II GZ 407/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. S.R.L. w R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 7 września 2021 r. sygn. akt II SA/Rz 1027/21 w zakresie odmowy przedłużenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego w sprawie ze skargi A. S.R.L. w R. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] czerwca 2021 r., A. S.R.L. z siedzibą w R. (dalej jako: "skarżąca", "spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia [...] kwietnia 2021 r. w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 lipca 2021 r. wezwano zawodowego pełnomocnika działającego w imieniu strony skarżącej do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako: p.p.s.a.), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W terminie wyznaczonym na uzupełnienie powyższych braków, pełnomocnik nadesłał odpis pełnomocnictwa z dnia 9 sierpnia 2019 r., udzielonego w imieniu spółki przez G. N., do reprezentowania w postępowaniu administracyjnym w sprawie nałożenia kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym odpowiedniej kategorii, a także między innymi przed sądami administracyjnymi. Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił również, że pismem z dnia [...] września 2019 r. przesłał do organu stosowne dokumenty wykazujące, że udzielający pełnomocnictwa jest wspólnikiem i pełnomocnikiem skarżącej spółki. Dokumentów tych jednak nie przedłożono do akt sądowych. Wobec powyższego, w wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 19 sierpnia 2021 r. wezwano pełnomocnika spółki do uzupełnienia braków skargi poprzez złożenie dokumentów wykazujących, że osoba, która udzieliła pełnomocnictwa z dnia 9 sierpnia 2019 r. do reprezentowania skarżącej spółki, była do tego uprawniona w chwili dokonywania tej czynności, zaznaczając przy tym, iż w razie sporządzenia dokumentów w języku obcym należy dołączyć do nich urzędowe tłumaczenie na język polski. Ponadto zobowiązano pełnomocnika spółki do podania numeru spółki we właściwym rejestrze lub ewidencji, stosownie do art. 46 § 2 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Wezwanie zawierało pouczenie, że powyższych czynności należy dokonać w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik podał numer identyfikacyjny VAT dla skarżącej spółki, numer porządkowy spółki w [...] Rejestrze Handlowym oraz załączył zaświadczenie z Rejestru Handlowego, wydane dla spółki w dniu 28 maja 2021, z którego - jak podał - wynika, że G. N. jest wspólnikiem spółki oraz od dnia 1 listopada 2007 r. niezmiennie pozostaje jej pełnomocnikiem (czas trwania mandatu: nieograniczony). Jednocześnie pełnomocnik zwrócił się o przedłużenie terminu na złożenie tłumaczenia przedłożonego dokumentu na język polski, wskazując, iż dokument ten został przesłany do tłumacza przysięgłego, jednak tłumaczenie przysięgłe zostanie sporządzone najwcześniej w dniu 3 września 2021 r., podczas, gdy zakreślony przez Sąd termin upływa w środę 1 września 2021 r. Postanowieniem z dnia 7 września 2021, sygn. akt II SA/Rz 1027/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił przedłużenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, odrzucił skargę oraz zwrócił stronie skarżącej kwotę 200 zł, tytułem wpisu uiszczonego od skargi. W uzasadnieniu, Sąd wskazał, że zawodowy pełnomocnik skarżącego, który został wezwany o uzupełnienie powyższych braków skargi, nie wykonał należycie skierowanego do niego wezwania Sądu. Pełnomocnik co prawda przedłożył dokumenty, jednakże bez urzędowego tłumaczenia na język polski, wobec czego Sąd nie był w stanie ustalić na ich podstawie, czy osoba, która udzieliła pełnomocnictwa w imieniu skarżącego była rzeczywiście do tego uprawniona w chwili dokonywania tej czynności. Odnosząc się natomiast do wniosku pełnomocnika o przedłużenie terminu do złożenia tłumaczenia przedłożonego dokumentu, Sąd wyjaśnił, że termin wskazany w art. 49 ust. 1 p.p.s.a. jest terminem ustawowym, który w odróżnieniu od terminu sądowego nie podlega przedłużaniu. Czas trwania tego terminu oraz konsekwencje jego niedotrzymania zawsze określa ustawa. Natomiast przedłużeniu mogą podlegać terminy sądowe, o czym stanowi przepis art. 84 p.p.s.a. Z tej przyczyny Sąd nie mógł uwzględnić wniosku pełnomocnika skarżącego o przedłużenie terminu do przedłożenia tłumaczenia dokumentu. Z powyższych przyczyn skarga – w ocenie Sądu - podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. Wobec tego, o zwrocie wpisu Sąd pierwszej instancji orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca spółka, zaskarżając je w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie na rzecz skarżącej spółki zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Nadto, na zasadzie art. 197 § 2 w zw. z art. 193 i art. 48 § 3 p.p.s.a. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentów: pisma pełnomocnika skarżącej spółki z dnia [...] września 2019 r. do Naczelnika Podkarpackiego Urzędu Celno-Skarbowego w Przemyślu wraz z załącznikami – zaświadczeniem wydanym przez Krajowy Urząd Rejestru Handlowego w Bukareszcie dla spółki skarżącej wraz z tłumaczeniem uwierzytelnionym z języka rumuńskiego oraz oświadczeniem w przedmiocie złożenia wzoru podpisu – na okoliczność ustalenia, iż tłumaczenie uwierzytelnione zaświadczenia z rumuńskiego Rejestru Handlowego dla skarżącej spółki, wskazujące umocowanie osoby reprezentującej spółkę do udzielenia pełnomocnictwa, było już przedkładane do akt niniejszego postępowania w toku postępowania przed organem administracji. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie art. 46 § 3 w zw. z art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi skarżącej spółki na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z powodu nie wykonania w terminie wezwania do przedłożenia dokumentów wykazujących, że osoba, która udzieliła pełnomocnictwa z dnia 9 sierpnia 2019 r. do reprezentowania skarżącej spółki, była do tego uprawniona w chwili dokonywania tej czynności, w sytuacji, gdy w terminie 7 dniowym pełnomocnik skarżącej spółki przedłożył zaświadczenie z Rejestru Handlowego dla skarżącej spółki wydane dnia 28 maja 2021 r. wykazujące umocowanie osoby, która podpisała pełnomocnictwo, zaś poświadczone tłumaczenie tego dokumentu zostało przedłożone sądowi po upływie zakreślonego terminu z uwagi na brak możliwości wykonania tłumaczenia w terminie zakreślonym przez sąd, przy uwzględnieniu faktu, że uprzednio zaświadczenie wykazujące umocowanie osoby podpisującej pełnomocnictwo wraz z tłumaczeniem uwierzytelnionym z języka rumuńskiego było już przedkładane do akt niniejszej sprawy pismem z dnia 16 września 2019 r. i obejmowało umocowanie pełnomocnika skarżącej spółki do jej reprezentacji w postępowaniu przed sądem administracyjnym oraz wykazywało umocowanie osoby, która podpisała pełnomocnictwo, do reprezentacji spółki, tj. odrzucenie skargi pomimo, iż braki formalne skargi uniemożliwiające nadanie jej prawidłowego biegu zostały uzupełnione w terminie 7 dni zaś nieprzedłożenie w terminie 7 dni tłumaczenia zaświadczenia z Rejestru Handlowego w Bukareszcie z dnia 28 maja 2021 nie stanowiło braku formalnego skargi uniemożliwiającego nadanie jej biegu i skutkującego odrzuceniem skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 46 § 3 p.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Dlatego, nawet gdyby dokumenty, o przedłożenie których Sąd wzywał skarżącą znajdowały się już w aktach administracyjnych sprawy, co jak wskazuje skarżąca miało miejsce, okoliczność ta nie miałaby dla rozpoznawanej sprawy żadnego znaczenia. W myśl art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie do art. 29 p.p.s.a. organ osoby prawnej ma obowiązek wykazania swojego umocowania dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu, a w myśl art. 34 p.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Skarżąca ustanowiła pełnomocnika, który, zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., przy pierwszej czynności procesowej, zobowiązany był dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Jak wynika z piśmiennictwa oraz utrwalonego już stanowiska judykatury sądów administracyjnych pojęcie pełnomocnictwa należy rozumieć całościowo, jako komplet dokumentów niezbędnych do wykazania umocowania pełnomocnika do działania za mocodawcę (por. np. postanowienie NSA z dnia 20 maja 2009 r. o sygn. akt I GSK 608/08, publ. CBOSA). W przypadku złożenia skargi przez pełnomocnika działającego w imieniu osoby prawnej, pełnomocnik jest obowiązany oprócz pełnomocnictwa dołączyć dokument wykazujący umocowanie osób upoważnionych do działania w imieniu tej osoby prawnej. Dokumentem tym jest zwykle odpis z Krajowego Rejestru Sądowego skarżącego podmiotu, niemniej jednak ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 37 § 1 ani w żadnym innym przepisie nie wprowadza wymogu, aby dokumentem wykazującym umocowanie pełnomocnika musiał być wyłącznie KRS. Chodzi o taki dokument, z którego ma wynikać, że pełnomocnik jest uprawniony do działania za mocodawcę, natomiast mocodawca będąc osobą prawną mógł – za pośrednictwem ściśle określonych osób – udzielić umocowania, a nie o dokument mający konkretną formę prawną. Jest to szczególnie istotne, gdy skarżącym jest podmiot zagraniczny, od którego sąd administracyjny powinien oczywiście także wymagać przedłożenia stosownego dokumentu potwierdzającego jego status prawny. Niezałączenie do skargi dokumentu pełnomocnictwa lub załączenie niepełnego pełnomocnictwa jest – jak już wyżej wskazano – brakiem formalnym skargi, który podlega uzupełnieniu na wezwanie sądu. Analogicznie, brakiem formalnym skargi jest niezałączenie do niej dokumentu wykazującego zdolność sądową skarżącej jako osoby prawnej. Bezsprzecznie w realiach sprawy właściwe wezwanie do pełnomocnika strony skarżącej WSA wystosował i nie ulega wątpliwości, że nie zostało ono wykonane w zakreślonym terminie 7 dni. Skarga musiała więc zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Postanowienie objęte zażaleniem jest zatem zgodne z prawem. Na marginesie wskazać ponadto należy na charakter prawny siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 49 § 1 p.p.s.a. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie pozwala na przedłużenie albo odstąpienie od terminu 7 dni przewidzianego w tym przepisie w sytuacji, gdy profesjonalny pełnomocnik reprezentuje skarżącą będącą podmiotem zagranicznym i nie załączył do skargi dokumentów niezbędnych dla zgodnego z prawem wykazania statusu prawnego reprezentowanego podmiotu oraz udzielonego mu pełnomocnictwa (kompletnego) wraz z ich urzędowym tłumaczeniem na język polski, ponieważ napotkał obiektywne trudności w uzyskaniu wskazanych dokumentów w terminie 7 dni. W takiej sytuacji interesy skarżącego podmiotu zabezpiecza bowiem wniosek o przywrócenie terminu. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.