VI SA/Wa 1296/16

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. P. o wyłączenie referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie ze skargi R. P. na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie wniosku o dopuszczenie do egzaminu adwokackiego p o s t a n a w i a: odrzucić wniosek o wyłączenie referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. UZASADNIENIE W skardze na postanowienie Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia w sprawie wniosku o dopuszczenie do egzaminu adwokackiego, R. P., zawarł wniosek o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie całkowitym (karta 4 akt sądowych). I. Postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (karta 35 i n. akt sądowych). W sprzeciwie od powyższego orzeczenia skarżący wniósł m.in. o "wyłączenie autora zaskarżonego orzeczenia" (pkt 4 sprzeciwu - karta 43 akt sądowych). Pismem z 23 stycznia 2017 r. Sąd wezwał skarżącego do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych ww. wniosku – tj. "o wyłączenie autora zaskarżonego orzeczenia" poprzez podanie imienia i nazwiska referendarza sądowego, którego wyłączenia się domaga oraz podanie przyczyny uzasadniającej wyłączenie wraz z powołaniem okoliczności lub powodów uprawdopodobniających istnienie tej przyczyny – pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie Sąd pouczył skarżącego o treści art. 20 § 1 i art. 24 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a" (karta 46 akt sądowych). Wobec niewykonania przez skarżącego wezwania Sądu z 23 stycznia 2017 r., zarządzeniem z 15 lutego 2017 r. pozostawiono wniosek skarżącego o wyłączenie referendarza sądowego bez rozpoznania (karta 48 akt sądowych). II. W dniu 5 czerwcu 2017 r. do Sądu wpłynął kolejny wniosek skarżącego o przyznanie mu prawa pomocy, przy czym w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (karta 72 i n. akt sądowych). Postanowieniem z 31 sierpnia 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w żądanym zakresie (karta 80 i n. akt sądowych). W sprzeciwie od ww. rozstrzygnięcia skarżący ponowił wniosek o "wyłączenie (...) autora zaskarżonego orzeczenia" (pkt 4 sprzeciwu – karta 87 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 19 p.p.s.a. wyłączenie sędziego może nastąpić na wniosek strony, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie. Zatem dla możliwości rozpoznania takiego wniosku konieczne jest jednoczesne wskazanie w nim z imienia i nazwiska osoby sędziego, o wyłączenie którego się wnioskuje oraz podanie konkretnej/konkretnych okoliczności, która/które w ocenie strony wnioskującej mogłaby/mogłyby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności tego konkretnego sędziego w danej sprawie. Brak któregokolwiek z tych elementów powoduje obiektywną niemożność merytorycznego rozpoznania wniosku o wyłączenie sędziego. Stosownie do art. 24 § 1 p.p.s.a. powyższe uregulowania stosuje się odpowiednio m.in. do referendarza sądowego. Jak wynika z akt sądowych, wniosek, który Sąd obecnie bada, jest kolejnym w niniejszej sprawie zgłoszonym przez skarżącego. Oba wnioski brzmią przy tym identycznie - "o wyłączenia autora zaskarżonego orzeczenia" i oba zostały zawarte w sprzeciwach, złożonych na różne postanowienia referendarza sądowego, tj. odpowiednio z 19 grudnia 2016 r. oraz z 31 sierpnia 2017 r. Nadto Sąd ustalił, że pismem z 23 stycznia 2017 r. (karta 46 akt sądowych) skarżący – w związku z pierwszym wnioskiem o wyłączenie referendarza sądowego, został skutecznie wezwany do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez wskazanie z imienia i nazwiska referendarza sądowego, którego wyłączenia się domaga oraz poprzez podobnie przyczyny uzasadniającej to wyłączenie. Zatem skarżący posiada wiedzę, że do merytorycznego rozpoznania żądania wyłączenia referendarza sądowego konieczne jest wskazanie zarówno imienia i nazwiska referendarza sądowego, którego wniosek o wyłączenie dotyczy, jak i przyczyny uzasadniającej jego wyłączenie. Pomimo tego, zgłaszając kolejny wniosek o wyłączenie referendarza sądowego skarżący nie zawarł w nim ww. elementów. Z uwagi na powyższą bierność skarżącego, pomimo posiadanej wiedzy odnośnie niezbędnych elementów wniosku o wyłączenie referendarza sądowego, Sąd uznał, że ponowny wniosek skarżącego o wyłączenie referendarza sądowego, podlega odrzuceniu - zgodnie z art. 22 § 4 p.p.s.a. - jako niezawierający podstaw wyłączenia. Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 22 § 4 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.