II SA/Wa 1266/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Bronisław Szydło, Protokolant Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wniosku w przedmiocie przyznania pomocy finansowej oddala skargę UZASADNIENIE Komendant Wojewódzki Policji we [...] decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności dokumentu w postaci wniosku K. M. – policjanta [...] Komisariatu Policji w [...] z dnia 20 kwietnia 1995 r. w sprawie przyznania mu pomocy finansowej jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że K. M jest funkcjonariuszem Komendy Powiatowej Policji w [...], w służbie stałej od dnia 16 października 1992 r., który wnioskiem z dnia 20 kwietnia 1995 r. wystąpił do Komendanta Rejonowego Policji w [...] o przyznanie mu pomocy finansowej z przeznaczeniem na bieżącą spłatę zaległego kredytu mieszkaniowego i oświadczeniem, że uzyskał mieszkanie spółdzielcze lokatorskie w [...]. Komendant Rejonowy Policji w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 1995 r. przyznał K. M. pomoc finansową w wysokości [...] zł z przeznaczeniem na spłatę kredytu mieszkaniowego. Wnioskiem z dnia 26 lutego 2009 r. K. M. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] o stwierdzenie nieważności dokumentu w postaci wniosku z dnia 20 kwietnia 1995 r. w sprawie przyznania mu pomocy finansowej. Powyższy wniosek został wypełniony przez K. M. na wzorze nr 1, który stanowił wzór druku dot. pomocy finansowej obowiązujący pod rządem przepisów art. 94 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 30, poz.179 ze zm.) i na podstawie § 4 ust. 2 wówczas obowiązujących przepisów wykonawczych wspomnianej ustawy o Policji, tj. zarządzenia Nr 41 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 marca 1993 r. w sprawie określenia wysokości pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe dla funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej oraz zasad jej przyznawania i zwracania, i zmieniającego go zarządzenia Nr 42 MSW z dnia 26 lipca 1994 r. Dalej organ podkreślił, że w toku postępowania administracyjnego nie istnieje stwierdzenie nieważności dokumentu i w takiej sytuacji nie wydaje się decyzji w rozumieniu art. 104 kpa i z tych względów postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, co skutkuje koniecznością umorzenia postępowania. Zgodnie bowiem z art. 105 § 1 kpa, gdy postępowanie z jakichkolwiek przyczyn stało się bezprzedmiotowe, organ administracji wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Od powyższej decyzji K. M. wniósł odwołanie. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 kpa, art. 94 ust. 1, art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. Nr 105, poz. 884), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności dokumentu w postaci wniosku w sprawie przyznania pomocy finansowej jako bezprzedmiotowego. W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż w swoim wystąpieniu do Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] z dnia [...] lutego 2009 r. K. M. wniósł o stwierdzenie nieważności dokumentu jakim jest wniosek w sprawie przyznania pomocy finansowej. Przedmiotowy wniosek został wypełniony przez zainteresowanego w dniu 20 kwietnia 1995 r. na druku, którego wzór został ustalony zgodnie z § 20 zarządzenia Nr 41 MSW z dnia 9 marca 1993 r. Ponadto wskazał, że żądanie zainteresowanego nie ma charakteru sprawy administracyjnej, a więc nie podlega załatwieniu przez wydanie decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 i art. 104 kpa. W konkluzji uzasadnienia organ podkreślił, iż podstawą do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego jest stwierdzenie, że postępowanie wszczęto w sprawie, która nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Analizując sprawę niniejszą pod tym kątem Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 105 § 1 kpa: " gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania". O bezprzedmiotowości postępowania mówimy wówczas, jeżeli brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie co do jej istoty. Sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 § 1 kpa wtedy, gdy nie ma podstaw materialnoprawnych do władczej ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne pozytywne czy negatywne staje się prawnie niedopuszczalne. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności dokumentu jakim jest wniosek o przyznanie pomocy finansowej. Wniosek został wypełniony przez skarżącego w dniu 20 kwietnia 1995 r. na druku, którego wzór został ustalony zgodnie z § 20 zarządzenia Nr 41 MSW z dnia 9 marca 1993 r. Zgodnie z art. 156 kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji w przypadku istnienia przesłanek enumeratywnie wymienionych w tym przepisie. Kodeks postępowania administracyjnego, jak wskazano wyżej, przewiduje jedynie stwierdzenie nieważności decyzji i to w ściśle określonych przypadkach, natomiast nie istnieje żadna regulacja prawna, która przewidywałaby prowadzenie postępowania administracyjnego w przedmiocie stwierdzenia nieważności dokumentu jakim jest wniosek o przyznanie pomocy finansowej. W ocenie Sądu organ administracji prawidłowo przyjął, że żądanie skarżącego nie ma charakteru sprawy administracyjnej a więc nie podlega załatwieniu poprzez wydanie decyzji administracyjnej w rozumieniu art. 1 pkt 1 i art. 104 kpa. Dlatego też decyzja wydana przez organ w sprawie niniejszej jest zgodna z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Organ prawidłowo zastosował przepisy prawa oraz dokonał właściwej ich wykładni. Mając powyższe na uwadze na podstawie art.151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DFz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.