I SA/Bk 1279/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 grudnia 2015 r. wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] czerwca 2015 r., nr [...] w sprawie ze skargi K. Sp. zo. o. w G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automacie poza kasynem gry p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania decyzji organu I instancji , UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] wymierzającą K. Sp. zo. o. w G. karę pieniężną w wysokości 12 000 zł z tytułu urządzana gier na automacie poza kasynem gry. Skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. do sądu administracyjnego złożyła skarżąca spółka wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] czerwca 2015 r., w sytuacji gdy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Zdaniem pełnomocnika skarżącej Spółki została spełniona przesłanka udzielenia zabezpieczenia w postaci wyrządzenia szkody, bowiem wykonanie wskazanej we wniosku decyzji stanowiłoby realne zagrożenie dla istniejącej, aktualnej sytuacji ekonomicznej Spółki, gdyż wskazana decyzja opiewa na kwotę 12.000 zł- co w sposób oczywisty (zważywszy na wysokość kapitału zakładowego skarżącej 5.000 zł), doprowadziłoby do całkowitej utraty płynności finansowej i całkowitego uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu zaskarżonego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (tak: NSA w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę, dlatego też, aby sąd mógł stwierdzić, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wnioskodawca musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne. Brak zatem we wniosku argumentacji w tym przedmiocie, odwołującej się do konkretnych okoliczności sprawy lub też powołanie jedynie ustawowych zwrotów (istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków), uniemożliwia sądowi merytoryczną ocenę wniosku (postanowienia NSA z dnia 21 kwietnia 2006 r., sygn. akt II FZ 167/06 oraz z 22 lutego 2008 r., sygn. II OZ 131/08, oba dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że skarżąca Spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, uzasadniając złożony wniosek ograniczyła się wyłącznie do stwierdzenia, iż wykonanie wskazanej we wniosku decyzji narazi skarżącą na realne zagrożenie dla istniejącej aktualnej sytuacji ekonomicznej, gdyż wskazana decyzja opiewa na kwotę 12.000 zł, co zważywszy na wysokość kapitału zakładowego (5.000 zł) doprowadziłoby do utraty płynności finansowej i uniemożliwienia prowadzenia działalności ekonomicznej. Takie uzasadnienie wniosku nie pozwala jednak Sądowi na jego uwzględnienie, gdyż dla wstrzymania wykonania decyzji istotne znaczenie mają, jak to już wyżej podkreślono, rzeczywiste skutki wynikające z wykonania określonej decyzji, a takich pełnomocnik skarżącej Spółki nie przestawił. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku Spółki, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się bowiem odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, składnikach majątku, a także dodatkowo ponoszonych wydatkach. Brak natomiast wyczerpującego uzasadnienia wniosku, sporządzonego (tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) przez profesjonalnego pełnomocnika, uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, opub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Należy też zaznaczyć, że nie jest wystarczające upatrywanie zasadności takiego wniosku w zarzutach dotyczących zaskarżonej decyzji. Jak już wcześniej wskazano na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie bada zasadności samej skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej. (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. akt I OZ 27/13, opub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). W innym przypadku, Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji i oceniając jednocześnie wagę postawionych w skardze zarzutów, dokonałby kontroli legalności decyzji administracyjnej, do czego na tym etapie postępowania sądowego nie jest uprawniony (por. np. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepublikowane; postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, niepublikowane). W tym stanie rzeczy Sąd uznał zatem za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania wskazanej we wniosku decyzji, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.