyjnego, z uwagi na możliwe stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w efekcie takiego postępowania. Na tych podstawach wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych za obie instancje. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016r. poz.718 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. Zarzut naruszenia art. 48 ust. 2 i art. 49 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 16 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego nie jest zasadny. Zgodnie z art. 16 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego ustanawiającym zgodę ogólną trwałości decyzji administracyjnej, decyzja od, której nie służy odwołanie jest ostateczna i może zostać wyeliminowana z obrotu prawnego tylko w przewidzianych w przepisach prawa trybach nadzwyczajnych. Gwarancja prawna realizacji zasady ogólnej trwałości decyzji ostatecznej jest ustanowione w art. 156 § 1 pkt 3 kodeksu postępowania administracyjnego sankcja nieważności decyzji, którą rozstrzygnięto sprawę, rozstrzygniętą już ostateczną decyzją obowiązującą w obrocie prawnym. Sankcja nieważności decyzji związana jest z rozstrzygnięciem tożsamej sprawy, która już została rozstrzygnięta obowiązującą w obrocie prawnym decyzją ostateczną. Na tożsamość sprawy składa się aspekt przedmiotowy i aspekt podmiotowy. Aspekt przedmiotowy oparty jest na regulacji zawartej w przepisie materialnym prawa administracyjnego, z którego wynika tożsamość hipotetycznego stanu faktycznego zapisanego w normie prawnej i zapisanego następstwa prawnego tego hipotetycznego stanu faktycznego. Tożsamość stanu faktycznego, z którego organ administracji wyprowadził określone przedmiotowe następstwo prawne decyzją obowiązującą w obrocie prawnym, wyłącza dopuszczalność wyprowadzenia innych następstw prawnych, nawet jeżeli w wyniku zmiany przepisów prawnych zostało dopuszczone wyprowadzenie innych, z hipotetycznego stanu faktycznego, następstw prawnych. Wydanie na podstawie prawnej art. 48 ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania przez Prezydenta Miasta K. decyzji z [...] czerwca 1997r. znak : [...], nakazującej B. Ł. i K. Ł. rozbiórkę wiaty – zadaszenie podwórka posesji przy ulicy S. [...] na działce nr [...], wyłącza w tożsamym stanie faktycznym wyprowadzenie odrębnej , nowej sprawy. Nie można uchylić się od obowiązku przez żądanie rozpoznania sprawy w tożsamym stanie faktycznym nawet po zmianie przepisów prawa. W tym zakresie nie jest zasadny zarzut kasacyjny naruszenia art. 156 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. O tożsamości przedmiotowej sprawy przesądza zasadniczy element hipotetycznego stanu faktycznego sprawy – obiekt budowlany lub jego część będący w budowie lub wybudowany jest bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zmiana przepisów prawa nie daje podstaw do wyprowadzenia wygaśnięcia z mocy praw decyzji o nakazie rozbiórki, tym samym otwierając drogę do wyprowadzenia nowej sprawy, która może być objęta żądaniem wszczęcia postępowania w sprawie. W zaskarżonym wyroku Sąd prawidłowo wywiódł wydanie w sprawie ostatecznej decyzji, która obowiązuje w obrocie prawnym. W pełni zasadnie Sąd wskazał na związek przedmiotowy art. 48 ust. 2 w związku z art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane . Sprawa samowoli budowlanej oraz zróżnicowanie następstw prawnych samowoli budowlanej nie daje podstaw do wyprowadzenia, że przyjęta w przepisach prawa dopuszczalność wyprowadzenia ze stanu samowoli budowlanej legalizacji, daje podstawy do wyprowadzenia dwóch odrębnych przedmiotowo spraw, a tym samym pomimo wyprowadzenia konsekwencji prawnej samowoli budowlanej w obowiązującej w obrocie prawnym decyzji nakazującej rozbiórkę, otworzenie dopuszczalności legalizacji , jako odrębnej sprawy administracyjnej. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 61 a § 1 kodeksu postępowania administracyjnego. Do innych uzasadnionych przyczyn uzasadniających wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania należy zaliczyć żądanie, którego przedmiotem jest rozstrzygnięcie sprawy, która już została rozstrzygnięta obowiązującą w obrocie prawnym decyzją. Taka przeszkoda występuje w stanie faktycznym sprawy. Tym samym nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd nie przeprowadził błędnej wykładni art. 48 w związku z art. 49 i 49 a ustawy – Prawo budowlane, jak też nie naruszył powołanych przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie naruszył też art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku jest zgodne z przepisami prawa. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.