I SA/Wa 1570/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Trochym Sędziowie: WSA Agnieszka Jędrzejewska–Jaroszewicz WSA Iwona Kosińska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Ministra Rozwoju z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. UZASADNIENIE Minister Rozwoju decyzją z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku spółki [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. nr [...] o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa w części dotyczącej przedsiębiorstwa: "[...]" Spółka Akcyjna [...]. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r., po rozpatrzeniu wniosku spółki "[...]" Spółka Akcyjna w [...], odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. nr [...] o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa w części dotyczącej przedsiębiorstwa: "[...]" Spółka Akcyjna [...]. W uzasadnieniu decyzji Minister wyjaśnił, że ww. przedsiębiorstwo przejęte zostało na własność Państwa na podstawie art. 3 ust. 1 lit. B ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17 ze zm.), ponieważ spełniało kryteria nacjonalizacyjne, tj. było przedsiębiorstwem przemysłowym (niewymienionym pod lit. A), które zdolne jest zatrudnić przy produkcji na jedną zmianę więcej niż 50 pracowników. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynikało, że przedsiębiorstwo zajmowało się wytwarzaniem superfosforatu i soli fosforowych oraz przetworów kostnych na szeroką skalę. Zdolność zatrudnienia przy produkcji na jedną zmianę wynosiła ponad 200 pracowników. W 2017 r. spółka [...] wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2002 r. wskazując na naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez "nieprawidłowe uznanie, że orzeczenie Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2002 r. nr [...] zostało wydane zgodnie zobowiązującymi przepisami prawa, podczas gdy powyższe orzeczenie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa", art. 6 i 7 kpa poprzez błędną interpretację stanu faktycznego i prawnego oraz art. 3 ust 1 lit. B ustawy nacjonalizacyjnej, "poprzez błędne uznanie, że przedsiębiorstwo zostało skuteczne przejęte przez Państwo na własność, w sytuacji w której przejęcie nastąpiło bez wypłaty należnego odszkodowania, podczas gdy przedmiotowe przedsiębiorstwo nie znajdowało się w kręgu desygnatów ww. artykułu, gdyż wdacie wydania orzeczenia stanowiło własność [...] sp. z o.o., a mienie to zostało jedynie zagrabione przez okupanta - [...]". Po rozpatrzeniu złożonego wniosku Minister Przedsiębiorczości i Technologii decyzją z dnia [...] marca 2019 r. odmówił stwierdzenia wnioskowanej nieważności decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2002 r. W ocenie organu nadzoru we wniosku inicjującym postępowanie nadzorcze brak jest uzasadnienia naruszenia prawa przez Ministra Gospodarki przy wydaniu decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r. Brak jest również wykazania, aby naruszenie prawa przez ten organ miało charakter rażący, tzn. wypełniające przesłanki określone w art. 156 § 1 kpa. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem, spółka wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu spółka zarzuciła naruszenie wydaną decyzją art. 6, art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 156 § 1 pkt 2 kpa oraz naruszenie art. 3 ust. 1 lit. B ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej, a także wydanie przez organy administracji dwóch różnych rozstrzygnięć w wypadku tożsamych stanów faktycznych poprzez odmowę stwierdzenia nieważności w przedmiotowym postępowaniu, zaś uznanie istnienia nieważności w sprawie [...] (decyzja Ministra Rozwoju i Finansów z [...] kwietnia 2017 r., utrzymana w mocy decyzją Ministra Przedsiębiorczości i Technologii, [...] z dnia [...] maja 2018 r.). W ocenie wnioskującej spółki, po dokonaniu analizy całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach postępowania należy przyjąć, że Minister Przemysłu i Handlu podczas wydawania decyzji nie miał podstaw do nacjonalizacji tak na kanwie art. 3, jak i 2 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej. Również w niniejszej sprawie znaczenie ma rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 672/11. Jego wydanie rzutuje bowiem na postrzeganie legalności działań organu administracji, mimo iż w dniu wydawania decyzji orzeczenie sądu jeszcze nie istniało. Zdaniem spółki działania organu nadzoru podjęte w sprawie wykraczają poza ramy postępowania nieważnościowego i czynią z postępowania kontrolnego nieznane procedurze administracyjnej postępowania sanacyjne, którego celem nie jest wskazanie, czy zgromadzone i przeprowadzone w postępowaniu zasadniczym dowody dawały podstawę do wydania takiego rozstrzygnięcia, jakie wynika z badanego rozstrzygnięcia, lecz odnalezienie dowodów, które mają uzasadnić możliwość oparcia wydanego orzeczenia na innych okolicznościach faktycznych i innym przepisie prawa materialnego. Po ponownej analizie całości materiału dowodowego zgromadzanego w aktach sprawy, w tym w aktach postępowania zakończonego ostateczną decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2002 r., Minister Rozwoju nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] marca 2019 r. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ nadzoru, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, wyjaśnił cel, tryb i zasady prowadzenia nadzwyczajnego postępowania wynikającego z art. 156 § 1 kpa. W ocenie organu, z zebranych w sprawie materiałów dowodowych wynika, że skarżąca spółka posiada legitymację prawną w niniejszym postępowaniu. Spółka [...],[...] w [...] (następnie - pod firmą [...] Spółka Akcyjna), prowadziła przedsiębiorstwo zajmujące się produkcją m.in. nawozów sztucznych, mąki kostnej, kwasu siarkowego i fosforowego, w nieruchomościach zlokalizowanych w [...],[...] i we [...]. Przedmiotowa spółka była właścicielem m.in. nieruchomości miejskiej nr [...], składającej się z gruntu oraz stojących na nim budynków gospodarczych, mieszkalnych i fabrycznych - od dnia [...] lutego 1926 r., którą nabyło "na skutek fuzji spółki "[...], Spółka Akcyjna" we [...]". Początkowo, na przedmiotowej nieruchomości funkcjonowała fabryka chemiczna stanowiąca własność firmy [...], lecz z chwilą nabycia przez spółkę nieruchomości w [...] - fabryka nawozów sztucznych została przeniesiona do [...], a wraz z nią większość maszyn i urządzeń. W czasie okupacji, w 1942 r., w 5-ciu budynkach znajdujących się na nieruchomości położonej we [...] przy ul. [...],[...] - W. M. (W. M.) zorganizował przedsiębiorstwo pn. [...] - Fabryka [...] we [...]. Od 10 lutego 1945 r. przedsiębiorstwo pn. Fabryka [...] - [...] znajdowało się pod zarządem Państwowego Zjednoczenia Przemysłu Konserwowego Rejon Zachodni w [...] - Państwowa Wytwórnia [...] nr [...] we [...]. Zarządzeniem Przewodniczącego Wojewódzkiej Komisji w [...] z dnia [...] października 1946 r., przedsiębiorstwo [...],[...][...],[...] pod [...] i [...], zostało umieszczone w piątym wykazie przedsiębiorstw przechodzących na własność Państwa na podstawie art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej. W wykazie tym w rubryce "przedmiot" wskazano, że jest to fabryka nawozów sztucznych, mąki kostnej, kleju kostnego, kwasu siarkowego, fosforanu, sody, kwasu fosforowego i tlenku żelaza. Zarządzenie to wraz z wykazem zostało ogłoszone w [...] Dzienniku Wojewódzkim nr [...], poz. [...] z dnia 8 listopada 1946 r. Minister przywołał § 27 ust. 1 i § 28 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 stycznia 1947 r. w sprawie trybu postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa (Dz. U. Nr 16, poz. 62 ze zm.) i wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie spółka [...],[...] - Spółka Akcyjna skierowała w dniu 6 grudnia 1946 r. zarzuty, uzupełnione pismem z dnia 27 maja 1947 r., do Wojewódzkiej Komisji ds. Upaństwowienia Przedsiębiorstw. Po rozpatrzeniu odwołania postanowieniem z dnia [...] czerwca 1947 r. Wojewódzka Komisja postanowiła przedstawić Ministrowi Przemysłu wniosek o wydanie orzeczenia o przejęciu przedsiębiorstwa [...] na własność Państwa na zasadzie art. 3 ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. (...), skreślić nieruchomość [...] z wykazu, a przedsiębiorstwo [...] uznać za odrębny zakład i z tego powodu akta sprawy wymienionego przedsiębiorstwa przesłać wg właściwości do Komisji Wojewódzkiej w [...]. Następnie po rozpatrzeniu odwołania Centralnego Zarządu Państwowego Przemysłu Konserwowego, Główna Komisja do spraw Upaństwowienia Przedsiębiorstw postanowieniem z dnia [...] kwietnia 1948 r. zatwierdziła ww. postanowienie Wojewódzkiej Komisji z dnia [...] stycznia 1948 r. W dniu [...] lutego 1948 r. Minister Przemysłu i Handlu wydał przedmiotowe orzeczenie nr [...] w sprawie przejęcia przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa pn. [...],[...] S.A. [...]. Jednocześnie, niezależnie od tego postępowania prowadzonego przed Wojewódzką Komisją, w odniesieniu do mienia przedsiębiorstwa [...],[...], Sp. Akc., [...],[...] pod [...] i [...] prowadzone było odrębne postępowanie w zakresie przedsiębiorstwa pn. Fabryka [...], które toczyło się przed Wojewódzką Komisją w [...]. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wojewódzkiej Komisji w [...] z dnia [...] grudnia 1946 r. przedsiębiorstwo zostało umieszczone w ósmym wykazie przedsiębiorstw przechodzących na własność Państwa na zasadzie art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej. Zarządzenie to, wraz z wykazem, zostało ogłoszone w [...] Dzienniku Wojewódzkim nr [...], poz. [...] z dnia 23 grudnia 1946 r. Spółka [...], [...], Spółka Akcyjna zgłosiła w dniu 22 stycznia 1947 r. zarzuty do Wojewódzkiej Komisji w [...], w związku z umieszczeniem "[...]" we [...] w wykazie przedsiębiorstw objętych procesem nacjonalizacji. Postanowieniem z dnia [...] marca 1947 r. Wojewódzka Komisja w [...] postanowiła przedstawić właściwemu ministrowi wniosek o przejęcie na własność Państwa w trybie art. 2 ustawy nacjonalizacyjnej przedsiębiorstwa pn. [...] Fabryka [...] we [...]. W dniu [...] lutego 1948 r. Minister Przemysłu i Handlu, na podstawie art. 2 ust. 7 i art. 6 ust. 1 ustawy nacjonalizacyjnej oraz § 65 ust. 1 pkt c rozporządzenia wykonawczego, wydał orzeczenie nr [...], na mocy którego przeszło na własność Państwa m.in. przedsiębiorstwo pn. Fabryka [...]. Minister Rozwoju i Finansów decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., utrzymaną w mocy decyzją Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] maja 2018 r. stwierdził nieważność orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. nr [...] o przejściu przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa pn. Fabryka [...]. Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2019 r., sygn. akt I SA/Wa 1469/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił powyższe decyzje z uwagi na odmienną ocenę skutków prawnych decyzji nacjonalizacyjnej. Obecnie postępowanie sądowoadministracyjne prowadzone jest przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie. Natomiast orzeczenie Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. nr [...] dotyczące przejęcia na własność Państwa przedsiębiorstwa: "[...]" Spółka Akcyjna [...] było przedmiotem ocenianej decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2002 r., której stwierdzenia nieważności domaga się spółka we wniosku z dnia 21 grudnia 2017 r. Zdaniem Ministra, dokonując w oparciu o ustalony stan faktyczny i prawny oceny decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2002 r. w kontekście rażącego naruszenia prawa, organ I instancji prawidłowo stwierdził, że skarżona decyzja została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami, w toku postępowania prowadzonego w trybie kasacyjnym - art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Minister Gospodarki, nie stwierdzając nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. nr [...], dokonał oceny zastosowania w ww. orzeczeniu podstawy prawnej, kryteriów upaństwowienia przedsiębiorstwa "[...]" Spółka Akcyjna [...] - w oparciu o ustawę nacjonalizacyjną oraz w związku ze zgromadzonym i przywołanym materiałem dowodowym. Odnosząc się do podniesionych zarzutów, organ nadzoru wyjaśnił, że zarządzeniem Przewodniczącego Wojewódzkiej Komisji w [...] z dnia [...] października 1946 r. o ogłoszeniu piątego wykazu przedsiębiorstw przechodzących na własność Państwa przedsiębiorstwo "[...],[...] Sp. Akc. [...],[...] pod [...] i [...]" zostało umieszczone w wykazie nr [...], ogłoszonym w [...] Dzienniku Wojewódzkim nr [...], poz. [...] z dnia 8 listopada 1946 r. Z treści tego zarządzenia wynika, że przedmiotowy wykaz dotyczy przedsiębiorstw przechodzących na własność Państwa na zasadzie art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej. Podobnie oceniane przez Ministra Gospodarki orzeczenie Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. nr [...], którym zostało przejęte na własność Państwa przedsiębiorstwo "[...] [...] S A." [...], jako podstawę prawną wskazuje art. 3 ust. 1 i 5 oraz art. 6 ust. 1 ustawy nacjonalizacyjnej. Organ przywołał treść art. 3 ustawy nacjonalizacyjnej i wyjaśnił, że ponieważ przedmiotowe przedsiębiorstwo stanowiło własność polskiej spółki, która spełniała przesłanki art. 3 powołanej ustawy, w niniejszej sprawie nie miał zastosowania art. 2 powołanej ustawy, który określał kryteria nacjonalizacji przedsiębiorstw niemieckich. W aktach sprawy znajdują się natomiast dokumenty potwierdzające przejęcie z art. 2 ustawy nacjonalizacyjnej drugiego przedsiębiorstwa, czyli Fabryki [...], powstałego i zorganizowanego w trakcie II wojny światowej przez [...] W. M. na nieruchomości stanowiącej własność spółki. Jednakże nieruchomość ta nie miała żadnego związku z fabryką nawozów sztucznych firmy [...], położonąj w [...]. Taki stan prawny stanowił podstawę ustaleń Ministra Gospodarki w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r. Minister podkreślił, że przedmiotem oceny w trybie kasacyjnym nie było orzeczenie Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. nr [...] nacjonalizujące przedsiębiorstwo "Fabryka [...]", lecz orzeczenie Ministra Przemysłu Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. nr [...] stwierdzające przejęcie na własność Państwa "[...], Spółka Akcyjna [...]", na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy nacjonalizacyjnej. W tej sytuacji organ nadzoru stwierdził, że zarzuty spółki w tym zakresie są bezzasadne. Odnosząc się do powołanego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 maja 2012 r. sygn. akt I OSK 672/11, organ nadzoru uznał, że postawiony w tym zakresie zarzut jest niezrozumiały, z uwagi na datę tego rozstrzygnięcia oraz powyższego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, który został wydany 10 lat po wydaniu decyzji Ministra Gospodarki w sprawie związanej z oceną orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. nr [...] w przedmiocie przejścia na własność Państwa m.in. przedsiębiorstwa pn. Fabryka [...], która, wbrew stanowisku strony nie jest tożsama z przedmiotową sprawą, w szczególności przy uwzględnieniu braku tożsamości co do decyzji nacjonalizacyjnych dotyczących upaństwowienia przedsiębiorstw, w rozumieniu art. 6 ustawy nacjonalizacyjnej, w związku z art. 40 kodeksu handlowego z 1934 r., tj. przedsiębiorstwa "[...]" Spółka Akcyjna [...] oraz przedsiębiorstwa "Fabryka [...]". Za nieuzasadnione Minister uznał także zarzuty naruszenia przez organ I instancji art. 6, art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 kpa. Organ prowadzący przedmiotowe postępowanie zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych. Dokonana przez organ swobodna ocena dowodów została przeprowadzona zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku wypłacenia odszkodowania za przejęcie na własność Państwa przedsiębiorstwa, Minister wyjaśnił, że okoliczność ta związana jest z zaniechaniem wydania przez Radę Ministrów rozporządzenia, o którym mowa w art. 7 ust. 4 i 6 ustawy nacjonalizacyjnej. Minister Gospodarki, działając wyłącznie jako organ nadzoru w postępowaniu nieważnościowym, dotyczącym decyzji nacjonalizacyjnej, nie był uprawniony do wkraczania w zakres uprawnień ustawodawcy. Kwestia ta nie może stanowić o wystąpieniu przesłanki rażącego naruszenia prawa przy podejmowaniu przedmiotowego orzeczenia nacjonalizacyjnego. W kompetencji organu orzekającego nie znajduje się bowiem ocena przepisów prawa czy też braku regulacji prawnych, a jedynie sprawa legalności decyzji administracyjnych, wydanych na podstawie obowiązującego prawa. Brak rozstrzygnięcia w orzeczeniu dotyczącym przejęcia przedsiębiorstwa "[...]" Spółka Akcyjna [...] o należnym byłemu właścicielowi odszkodowaniu nie tylko nie naruszało w sposób rażący prawa, w oparciu o które orzeczenie to wydano, lecz było z nim w pełni zgodne. Podsumowując, organ nadzoru stanął na stanowisku, że decyzja Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] marca 2019 r. została wydana zgodnie z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Nie można przypisywać organowi administracji publicznej naruszenia wyrażonych w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego zasad postępowania tylko z tego względu, że rozstrzygnięcie w sprawie zapadło wbrew oczekiwaniom wnioskodawcy. W tej sytuacji Minister uznał zarzuty odwołującej się spółki zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie spraw za bezzasadne. Na decyzję Ministra Rozwoju skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Spółki [...] Sp. z o.o. W uzasadnieniu skargi zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie: I - mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, czyli: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego polegającą na utrzymaniu w mocy Decyzji Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] marca 2019 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2002 r. niestwierdzającej nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. nr [...] o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa, w części dot. przedsiębiorstwa [...] Fabryki Spółka Akcyjna [...] oraz nienależyte wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, polegające na nieustaleniu i braku wyodrębnienia w uzasadnieniu decyzji, czy w rzeczywistości przedmiotowe przedsiębiorstwo spełniało kryteria nacjonalizacji określone w ustawie z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17 ze zm., dalej jako: ustawa nacjonalizacyjna), brak podjęcia przez organ własnej inicjatywy dowodowej, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, pobieżną i dowolną ocenę materiału dowodowego dokonaną z pominięciem zgłaszanych we wniosku uchybień, - art. 156 § 1 ust 2 kpa poprzez jego niezastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2002 r. niestwierdzającej nieważność orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. nr [...], podczas gdy jak wskazano we wniosku o stwierdzenie nieważności, decyzja jest nieważna, bowiem jest obarczona uchybieniami, - art. 11 w związku z art. 8 § 1, w związku z art. 107 § 3 kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nieodpowiadający wymogom przepisów kpa - niewyjaśnienie w sposób dokładny podstawy prawnej zaskarżonej decyzji oraz niedostateczne ustosunkowanie się do podniesionych zarzutów, co skutkowało prowadzeniem postępowania sprzecznie z zasadą pogłębiania zaufania obywateli i przekonywania oraz nieustosunkowanie się do wszystkich okoliczności faktycznych i dowodów przedstawionych w sprawie (jak chociażby kwestii potencjału zatrudnienia w przedsiębiorstwie, co doprowadziło do dokonania niezgodnych ze stanem faktycznym ustaleń przez organ, - art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] marca 2019 r., II - naruszenie przepisów prawa materialnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, czyli: - art. 3 ust. 1 lit. b ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17 ze zm.) poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że przedmiotowe przedsiębiorstwo zostało skutecznie przejęte przez Państwo na własność w sytuacji, w której przejęcie nastąpiło bez wypłaty należnego odszkodowania, - art. 3 ust. 1 lit. b ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że przedmiotowe przedsiębiorstwo spełnia kryteria nacjonalizacji przedsiębiorstwa, w sytuacji, w której ze zgromadzonych dokumentów nie wynika, że przedsiębiorstwo było w stanie zatrudniać na jedną zmianę więcej niż 50 pracowników. - co w konsekwencji doprowadziło do pozostawienia w obrocie prawym rozstrzygnięcia noszącego znamiona rażącego naruszenia prawa. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka przedstawiła argumenty na poparcie zasadności postawionych zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Ministra Przedsiębiorczości i Technologii, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych. Nadto skarżąca spółka wniosła o zobowiązanie Ministra Rozwoju do wydania w określonym terminie decyzji stwierdzającej nieważność decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2002 r. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 14 września 2020 r. uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji, orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wskazuje na niezasadność skargi. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 156 § 1 pkt 2 kpa, z którego treści wynika, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Nie budzi zaś wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych i piśmiennictwie, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ma na celu ustalenie, czy badana w tym trybie decyzja obarczona jest którąkolwiek z kwalifikowanych wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa, uzasadniających jej wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 1 stycznia 1991 r. sygn. akt III ARN 41/90 OSAP nr 11). Przy czym wyeliminowanie w tym trybie ostatecznej decyzji stanowi wyłom w ustanowionej w art. 16 § 1 kpa, generalnej zasadzie trwałości decyzji administracyjnych. Z tego też względu, aby mogło dojść do przełamania tej zasady, istnienie ewentualnych wad prawnych kontrolowanej decyzji musi znajdować potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Brak dowodów pozwalających na jednoznaczne stwierdzenie istnienia wspomnianych wad prawnych decyzji wyklucza możliwość jej eliminacji z obrotu prawnego. Decyzja ostateczna korzysta bowiem z domniemania legalności, będącego konsekwencją powołanej zasady. Zasada ta ma zaś fundamentalne znaczenie dla zapewnienia bezpieczeństwa obrotu prawnego i stabilności ukształtowanych w przeszłości stosunków administracyjnoprawnych. Postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Oznacza to, że obowiązkiem organu administracji publicznej jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przez przepis art. 156 § 1 kpa, który to przepis zawiera zamknięty katalog przesłanek. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie jest dotknięta którąkolwiek z kwalifikowanych, ciężkich wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa oraz czy nie zachodzą przesłanki negatywne do stwierdzenia nieważności, o których mowa w tym przepisie. Organ orzekający nie jest natomiast władny rozstrzygnąć sprawy zakończonej kontrolowaną decyzją co do jej istoty, gdyż postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastępować postępowania odwoławczego lub go powtarzać (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2003 r. sygn. akt III SA 1473/01, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 sierpnia 1987 r. sygn. akt IV SA 393/97, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 1996 r. sygn. akt III ARN 70/95, OSN 1996 r. nr 18, poz. 258). W związku z tak zakreślonymi granicami postępowania organ nadzoru co do zasady nie gromadzi nowych dowodów, które prowadziłyby do nowych ustaleń faktycznych. Oceny legalności decyzji ostatecznej organ dokonuje na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu zwykłym, zakończonym wydaniem decyzji ostatecznej. Tak więc badany jest stan faktyczny i prawny z daty wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie administracyjne o stwierdzenie jej nieważności. W tym postępowaniu organ administracji publicznej nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty, jak to może czynić w postępowaniu zwykłym (w tym odwoławczym). Skoro zaś stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych zawartej w art. 16 § 1 kpa, może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Taka zaś sytuacja nie wystąpiła w rozpatrywanej sprawie. Postępowanie w sprawie nieważności decyzji jest postępowaniem odrębnym od postępowania odwoławczego i kontrola instancyjna oraz sądowa decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności musi ograniczać się do badania zachowania trybu i istnienia (lub nieistnienia) przesłanek nieważności decyzji. Należy raz jeszcze podkreślić, że niniejsze postępowanie jest postępowaniem nadzorczym i nie stanowi kolejnej instancji zwykłego postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że przedmiotem niniejszego postępowania jest, wydana w trybie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, decyzja Ministra Rozwoju z dnia [...] maja 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] marca 2019 r., wydaną w trybie nadzoru, odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2002 r., również wydanej w trybie nadzoru, odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. nr [...] o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa w części dotyczącej przedsiębiorstwa: "[...]" Spółka Akcyjna [...]. Oznacza to, że niniejsze postępowanie nadzorcze dotyczy kontroli w trybie nadzwyczajnym innego postępowania nadzorczego (tzw. nadzór nad nadzorem). Podkreślić należy, że przedmiotem kontrolowanego postępowania nadzorczego nie jest zatem bezpośrednio kontrola prawidłowości wydania przez Ministra Przemysłu i Handlu orzeczenia z dnia [...] lutego 1948 r. nr [...], ale kontrola w trybie nadzoru prawidłowości wydania przez Ministra Gospodarki decyzji z dnia [...] stycznia 2002 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu 1948 r. Celem niniejszego postępowania nie jest zatem ustalenie, czy Minister Przemysłu i Handlu, wydając kontrolowane przez Ministra Gospodarki w trybie nadzoru orzeczenie, podjął prawidłową merytorycznie decyzję nacjonalizacyjną, a jedynie ustalenie, czy Minister Gospodarki podejmując decyzję nadzorczą, rażąco naruszył prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa, czy też nie naruszył. Jak wynika z analizy akt sprawy oraz treści postawionych w skardze zarzutów i ich uzasadnienia, skarżąca spółka konsekwentnie kwestionuje, wszczynając kolejne postępowania nadzorcze, prawidłowość wydanego w 1948 r. orzeczenia, które to zarzuty same w sobie, z wyjaśnionych powyżej powodów, w ocenie Sądu nie mogą być skuteczne na obecnym etapie, czyli w ramach tzw. "nadzoru nad nadzorem". Skarżąca spółka podnosi, że Minister Gospodarki rażąco naruszył prawo, odmawiając stwierdzenia nieważności orzeczenia z 1948 r., który to zarzut mógłby być skuteczny jedynie w sytuacji, w której odmowa stwierdzenia nieważności byłaby w sposób oczywisty rażąco sprzeczna z obowiązującym prawem. Tymczasem Minister Gospodarki wnikliwie przeprowadził postępowanie nadzorcze, prawidłowo odtwarzając ujęte w orzeczeniu z 1948 r. racje decyzyjne organu i odnosząc je do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego i prawnego zaistniałego w sprawie. Zasadnie również stwierdził, że kontrolowane przez niego w trybie nadzoru rozstrzygnięcie z 1948 r. nie naruszało prawa w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jego nieważności. Przypomnieć w miejscu należy, że zarówno w literaturze przedmiotu, jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie "rażące naruszenie prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, zachodzi jedynie wówczas, gdy naruszenie prawa ma charakter oczywistego naruszenia bezpośrednio godzącego w rozstrzygnięcie decyzji, co wyraża się w oczywistej sprzeczności treści tej decyzji z obowiązującym porządkiem prawnym. Stąd też badanie, czy doszło do rażącego naruszenia prawa, jest prowadzone na podstawie jednoznacznie brzmiącego przepisu oraz stanu faktycznego, ustalonego na dzień wydania decyzji. Decyzje administracyjne, które są ostateczne i znajdują się w obiegu prawnym, podlegają domniemaniu legalności, chyba że w sposób oczywisty i niewątpliwy domniemanie to zostanie obalone. Oznacza to także, że nie każde naruszenie lub uchybienie prawa jest podstawą do zastosowania nadzwyczajnego trybu wzruszenia decyzji administracyjnej, będącego wyjątkiem od określonej w art. 16 § 1 kpa ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. Należy przy tym pamiętać, że kontrolując w postępowaniu nadzorczym decyzje wydawane przez organy administracji w latach czterdziestych ubiegłego stulecia, nie można do ich oceny stosować bezpośrednio i bezrefleksyjnie obecnie obowiązujących standardów prawnych i aksjologii stosowania prawa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym organ nadzoru winien jedynie badać, czy wydając decyzję organ naruszył w sposób rażący (w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa) obowiązujący ówcześnie porządek prawny. O rażącym naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy niebudzące wątpliwości, stwierdzone przez organ nadzoru, kwalifikowane naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 1998 r. sygn. akt II SA 1249/97, niepubl.): Pojęcie rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa nie może być ponadto interpretowane w sposób rozszerzający. Kontrolując w trybie nadzoru postępowanie nadzorcze, organ może oceniać w kontekście rażącego naruszenia prawa jedynie działanie organu orzekającego pierwotnie w trybie nadzoru. W tej sytuacji nawet hipotetyczne wykazanie, że pierwotnie badana w trybie nadzoru decyzja była jednak wadliwa, nie musi oznaczać, że odmawiający stwierdzenia nieważności tej decyzji organ rażąco naruszył prawo. Sam postulat ponownego, wnikliwego badania prawidłowości pierwotnej decyzji skłania do przyjęcia, że odmowa stwierdzenia jej nieważności nie zapadła w warunkach rażącego naruszenia prawa, bowiem naruszenie takie powinno mieć cechę oczywistości. Z tego też względu ponowne badanie prawidłowości pierwotnej decyzji w ramach "nadzoru nad nadzorem" co do zasady nie wchodzi w zakres ponownego postępowania nadzorczego. Biorąc powyższe rozważania pod uwagę, Sąd orzekający po dokładnej analizie rozpatrywanej sprawy i zebranych materiałów dowodowych stanął na stanowisku, że kontrolowanemu przez Ministra Rozwoju postępowaniu nadzorczemu prowadzonemu przez Ministra Gospodarki nie można skutecznie zarzucić rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Kontrolowane postępowanie nadzorcze zostało bowiem przeprowadzone wnikliwie, z zachowaniem reguł postępowania określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego (w tym i przepisów powołanych w skardze). Materiał dowodowy w sprawie został dostatecznie zebrany i rozpatrzony. Wyjaśnione zostały także wszystkie okoliczności istotne dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Także w zgodzie z treścią art. 107 § 3 kpa Minister, jako właściwy w sprawie organ nadzoru, przedstawił swoje stanowisko w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia, które dostatecznie odzwierciedla rację decyzyjną i wyjaśnia tok rozumowania organu, który prowadził do zastosowania konkretnego przepisu prawa materialnego i procesowego do rzeczywistej sytuacji faktycznej zaistniałej w rozpatrywanej sprawie. Zdaniem Sądu, po raz kolejny ponawianie przez skarżącą spółkę od lat tych samych zarzutów dotyczących przejęcia na własność Państwa części przedsiębiorstwa, stanowi jedynie polemikę z jednolitym w tym zakresie stanowiskiem organów nadzoru zawartym w decyzji z 2002 r. oraz 2020 r., z którym skarżąca spółka nie może się pogodzić. Spółka wszczyna kolejne postępowania nieważnościowe, próbując w ten sposób doprowadzić do ponownej merytorycznej oceny prawidłowości przejęcia w 1948 r. na własność Państwa części przedsiębiorstwa "[...]" Spółka Akcyjna [...]. Dlatego też zawarte zarówno w składanych w sprawach nadzorczych wnioskach, jak i w złożonej skardze zarzuty koncentrują się poza zarzutami naruszenia określonych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, na naruszeniu art. 3 ust. 1 lit. b ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że przedmiotowe przedsiębiorstwo spełnia kryteria nacjonalizacji przedsiębiorstwa. Jednak wobec wydania ostatecznej decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2002 r. odmawiającej stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. nr [...] o przejęciu przedsiębiorstw na własność Państwa w części dotyczącej przedsiębiorstwa: "[...]" Spółka Akcyjna [...] sama kwestia prawidłowości nacjonalizacji przedsiębiorstwa nie ma rozstrzygającego znaczenia na obecnym etapie postępowania. Kwestia ewentualnego rażącego naruszenia prawa przez ostateczne orzeczenie Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. nr [...] była wielokrotnie już kontrolowana, więc zarówno takie działanie spółki (w postaci mnożenia postępowań nadzorczych), jak i przedstawione zarzuty merytoryczne, nie mogą doprowadzić do oczekiwanego rezultatu. Obecnie nawet ewentualna zmiana poglądu organów co do prawidłowości orzeczeń z 1948 r. sama w sobie nie prowadziłaby do wniosku, że odmawiając stwierdzenia nieważności takiego orzeczenia w 2002 r. organ nadzoru rażąco naruszył prawo. W tej sytuacji Sąd, po dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, doszedł do wniosku, że Minister Rozwoju w zgodzie z prawem (w tym i powołanymi w skardze przepisami) utrzymał w mocy decyzję Ministra Przedsiębiorczości i Technologii z dnia [...] marca 2019 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2002 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia [...] lutego 1948 r. nr [...] o przejęciu na własność Państwa przedsiębiorstwa, w części dotyczącej przedsiębiorstwa: "[...]" Spółka Akcyjna [...]. W rozpatrywanej sprawie nie zaistniały bowiem żadne z przesłanek określonych w art. 156 § 1 kpa w stosunku do kontrolowanego postępowania nadzorczego zakończonego wydaniem decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] stycznia 2002 r. Ponadto dla Ministra Rozwoju nie miało znaczenia na wstępnym etapie postępowania, że rozpoznawany wniosek był kolejnym wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji (wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji), skoro dokonał on również pełnej analizy stanu faktycznego i prawnego, a więc dokonał także oceny prawidłowości decyzji Ministra Gospodarki z 2002 r. w świetle oceny prawidłowości wydania orzeczenia z 1948 r. Dodatkowo jedynie, ze względu na postawione w skardze zarzuty wyjaśnić należy, że zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 lit. B ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej (Dz. U. Nr 3, poz. 17 ze zm.) za odszkodowaniem przejmowane były przez Państwo na własność przedsiębiorstwa przemysłowe nie wymienione pod literą A, jeżeli zdolne są zatrudnić przy produkcji na jedną zmianę więcej niż 50 pracowników. Jak wynika z akt sprawy, przedsiębiorstwo "[...]" Spółka Akcyjna [...] spełniało wyżej powołane warunki. Było ono przedsiębiorstwem przemysłowym (niewymienionym pod lit. A), które zdolne było zatrudnić przy produkcji na jedną zmianę więcej niż 50 pracowników. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego, postępowanie nacjonalizacyjne w stosunku do przedsiębiorstwa "[...]" Spółka Akcyjna [...] przed Wojewódzką Komisją do spraw Upaństwowienia Przedsiębiorstw w [...] wszczęte zostało na podstawie powołanego wyżej art. 3 ust. 1 lit. B ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. o przejęciu na własność Państwa podstawowych gałęzi gospodarki narodowej. Przedsiębiorstwo to zdolne było zatrudnić przy produkcji na jedną zmianę więcej niż 50 pracowników, co potwierdzają następujące dokumenty archiwalne: pismo Zjednoczonego Przedsiębiorstwa [...] z dnia 2 sierpnia 1946 r., z którego wynika, że ilość pracowników przedsiębiorstwa wynosi 221 osób, pismo Izby Przemysłowo-Handlowej w [...], z którego także wynika, że ilość pracowników, których przedsiębiorstwo jest zdolne zatrudnić na jedną zmianę wynosi 221, "Statystyka przemysłowa za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1938 r." sporządzona w 1939 r., z której wynika, że w grudniu 1938 r. przedsiębiorstwo zatrudniało: 246 robotników mężczyzn, 25 robotnic oraz 28 pracowników umysłowych. Ponadto zwrócić należy uwagę, że zgodnie z art. 7 ustawy nacjonalizacyjnej odszkodowanie miało być ustalane w odrębnym postępowaniu i wypłacone w terminie 1 roku od daty doręczenia zawiadomienia "w przedmiocie prawomocnego ustalenia wysokości przypadającego odszkodowania". W związku z tym pominięcie w orzeczeniu o przejęciu przedsiębiorstwa na własność Państwa rozstrzygnięcia o należnym byłemu właścicielowi odszkodowaniu nie tylko nie naruszało w sposób rażący art. 3 ust. 1 ustawy nacjonalizacyjnej, lecz było w pełni zgodne z określonymi w ustawie zasadami postępowania przy przejmowaniu przedsiębiorstw na własność Państwa. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 października 2005 r. sygn. akt I OSK 63/05 "sam fakt, że pomimo stosownych uregulowań ustawowych nie wydano przepisów wykonawczych i nie wypłacono odszkodowania za przejętą elektrownię, nie stanowi podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji o jej przejęciu na rzecz Państwa. Co wskazał prawidłowo Sąd I instancji, decyzja o przejęciu była odrębnym aktem administracyjnym, wydanym w odrębnym postępowaniu w stosunku do postępowania odszkodowawczego i to wynika jednoznacznie z przepisów powołanej ustawy z dnia 3 stycznia 1946 r. Nie było podstaw prawnych do przyznania odszkodowania w decyzji nacjonalizacyjnej i w związku z tym nie można zarzucić tej decyzji rażącego naruszenia prawa. Kwestia odszkodowania za przejęte przedsiębiorstwo nie może być załatwiona na drodze postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o jego przejęciu, jeżeli decyzja ta nie zawiera wady nieważności...". Podsumowując Sąd uznał, że z analizy sprawy wynika, że obecnie kontrolowane postępowanie nadzorcze zakończone decyzją Ministra Rozwoju z dnia [...] maja 2020 r. zostało prawidłowo przeprowadzone. Wydane rozstrzygnięcie jest zgodnie z prawem, nie narusza reguł procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny sprawy został wyjaśniony, zgromadzono i rozpatrzono cały materiał dowodowy, a strony postępowania były informowane o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W tej sytuacji zarzuty podniesione w skardze dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego oraz materialnego należy uznać za niezasadne. Dodatkowo wyjaśnić należy, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 października 2020 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, o czym zawiadomiono strony umożliwiając im przedstawienie dodatkowych argumentów. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw na rozprawie. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2019 r. Dz. U. poz. 2325 ze zm.) orzekł jak w sentencji.