II OSK 3674/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku O. H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej O. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 811/19 oddalającego skargę O. H. na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE 3 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 31 maja 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 811/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę O. H. (skarżąca) na postanowienie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Ze skargą kasacyjną na powyższe rozstrzygnięcie wystąpiła skarżąca. Następnie wnioskiem z dnia [...] listopada 2019 r. zwróciła się o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. W uzasadnieniu wskazując, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając negatywnie jej poprzedni wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji wskazał, że nie załączyła ona dokumentacji medycznej z której wynikałaby pilna potrzeba leczenia, bądź zagrożenia dla życia/zdrowia w razie przerwania leczenia. Podniosła, że aktualnie jej stan jej zdrowia uległ pogorszeniu, o czym świadczy załączone zaświadczenie lekarskie wydane przez ortopedę traumatologa. Wyjaśniła, że obecnie występuje u niej brak czucia z zakresu nerwu kulszowego na kończynie dolnej, co utrudnia jej poruszanie się i powoduje silny ból i utratę czucia w nodze. Zgodnie z zaleceniem lekarskim podróż w tym staniem może nasilić dolegliwości bólowe a zatem jest niewskazana. Zdaniem skarżącej niewstrzymanie wykonania decyzji będzie miało nieodwracalne wpływ na jej stan zdrowia i spotęguje utrzymujące się dolegliwości bólowe, co w jej ocenie kwalifikowane powinno być jako niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a."- sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z cytowanego przepisu wynika zatem, że to na skarżącym ciąży obowiązek wykazania, że spełnione zostały zawarte w nim przesłanki. Sąd natomiast może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Podkreślić trzeba, że przepis ten stanowi wyjątek od ogólnej zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Nałożony przez ustawodawcę obowiązek uprawdopodobnienia zaistnienia przesłanki wskazanej w art. 61 § 3 p.p.s.a. nakłada na stronę zobowiązanie przedstawienia konkretnych zdarzeń, które uprawdopodobnią, że wykonanie zaskarżonej decyzji faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków. walające ocenić, czy wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Podkreślenia wymaga, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Zadaniem Sądu jest zaś zbadanie czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają (lub nie) za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Jednocześnie należy pamiętać, że możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie oznacza, że Sąd jest zobligowany w każdym przypadku - niezależnie od okoliczności sprawy - uwzględnić wniosek strony skarżącej. Wniesienie skargi nie pociąga za sobą automatycznego skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny Sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 294 i nast.). Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w postępowaniu polega na wstrzymaniu skutków prawnych, które ona wywołuje. O możliwości przyznania ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a nie decyduje rodzaj zaskarżonego aktu, ale to czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w granicach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania aktu, nastąpi ochrona interesu strony przed skutkami wskazanymi w tym przepisie. Niewątpliwie we wniosku skarżąca powinna zatem wykazać okoliczności, które uzasadniają jej twierdzenia oraz ewentualnie poprzeć twierdzenia odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazuje, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje, "w sposób przymusowy, co będzie mieć nieodwracalny wpływ" na jej stan zdrowia i spotęguje dolegliwości bólowe, co w jej ocenie stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym miejscu wyjaśnić należy, że hipotetyczna możliwość zaostrzenia się dolegliwości bólowych skarżącej nie spełnia przesłanki znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków prawnych. Jak już wskazano, jest to jedynie hipotetyczna możliwość pogorszenia się stanu zdrowia. Na poparcie swoich twierdzeń skarżąca załączyła dokumentacją medyczną z konsultacji ortopedycznej z dnia [...] października 2019 r. Z dokumentacji tej wynika, że podróż może wyraźnie nasilić dolegliwości i jest niewskazana, a zatem jest to jedynie hipotetyczna możliwość wystąpienia takich konsekwencji. Podkreślić należy, że z zaświadczenia lekarskiego nie wynika, że w obecnym stanie zdrowia skarżącej podróż jest niedopuszczalna, a jedynie że jest ona niewskazana. Ponadto z treści przedstawionego dokumentu nie wskazuje, żeby dolegliwości te nasiliły się nagle, zaś z wywiadu wynika, że skarżąca cierpi na bóle krzyżowe od 2017 r. Zwrócić należy uwagę, że dokument ten wskazuje na stan zdrowia skarżącej w dacie jego wystawienia. Wyraźnie użyto w nim sformułowania "dziś". Na jego podstawie nie można więc wnioskować, że po upływie ponad półtora miesiąca od jego wystawienia nadal podróż jest dla skarżącej choćby "niewskazana" Ponadto zauważyć należy, że skarżąca zgodnie z przedstawionym zaświadczeniem nie wymaga również leczenia szpitalnego ani korzystania ze zwolnienia lekarskiego. Mając na uwadze przytoczoną powyżej argumentację Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarżąca nie wskazała ani nie udokumentowała okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Powołanie się bowiem na hipotetyczną możliwość pogorszenia stanu zdrowia nie mogło stanowić podstawy wstrzymania wykonania decyzji. Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. art. 61 § 3 w zw. z art. 165 oraz art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.