II FSK 1810/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Grzegorz Krzymień po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt I SA/Po 949/07 w sprawie ze skargi P. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 22 marca 2007 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne postanawia odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt I SA/Po 949/07, oddalił skargę P. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 22 marca 2007 r. w przedmiocie zarzutów na prowadzonego postępowanie egzekucyjne. Od wyroku tego Skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika - adwokata, wniósł skargę kasacyjną żądając jego uchylenia, uchylenia postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 22 marca 2007 r. oraz uchylenia tytułu wykonawczego z dnia 22 czerwca 2006 r. wystawionego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. W uzasadnieniu Skarżący wskazał "na naruszenie przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy". Ponadto autor skargi kasacyjnej podniósł, iż władze Ś. wydają Skarżącemu decyzje o zobowiązaniach podatkowych wielokrotnie, bez uchylania poprzednich, a więc stwarzają sytuację gdy w obiegu prawnym są dwie decyzje w tej samej sprawie. Na potwierdzenie niezgodności z prawem takiego działania zacytowano fragment uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Po 223/00: zgodnie z art. 207 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, wydanie decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną jest podstawą do stwierdzenia jej nieważności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Artykuł 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), cytowanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a.", wprowadził dwojakiego rodzaju wymagania, którym powinna odpowiadać skarga kasacyjna. Po pierwsze, powinna ona czynić zadość wymaganiom formalnym przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, wymienionym w art. 46 oraz 47 P.p.s.a. Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne, materialne, właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, 2) wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, 3) przytoczenie podstaw kasacyjnych, 4) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia, 5) oznaczenie zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. O ile niespełnienie wymagań wymienionych w pierwszej kolejności, przepisanych dla pism w postępowaniu sądowym, stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 193 P.p.s.a., o tyle niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych tylko dla skargi kasacyjnej w art. 176 P.p.s.a. po wyrazie "oraz", nie podlega sanacji. Już na tle art. 3933 K.p.c., w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 czerwca 2000 r., które odpowiadało treści obecnie obowiązującego w sprawach sądowoadministracyjnych art. 176 P.p.s.a., ukształtowało się bogate orzecznictwo Sądu Najwyższego. W orzecznictwie tym podkreślono, że nieusuwalne braki kasacji powodują, iż kasacja dotknięta jest brakiem istotnym i nienaprawialnym w trybie właściwym do usuwania braków formalnych i w związku z tym podlega odrzuceniu a limine jako niedopuszczalna (postanowienia SN: z dnia 6 grudnia 1996 r. sygn. akt II UKN 24/96, OSNAPiUS 1997, nr 13, poz. 242; z dnia 11 marca 1997 r. sygn. akt III CKN 13/97, OSNC 1997, nr 8, poz. 114, z dnia 3 kwietnia 1997 r. sygn. akt I PKN 57/97, OSNAPiUS 1997, nr 24, poz. 495; z dnia 7 kwietnia 1997 r. sygn. akt III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6-7, poz. 96; z dnia 16 października 1997 r. sygn. akt II CKN 404/97, OSNC 1998, nr 4, poz. 59; z dnia 21 marca 2000 r. sygn. akt II CKN 711/00, OSNC 2000, nr 7-8, poz. 151). Argumenty zawarte we wspomnianych orzeczeniach zachowują aktualność w odniesieniu do skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zgodnie z art. 183 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny - poza kwestią nieważności postępowania - rozpoznaje sprawę w granicach kasacji. Władny zatem jest badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej zawartej w skardze kasacyjnej oraz może uwzględnić taką skargę tylko w ramach wniosku w niej zawartego: o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Innymi słowy, braki nieusuwalne (materialne) skargi kasacyjnej uniemożliwiają rozpoznanie sprawy (postanowienie SN z dnia 6 grudnia 1996 r. sygn. akt II UKN 24/96, OSNAPiUS 1997, nr 13, poz. 242). Wspomniany brak nie może zostać uzupełniony w trybie art. 49 P.p.s.a., gdyż tryb ten dotyczy wymagań wymienionych w art. 46 i 47 tej ustawy. Biorąc pod uwagę, że są to wymagania "przepisane dla pisma w postępowaniu sądowym", tryb ten w odniesieniu do skargi kasacyjnej może być poprzez art. 193 P.p.s.a. stosowany wyłącznie w razie niespełnienia wymagań wymienionych w pierwszej części art. 176 P.p.s.a., tzn. w części znajdującej się przed spójnikiem "oraz". Dodatkowo należy zauważyć, że wobec przymusu adwokackiego ustanowionego w art. 175 P.p.s.a. skargę kasacyjną sporządzają profesjonaliści, od których można wymagać właśnie profesjonalizmu (...). Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach, określonych w art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi: 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Równocześnie, z art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznaczne wynika, że to Strona ma przytoczyć podstawy kasacyjne i uzasadnić je. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie w petitum nie zawiera żadnych zarzutów, natomiast w uzasadnieniu wskazano na "naruszenie przepisów prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy". Tak ogólnikowe stwierdzenie nie stanowi wskazania podstaw skargi kasacyjnej. Autor skargi kasacyjnej ma obowiązek wskazać konkretny przepis prawa materialnego, który został naruszony przez orzekający sąd i na czym – jego zdaniem – polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie. Podobnie jest przy naruszeniu prawa procesowego: należy wskazać konkretny przepis postępowania, którego naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpatrywana skarga kasacyjna, zarówno w osnowie, jak i w uzasadnieniu, nie zawiera powyższego elementu. Nie można bowiem za taki zarzut uznać cytatu z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2000 r. w którym powołano art. 207 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Brak wskazania konkretnych przepisów jako podstaw skargi kasacyjnej uniemożliwia merytoryczne rozpoznanie sprawy (por. postanowienie z dnia 24 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 936/04, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2004 r., sygn. akt FSK 209/04). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego wyroku w jego całokształcie, czego domaga się Strona konstruując skargę kasacyjną w sposób, w jaki to uczyniono w niniejszej sprawie W tych warunkach skarga kasacyjna pozbawiona została swych podstawowych elementów i dlatego jest niedopuszczalna. Podlega więc odrzuceniu na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 P.p.s.a. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.