I OSK 2513/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Wa 1854/18 w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego uchyla zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego [...] z dnia 23 marca 2018r., nr 15/18. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 1854/18 oddalił skargę A.S. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 sierpnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego. W uzasadnieniu Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia 21 sierpnia 2018 r. nr [...] po rozpatrzeniu odwołania A.S. od decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego [...] z dnia 23 marca 2018 r., nr 15/18, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego dla sędziów sądów wojskowych. Minister Sprawiedliwości delegował skarżącego, w okresie od dnia 1 marca 2018 r. do dnia 29 lutego 2020 r., do pełnienia obowiązków sędziowskich w Sądzie Rejonowym [...] w wymiarze czterech sesji w miesiącu. Następnie Minister Sprawiedliwości powołał A.S. z dniem 12 marca 2018 r. do pełnienia funkcji Prezesa Sądu Garnizonowego [...] na okres 4 lat. W związku z wyznaczeniem skarżącego na nowe stanowisko służbowe, organ I instancji decyzją nr 15/18, z dnia 23 marca 2018 r. (znak: [...]) przyznał skarżącemu, od dnia 12 marca 2018 r., dodatek wyrównawczy dla sędziów sądów wojskowych. Wskazał, że dodatek wyrównawczy przysługuje sędziemu sądu wojskowego w wysokości różnicy pomiędzy uposażeniem wojskowym a wynagrodzeniem sędziego sądu cywilnego zajmującego równorzędne stanowisko. Zgodnie z powołaną decyzją w skład porównywalnego wynagrodzenia wchodziło: a) wynagrodzenie zasadnicze w stawce 3 w kwocie 9.623,17 zł; b) dodatek za długoletnią pracę w kwocie 1.443,48 zł; c) dodatek funkcyjny z zastosowaniem mnożnika 0,605 w kwocie 2.554,00 zł. Skarżący zakwestionował wysokość wynagrodzenia, gdyż w jego ocenie w skład tego wynagrodzenia powinien wchodzić również dodatek funkcyjny w związku z oddelegowaniem do pełnienia obowiązków sędziowskich w sądzie powszechnym, w wysokości 0,5 mnożnika kwoty bazowej. Zarzucił błędne ustalenie, iż delegowanie do innego sądu równorzędnego stanowi funkcję w rozumieniu rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009 r. w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługującym sędziom oraz błędne uznanie, iż zastosowanie § 5 cytowanego wyżej rozporządzenia było prawidłowe, w sytuacji gdy brak było ku temu przesłanek wynikających z tego przepisu. Ponadto wskazał na pobieżne wyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy i lakoniczne uzasadnienie decyzji. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu i przekazanie jej do ponownego rozpoznania oraz połączenie do wspólnego rozpoznania zażalenia z zażaleniem złożonym w tym samym dniu na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 sierpnia 2018 r. Organ odwoławczy decyzją z dnia 21 sierpnia 2018 r utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia 23 marca 2018 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 173 ze zm.) sędziemu sądu wojskowego przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy pomiędzy uposażeniem wojskowym a wynagrodzeniem jakie przysługiwałoby temu sędziemu na równorzędnym stanowisku sędziego sądu powszechnego. Podniósł, że stosownie do treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1126) - przy ustalaniu wysokości dodatku uwzględnia się kwotę miesięcznego wynagrodzenia, jaka przysługiwałaby na równorzędnym stanowisku i pełnionej funkcji sędziemu sądu powszechnego. Jego zdaniem ustalając wysokość dodatku wyrównawczego nie można pominąć jednego z elementów wchodzących w skład porównywalnego wynagrodzenia. W ocenie organów nie jest możliwa sytuacja, w której skarżący otrzymywałaby uposażenie wojskowe wraz z dodatkiem wyrównawczym, a dodatkowo dodatek funkcyjny z tytułu oddelegowania. W ocenie organu, stanowisko organu I instancji było prawidłowe na co wskazywał w uzasadnieniu. Organ podniósł, że nie podziela w tej sprawie stanowiska skarżącego, zgodnie z którym sędziemu może równocześnie być wypłacany dodatek funkcyjny z tytułu pełnienia funkcji prezesa sądu oraz dodatek funkcyjny z tytułu oddelegowania. W ocenie organu, stanowisko organu I instancji było prawidłowe na co wskazywał w uzasadnieniu. Organ podniósł, że nie podziela w tej sprawie stanowiska skarżącego, zgodnie z którym sędziemu może równocześnie być wypłacany dodatek funkcyjny z tytułu pełnienia funkcji prezesa sądu oraz dodatek funkcyjny z tytułu oddelegowania. W jego ocenie przepisy ustawy o ustroju sądów powszechnych nie przewidują możliwości otrzymywania przez sędziego dwóch osobnych dodatków funkcyjnych. A.S. wniósł skargę na decyzję organu II instancji do WSA w Warszawie, który powołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2018 r. poz. 173 ze zm.) sędziemu sądu wojskowego przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy pomiędzy uposażeniem wojskowym a wynagrodzeniem jakie przysługiwałoby temu sędziemu na równorzędnym stanowisku sędziego sądu powszechnego. Stosownie do treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 20 czerwca 2017 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowiskach służbowych sędziów sądów wojskowych oraz prokuratorów do spraw wojskowych (Dz.U. z 2017 r. poz. 1126) - przy ustalaniu wysokości dodatku uwzględnia się kwotę miesięcznego wynagrodzenia, jaka przysługiwałaby na równorzędnym stanowisku i pełnionej funkcji sędziemu sądu powszechnego. Ustalając wysokość dodatku wyrównawczego nie można więc pominąć jednego z elementów wchodzących w skład porównywalnego wynagrodzenia. W ocenie Sądu nie jest możliwe, aby skarżący otrzymywałaby uposażenie wojskowe wraz z dodatkiem wyrównawczym, a dodatkowo dodatek funkcyjny z tytułu oddelegowania. Sąd wskazał za organem odwoławczym, że ustawa o ustroju sądów powszechnych nie przewiduje możliwości otrzymywania przez sędziego dwóch osobnych dodatków funkcyjnych. Jednocześnie Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, iż delegowanie do innego sądu równorzędnego nie stanowi funkcji w rozumieniu powołanej ustawy oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009 r. w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługującym sędziom. W myśl § 5 cyt. rozporządzenia w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługujących sędziom - w razie pełnienia więcej niż jednej funkcji sędziemu przysługuje jeden dodatek funkcyjny, najwyższy spośród dodatków przysługujących z tytułu pełnienia poszczególnych funkcji. W § 5 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 marca 2018 r. w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługujących sędziom (Dz.U. z 2018 r. poz. 591 ze zm.) znajduje się analogiczny zapis. W przypadku zbiegu uprawnień do dodatku funkcyjnego z różnych tytułów, prawodawca dopuścił możliwość odpowiedniego zwiększenia dodatku funkcyjnego z jednego tytułu. Przy czym jest to uprawnienie organu, a nie obowiązek. Z treści przywołanych regulacji prawnych, w szczególności przepisu art. 91 ust. 6 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych wynika, że sędziemu można powierzyć równocześnie kilka funkcji. Dla każdej z tych funkcji określono wysokość dodatku funkcyjnego, przy czym zastosowano zasadę absorbcji, zgodnie z którą dodatek funkcyjny w wyższej wysokości wchłania dodatek funkcyjny w niższej wysokości. W przypadku sędziów sądów wojskowych wyłączną kompetencję do ustalania wysokości składników porównywalnego wynagrodzenia, w tym do ustalania wysokości poszczególnych dodatków funkcyjnych, a także ustalania wysokości finalnej jednego dodatku funkcyjnego posiada organ uprawniony do przyznania dodatku wyrównawczego – w przedmiotowej sprawie Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego [...]. Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego [...] przyjął, że finalna wysokość dodatku funkcyjnego wynosić będzie 0,55. Dodatek ten został zwiększony o 10%. Taka wysokość dodatku odpowiada zapisom art. 77 § 7 oraz art. 91 § 6 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych oraz § 5 rozporządzenia w sprawie funkcji oraz sposobu ustalania dodatków funkcyjnych przysługujących sędziom. W konsekwencji Sądu I instancji uznał, że organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane ze sprawą. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A.S., zaskarżając wyrok w całości i – na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej "P.p.s.a.") – zarzucił mu naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego: a) naruszenie art. 77 § 7 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 70 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych w zw. § 2 ust 1 i § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009 roku w sprawie funkcji oraz sposobu ustalenia dodatków funkcyjnych przysługującymi sędziom, poprzez ich niewłaściwą wykładnię; b) naruszenie § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009 roku w sprawie funkcji oraz sposobu ustalenia dodatków funkcyjnych przysługującymi sędziom, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie; 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i merytoryczne rozpoznanie skargi na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia 21 sierpnia 2018 r., nr [...], ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Następnie skarżący kasacyjnie wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w związku z ogłoszeniem stanu zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 na mocy Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 433). W piśmie z 13 lipca 2020 r. skarżący wniósł rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym. Pełnomocnik organu w piśmie z 3 sierpnia 2020 r. oświadczył, ze wyraża zgodę na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obu podstawach: naruszenia przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach, stwierdzić należy, że są one częściowo uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie stwierdzić należy, że stan faktyczny sprawy nie jest kwestionowany przez strony. Nieuzasadniony jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., który odnosi się do wymogów formalnych uzasadnienia. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że Sąd I instancji w sposób spójny przedstawił stan faktyczny, proces wnioskowania i jasno sformułował poglądy. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Co więcej Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Wszystkie te elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a uzasadnienie części prawnej wyroku jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Fakt, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu, nie została nią przekonana, a wręcz uważa ją za błędną nie oznacza eo ipso naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zupełnie inną bowiem kwestią jest to, czy przedstawione argumenty są przekonujące. Kwestionowanie stanowiska Sądu ze względów merytorycznych powinno jednak odbywać się w oparciu o inne podstawy kasacyjne, co zresztą skarżący kasacyjnie uczynił. Jako bezpodstawny należy również ocenić pierwszy z zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Wbrew bowiem twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, w zaskarżonym wyroku nie dokonano wykładni art. 77 § 7 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 70 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych w zw. § 2 ust 1 i § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009 roku w sprawie funkcji oraz sposobu ustalenia dodatków funkcyjnych przysługującymi sędziom. Zgodnie z brzmieniem art. 70 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów wojskowych do sądów wojskowych stosuje się odpowiednio art. 77 § 7 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych tj. w razie delegowania sędziego do sądu równorzędnego, sędziemu przysługuje dodatek funkcyjny wizytatora sądu okręgowego. Natomiast z § 2 ust 1 i § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009 roku w sprawie funkcji oraz sposobu ustalenia dodatków funkcyjnych przysługującymi sędziom wynika, że tabela funkcji oraz mnożników służących do ustalania wysokości dodatków funkcyjnych stanowi załącznik do rozporządzenia, a w przypadku powierzenia sędziemu pełnienia funkcji innej niż wymienione w § 3, przy ustalaniu wysokości dodatku funkcyjnego uwzględnia się zakres obowiązków związanych z powierzoną funkcją. Powyższe przepisy nie były przedmiotem analizy Sądu I instancji (zwłaszcza w zakresie prawidłowości ich zastosowania lub ich wykładni). Natomiast zasadny jest zarzut skargi kasacyjnej polegający na naruszeniu § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 23 czerwca 2009 roku w sprawie funkcji oraz sposobu ustalenia dodatków funkcyjnych przysługującymi sędziom, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Istota sporu sprowadza się w przedmiotowej sprawie do odpowiedzi na pytanie, czy w stanie faktycznym sprawy zastosowanie powinna znaleźć regulacja § 5 ust.1 rozporządzenia z 2009 r. Zgodnie z tą regulacją, w przypadku pełnienia więcej niż jednej funkcji, sędziemu przysługuje jeden dodatek funkcyjny, najwyższy spośród dodatków przysługujących z tytułu pełnienia poszczególnych funkcji (...). Do dnia 5 kwietnia 2018 r. funkcje oraz sposób ustalenia dodatków funkcyjnych sędziów określało rozporządzenie z 23 czerwca 2009 r. Przy czym analogiczny zapis znajduje się w § 5 ust. 1 rozporządzenia z 7 marca 2018 r. Z treści regulacji zawartej w obu rozporządzeniach wynika, że prawodawca wprowadził zasadę kompensacji w przypadku zbiegu uprawnień do dodatku funkcyjnego. Jednak jak słusznie podnosi skarżący kasacyjnie w/w regulacja znajduje zastosowanie wyłącznie do tych osób, które faktycznie pełnią więcej niż jedną funkcję. Twórca omawianego przepisu nie odnosił się bowiem tylko do okoliczności zbiegu kilku dodatków przysługujących sędziemu, ale sprecyzował, iż chodzi wyłącznie o dodatki związane z faktem pełnienia konkretnych funkcji. Wykładnia literalna § 5 ust. 1 rozporządzenia z 2009 r. (jak również § 5 ust.1 rozporządzenia z 7 marca 2018 r.) nie budzi żadnych wątpliwości, że ustawodawca wskazuje na okoliczność pełnienia więcej niż jednej funkcji. Dopiero pełnienie tych funkcji, pociągające za sobą zbieg dodatków funkcyjnych, wprowadza zasadę kompensacji dodatków funkcyjnych. Zarówno orzekające w sprawie organy, jak i Sąd I instancji błędnie zatem przyjęły, że w/w regulacja odnosi się do przypadków, w których jedynym warunkiem jest zbieg uprawnień do dodatku funkcyjnego z różnych tytułów. Już sam początek w/w normy prawnej wskazuje na konieczność pełnienia przez sędziego więcej niż jednej funkcji. Taka zaś sytuacja nie miała miejsca w odniesieniu do skarżącego kasacyjnie. Żadna ze stron bowiem nie zaprzecza, że skarżącemu nie powierzono funkcji wizytatora sądu okręgowego, czy też innej funkcji poza funkcją Prezesa Sądu Garnizonowego [...]. Nie zachodzi zatem sytuacja pełnienia przez sędziego więcej niż jednej funkcji. Jak wynika z treści art. 77 § 7 u.s.p. w razie delegowania sędziego do sądu równorzędnego, sędziemu przysługuje dodatek funkcyjny wizytatora sądu okręgowego. Nie oznacza to jednak, że sędzia otrzymujący dodatek orzeczniczy z tytułu delegacji, zaczyna również pełnić funkcję wizytatora, czy choćby, że winien być traktowany za osobę pełniącą taką funkcję. Wobec tego, pomimo zbiegu uprawnień skarżącego do dodatku funkcyjnego z tytułu delegowania do Sądu Rejonowego oraz dodatku funkcyjnego z tytułu pełnienia funkcji Prezesa Sądu Garnizonowego, powyższa regulacja § 5 ust.1 rozporządzenia z 23 czerwca 2009 r. (podobnie jak i regulacja § 5 ust.1 rozporządzenia z 7 marca 2018r.) nie znajdowała zastosowania w sprawie. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 czerwca 2020r., sygn. akt I OSK 2203/19. W tym stanie rzeczy stwierdzając, że skarga kasacyjna jest uzasadniona, Naczelny Sąd Administracyjny miał podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku oraz do rozpoznania skargi w oparciu o art. 188 p.p.s.a., a w następstwie tego do uchylenia, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego [...] z dnia 23 marca 2018 r., nr 15/18. W niniejszej sprawie strona skarżąca kasacyjnie oraz strona przeciwna wyraziły zgodę na skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne, dlatego też rozpoznanie skargi kasacyjnej, stosownie do art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., nastąpiło na posiedzeniu niejawnym.