II SA/Gd 630/14

SENTENCJA Dnia 16 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. L. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie nakazu rozbiórki postanawia: odmówić skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. UZASADNIENIE Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego opisanym wyżej postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 13 maja 2014 r. oddalające zarzuty skarżącego dotyczące egzekucji administracyjnej w sprawie rozbiórki obiektów budowlanych prowadzonej na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 9 listopada 2011 roku. G. L. wniósł skargę na opisane wyżej postanowienie, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody majątkowej oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wskazał, że możliwe jest wstrzymanie wykonalności zaskarżonego postanowienia, które w istocie doprowadzi do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W przypadku natomiast niewstrzymania jego wykonalności może dojść do wyegzekwowania obowiązku objętego tytułem wykonawczym np. poprzez wykonanie zastępcze. W tej sytuacji po stronie skarżącego powstanie znaczna szkoda oraz trudne do odwrócenia skutki. Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 tejże ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Instytucja ochrony tymczasowej ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przy czym to strona wnosząca o wstrzymanie wykonania winna wykazać okoliczności uzasadniające uwzględnienie wniosku poprzez odniesienie się do konkretnych stanów lub zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na niej zatem spoczywa obowiązek przedstawienia we wniosku konkretnych zdarzeń, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonej decyzji (postanowienia) faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków, spoczywa na stronie. Zdaniem Sądu, skarżący w ogóle nie uprawdopodobnił, że w związku z wykonaniem zaskarżonego postanowienia mógłby ponieść jakąkolwiek szkodę, czy też, że jego wykonanie mogłoby spowodować trudne do odwrócenia skutki. Uzasadnienie wniosku nie zawiera wskazania jakichkolwiek konkretnych okoliczności uwiarygodniających, że brak wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia spowoduje bezpośrednio szkodę w majątku skarżącego, a tym bardziej szkodę o charakterze znacznym, lub trudne do odwrócenia skutki. Podkreślenia przy tym wymaga, że wniosek o wstrzymanie wykonania w istocie nie dotyczył zaskarżonego postanowienia, ponieważ w rzeczywistości skarżący chciałby aby sąd wstrzymał swoim rozstrzygnięciem postępowanie egzekucyjne zmierzające do wyegzekwowania ciążącego na nim obowiązku wynikającego z decyzji nakazującej rozbiórkę obiektów budowlanych, a takiego rozstrzygnięcia nie przewiduje art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Należy dodać, że za nieuwzględnieniem wniosku skarżącego przemawia także charakter zaskarżonego postanowienia, które nie obliguje skarżącego do jakiegokolwiek działania. W rzeczywistości problem wykonania aktu administracyjnego (a co za tym idzie, również wstrzymania jego wykonania) dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy określonego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Nie kwalifikują się zatem do wykonania wszelkie akty administracyjne odmowne (por. Tadeusz Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 217). Z tej przyczyny podzielić należy pogląd ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że postanowienie negatywnie oceniające zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej nie mieści się w katalogu aktów nadających się do wykonania (por. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 207/13, oraz z dnia 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 544/13, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Choć jest ono elementem postępowania egzekucyjnego zmierzającego do wykonania nałożonego obowiązku - w tym przypadku rozbiórki obiektów budowlanych - to jednak nie kreuje żadnych nowych obowiązków, a tym samym nie wywołuje bezpośrednich skutków w sferze praw, czy też obowiązków materialnoprawnych skarżącego. Wstrzymanie wykonania postanowienia o oddaleniu zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie oznaczałoby również wstrzymania postępowania egzekucyjnego, do czego, jak wynika z treści wniosku, zmierza w istocie skarżący. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia rozpoznawanego wniosku i na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.