II SA/Wr 230/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Filipowicz - Kremis Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Asesor WSA Wojciech Śnieżyński – spr. Protokolant sekretarz sądowy Ewa Trojan po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowych średniego napięcia z wyłączeniem części inwestycji położonej w granicach obszaru objętego obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Decyzją z [...].12.2019 r. (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] (zwane dalej: Kolegium lub organem odwoławczym), po rozpatrzeniu odwołania [...] sp. z o.o., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...].09.2019 r. (nr [...]) ustalającą - na rzecz [...] SA z siedzibą w [...] - lokalizację inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowie linii kablowych średniego napięcia od ul. [...] do ul. [...][...] we [...] (w ulicach: [...],[...],[...], [...],[...], al. [...],[...], al. [...],[...] oraz w ich rejonie) z wyłączeniem części inwestycji położonej w granicach obszaru objętego obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przewidzianej do realizacji na działkach: nr [...],[...], obręb [...]; nr [...],[...],[...],[...],[...]; nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]; nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obręb [...]; nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]; nr [...],[...],[...],[...], obręb [...]. W motywach uzasadnienia organ odwoławczy wyjaśnił, że organ pierwszej instancji, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego opisaną powyżej. Organ I instancji uznał bowiem, że zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone przepisami prawa. Od rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji odwołała się [...] sp. z o. o. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego oraz prawa procesowego, w tym: 1) art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945) – dalej jako ʺu.p.z.p.ʺ, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i brak dokładnej, wszechstronnej i kompleksowej analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, w szczególności poprzez brak odniesienia się do istniejącej linii zabudowy na obszarze, na który oddziaływać będzie planowane zamierzenie, nieuwzględnienie, że linia zabudowy na tym obszarze ukształtowana jest przy drodze, a ewentualna realizacja planowanego zamierzenia na nieruchomości uniemożliwi w przyszłości przebudowę nieruchomości skarżącego i zrównanie tej nieruchomości z obowiązującą linią zabudowy; 2) art. 40 § 2 k.p.a., poprzez doręczenie decyzji bezpośrednio stronie postępowania, z pominięciem jej ustanowionego pełnomocnika; 3) art. 10 § 1 k.p.a., poprzez pozbawienie skarżącej i jej pełnomocnika możliwości wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, polegające na niezawiadomieniu o terminie zapoznania się z materiałem dowodowym w sprawie; 4) art. 80 k.p.a., poprzez nieprawidłową, sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i błędne przyjęcie, że złożony wniosek jest kompletny i zawiera wszelkie wymagane prawem elementy pozwalające na jego uwzględnienie i wydanie w sprawie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, a także że wskazany przez wnioskodawcę cel jest celem publicznym, o którym mowa w ustawie, 5) art. 7 w związku z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i słusznego interesu obywatela i zebranie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący i niekompletny, co skutkowało nierozważeniem wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, 6) art. 11 w związku z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia w uzasadnieniu wydanej decyzji przyczyn, dla których nie wzięto pod uwagę powoływanych przez skarżącą argumentów i twierdzeń. Kolegium przystępując do ponownego rozpoznania sprawy, przywołało właściwe przepisy regulujące problematykę lokalizacji inwestycji, w tym inwestycji celu publicznego. Kolegium argumentowało, że przedmiotowa inwestycja w świetle art. 2 pkt 5 u.p.z.p. oraz art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami ma charakter inwestycji celu publicznego. O tym, że budowa sieci elektroenergetycznej średniego napięcia należy do celów publicznych w rozumieniu art. 6 pkt 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami świadczy to, że mieści się w kategoriach sieci dystrybucyjnej. Zakres inwestycji obejmuje zarówno budowę nowych odcinków sieci, jak również wymianę istniejących, wyeksploatowanych kabli olejowych, ułożonych w roku 1969 oraz 1976. Wnioskowane przedsięwzięcie ma również znaczenie lokalne. Realizowane będzie ono w ciągu ulic: [...],[...],[...],[...],[...], al. [...],[...], al. [...],[...] oraz w ich rejonie. Teren inwestycji stanowi zatem obszar zlokalizowany w centrum [...], silnie zurbanizowany, w którym występuje zarówno zabudowa mieszkaniowa, jak i zabudowa usługowa oraz obiekty użyteczności publicznej (np. budynki ZUS-u, Uniwersytetu [...] czy kościół pw. św. [...]). Według Kolegium, rozbudowa oraz modernizacja linii dystrybucyjnych energii elektrycznej w tym obszarze niewątpliwie służyć będzie części mieszkańców [...], ale co istotne - jest to liczba mieszkańców bliżej nieokreślona. Organ odwoławczy podkreślił, że zarzuty odwołania nie mogą zostać uwzględnione na tym etapie procesu inwestycyjnego. Wskazano, że decyzja o ustaleniu lokalizacji celu publicznego jest pierwszym etapem procesu inwestycyjnego i stanowi jedynie informację dla potencjalnego inwestora czy planowane zamierzenie inwestycyjne może być zrealizowane na danym terenie i czy planowana inwestycja pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Może być wydana kilku wnioskodawcom i to niezależnie od tego czy posiadają jakikolwiek tytuł do nieruchomości. W żaden sposób nie ingeruje również w prawa rzeczowe i obligacyjne w stosunku do nieruchomości, ani nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych. Odnosząc się natomiast do zarzutu braku rozważenia innych wariantów inwestycji Kolegium podkreśliło, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest decyzją związaną. Zakres prowadzonego postępowania określa wniosek inwestora. Wobec tego organ lokalizacyjny nie ma uprawnień do oceny celowości realizacji inwestycji ani do modyfikowania treści wniosku inwestora (w zakresie zmiany przebiegu inwestycji czy narzucania szczegółowych rozwiązań technicznych). Podkreślono, że ustalanie inwestycji celu publicznego nie polega na analizowaniu różnych wariantów przedkładanych przez uczestników tego postępowania nie będących inwestorami. Ponadto organy ani inwestor, na etapie postępowania w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, nie są zobowiązani do konsultacji ze stronami szczegółowych rozwiązań technicznych. Szczegółowe kwestie dotyczące technicznych rozwiązań inwestycji nie stanowią zatem przedmiotu sprawy o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego a będą rozstrzygane na dalszych etapach procesu inwestycyjnego (zob. wyrok WSA w Gdańsku z 07.02.2018 r., sygn. akt II SA/Gd 353/17). Nie ma również znaczenia na tym etapie postępowania, kto jest właścicielem nieruchomości i czy właściciel aprobuje zamiary inwestora i wyraża zgodę na zmianę przeznaczenia części nieruchomości. Dopiero na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę organ architektoniczno- budowlany bada uwarunkowania związane z tytułem prawnym do nieruchomości. Z tego powodu nie zasługują na uwzględnienie argumenty odwołania, dotyczące braku rozpatrzenia przez organ lokalizacyjny kwestii istniejącego pomiędzy wnioskodawcą a odwołującą się spółką sporu prawnego dotyczącego nieruchomości spółki. Kolegium w rozpatrywanej sprawie stwierdziło, że wszystkie wymogi wynikające przepisów prawa materialnego zostały zachowane. Skoro więc planowana inwestycja spełnia łącznie wszystkie warunki określone w u.p.z.p., wobec tego brak było podstaw do wydania inwestorowi odmownej decyzji. Kolegium nie dopatrzyło się też uchybień procesowych w toku pierwszoinstancyjnego postępowania, które mogłyby mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Wniosek inwestora po jego uzupełnieniach spełniał wymogi art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Zawiadomiono strony o wszczęciu postępowania oraz o wydanej decyzji. Projekt decyzji przedstawiono do uzgodnienia organowi władzy konserwatorskiej. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. organ odwoławczy zwrócił uwagę, że katalog czynności procesowych, niezbędnych dla wydania decyzji lokalizacyjnej zawarty został w art. 53 u.p.z.p. Unormowania zawarte w powołanym przepisie są w całości poświęcone kwestiom proceduralnym i, jako regulacje o charakterze szczególnym wobec stosowanego przy wydawaniu decyzji administracyjnych k.p.a., wyłączają one, poszerzają lub modyfikują przepisy k.p.a. Jak wynika z treści wskazanego przepisu, organ prowadzący postępowanie zobligowany jest do zawiadomienia o jego wszczęciu oraz o wydaniu decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (przy czym sposób dokonywania zawiadomienia także wprowadza pewne szczególne wymogi, odmienne od ogólnych regulacji zawartych w przepisach k.p.a.). Przepis ten nie wymaga natomiast zawiadamiania stron bądź innych uczestników postępowania o zakończeniu prowadzenia czynności dowodowych. Z tego też względu podniesiony przez spółkę zarzut nie mógł zostać uwzględniony. Ponadto zauważono, że - jak wynika z akt sprawy - organ nie naruszył uprawnień spółki do zapoznania się z aktami sprawy i zebranym materiałem dowodowym, ponieważ z tych uprawnień spółka korzystała bez ograniczeń. Słusznie natomiast podniósł pełnomocnik spółki, że decyzja lokalizacyjna nie została jej prawidłowo doręczona. Jak wynika z akt sprawy, decyzja została doręczona bezpośrednio do siedziby spółki, pomimo iż ustanowiła ona w sprawie pełnomocnika. Niewątpliwie zatem nastąpiło w analizowanej sprawie naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. Według Kolegium, samo takie naruszenie, nie przesądza jeszcze o konieczności eliminacji wadliwie doręczonej decyzji z obrotu prawnego. Aby zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. był skuteczny, niezależnie od wykazania uchybienia przepisom postępowania, konieczne jest ustalenie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (zob. wyrok NSA z 14.03.2014 r., Il OSK 2536/12). Oceniając skutki takiego doręczenia dla strony postępowania, której pełnomocnika pominięto, Kolegium stwierdziło, że strona w żaden sposób nie wykazała, w jaki sposób naruszenie to miałoby rzeczywiście wpłynąć na wynik postępowania. W odwołaniu nie wskazano, w jakim dniu po otrzymaniu decyzji strona zwróciła się do pełnomocnika z doręczoną decyzją, nie wskazano także żadnych okoliczności, które spowodowały, że spółka nie mogła w złożonym odwołaniu sformułować konkretnych zarzutów, wniosków dowodowych itp. Jak wynika natomiast z akt sprawy, organ umożliwił pełnomocnikowi spółki zapoznanie się z kompletnym materiałem sprawy, w tym również wykonanie fotokopii (zob. protokół udostępnienia akt z [...].09.2019 r.). Także odwołanie zostało wniesione w określonym przepisami prawa terminie. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniosła [...] sp. z o.o., zarzucając Kolegium naruszenie prawa materialnego, a to art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 6 u.p.z.p. w związku z art. 64 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP - poprzez: a) brak uwzględnienia przy wydawaniu decyzji przysługującego skarżącej prawa własności nieruchomości, na których planowana jest inwestycja, a także działek sąsiednich; b) brak uwzględnienia przy wydawaniu decyzji potrzeby ochrony słusznych interesów prawnych skarżącej, w tym możliwości wydania decyzji lokalizacyjnej o mniejszym stopniu oddziaływania na nieruchomość skarżącej, aniżeli wydana, co stanowi naruszenie zasady proporcjonalności. Ponadto autor skargi sformułował zarzut naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 80 k.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego i błędne przyjęcie, że złożony wniosek jest wnioskiem kompletnym, odpowiadającym przepisom prawa i zawiera wszelkie wymagane składowe, jakie pozwalałyby na jego uwzględnienie, a w konsekwencji: wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, podczas gdy, na co zwracała uwagę skarżąca: a) ze złożonego wniosku nie wynika, czy dotyczy on przebudowy, rozbudowy, czy też budowy sieci kablowej SN, co budzi stan niepewności stron postępowania (właścicieli nieruchomości, których dotyczy wydana decyzja), natomiast zagadnienie to wydaje się być pomijane nie tylko przez wnioskodawcę, ale i przez organy I i II instancji; b) złożony przez wnioskodawcę wniosek oraz załączniki do niego nie pozwalają na ustalenie zakresu oddziaływania projektowanej inwestycji i planowanego zamierzenia inwestycyjnego, w tym rzeczywistego przebiegu sieci kablowej SN; 2). art. 80 k.p.a., poprzez błędną sprzeczną z zasadami logiki i doświadczenia życiowego ocenę materiału dowodowego i przyjęcie, że wskazany przez wnioskodawcę cel jest a priori celem publicznym, o którym mowa w ustawie, a w konsekwencji: wydanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, podczas gdy za pomocą żadnego środka dowodowego nie została owa kwestia wykazana, lecz poprzestano w postępowaniu jedynie na oświadczeniu wnioskodawcy; 3) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oparcie dokonanych ustaleń faktycznych z całkowitym pominięciem zastrzeżeń oraz twierdzeń strony skarżącej zgłaszanych co do ustalonego stanu faktycznego, jak i merytorycznej oceny złożonych wraz z wnioskiem dokumentów, mających stanowić załączniki do wniosku, a także poprzez nierozważenie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, w tym m.in.: a) możliwości realizacji inwestycji przez wnioskodawcę w sposób dalece mniej inwazyjny i uciążliwy dla nieruchomości, na które inwestycja będzie oddziaływać poprzez budowę linii kablowej pod chodnikiem znajdującym się obok nieruchomości skarżącej (zamiast bezpośrednio na terenie jego nieruchomości), b) oparcie przekonania, że w sprawie zachodzi przesłanka inwestycji celu publicznego jedynie na oświadczeniu wnioskodawcy, c) przyjęciu, że każda inwestycja z zakresu sieci kablowej jest inwestycją celu publicznego bez pogłębienia tej analizy na kanwie niniejszej sprawy i bez poczynienia ustaleń, czy również w przypadku wniosku [...] S.A. spełniona zostaje przesłanka inwestycji celu publicznego, a w konsekwencji: że wydana decyzja powinna być poddana procedurze przewidzianej w art. 53 i art. 56 u.p.z.p. i być decyzją związaną, 4). art. 40 § 2 w zw. z art. 41 § 1 k.p.a. poprzez przesłanie wydanej przez organ II instancji decyzji na nieaktualny adres pełnomocnika skarżącej, pomimo pisemnego zawiadomienia organu o zmianie danych adresowych pełnomocnika. W oparciu o wskazane zarzuty skarżąca strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi przytoczone zarzuty zostały rozwinięte. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie Kolegium podzieliło zarzut skargi dotyczący doręczenia decyzji pełnomocnikowi na adres poprzedniej siedziby kancelarii. W tym zakresie wskazano na niewątpliwe poinformowanie Kolegium przez pełnomocnika spółki o zmianie siedziby i adresu do doręczeń. Nastąpiło to pismem z [...].02.2020 r, a więc przed nadaniem decyzji. Kolegium uznało jednak, że uchybienie to nie ma żadnego znaczenia dla prawidłowości decyzji i możliwości zachowania terminu do złożenia skargi. W uzasadnieniu takiego stanowiska powołano się na okoliczności związane z doręczeniem decyzji. Po pierwsze wskazano, że ze zwrotnego odbioru decyzji wynika, że pokwitowanie jej doręczenia złożyła osoba umocowana do odbioru korespondencji przez pełnomocnika, o czym świadczy pieczęć kancelarii. Po drugie, pełnomocnik złożył skargę i uchybienie to w niczym nie przeszkodziło mu w obronie interesu strony postępowania i podniesieniu zarzutów. Nadto Kolegium zauważyło, że z uwagi na art. 15zzr ust. 1 pkt 1 oraz art. 15zzs ust. 1 ustawy z 02.03.2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), pełnomocnik nie musiał składać skargi w okresie stanu epidemii, co umożliwiało mu uzyskanie dodatkowego czasu i profesjonalne opracowanie zarzutów względem decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowę nowych odcinków sieci, jak również wymianie istniejących, wyeksploatowanych kabli, stanowiących linię kablową średniego napięcia od ul. [...] do ul. [...][...] we [...] (w ulicach: [...],[...],[...],[...],[...], al. [...],[...], al. [...],[...] oraz w ich rejonie) z wyłączeniem części inwestycji położonej w granicach obszaru objętego obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przewidzianej do realizacji na działkach: nr [...],[...], obręb [...]; nr [...],[...],[...],[...],[...]; nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]; nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...], obręb [...]; nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]; nr [...],[...],[...],[...], obręb [...]. Analizując legalność działań organów administracji w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że stosownie do art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie z treścią art. 2 pkt 5 u.p.z.p. - inwestycjami celu publicznego są działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, że dane przedsięwzięcie spełnia wymogi by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50 - 58 u.p.z.p. Inwestycja ma znaczenie ponadlokalne lub krajowe, gdy ma realizować potrzeby wspólnoty tworzącej związek publicznoprawny. Będą to wspólnoty samorządowe na poziomie gminy, powiatu i województwa, a także społeczeństwo jako pewna całość zamieszkująca obszar państwa. Zawsze więc inwestycja celu publicznego ukierunkowana będzie na urzeczywistnienie interesu publicznego, istotnego dla zbiorowości przynajmniej na poziomie lokalnym. Inwestycją celu publicznego o znaczeniu lokalnym może być przy tym także inwestycja, która swoim zasięgiem bezpośrednio służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy (wyrok NSA z 05.07.2011 r., II OSK 672/11). W sprawie sporne było, czy przedmiotowa inwestycja ma znaczenie lokalne (gminne) w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p., jak przyjęły organy administracji, czy też zmierzała jedynie do realizacji interesu prywatnego, jak wywodziła w skardze spółka. Nie było natomiast sporu co do tego, że cel inwestycji znajduje się w katalogu celów publicznych wymienionych w art. 6 u.g.n., jako budowa linii kablowych średniego napięcia, albowiem mieści się w kategorii sieci dystrybucyjnej (art. 6 pkt 2 u.g.n.). Zgodnie art. 3 pkt 11b ustawy Prawo energetyczne, sieć dystrybucyjna, to między innymi sieć elektroenergetyczna wysokich, średnich i niskich napięć, za której ruch sieciowy jest odpowiedzialny operator systemu dystrybucyjnego. Składa orzekający w niniejszej sprawie, podzielając poglądy organów co do lokalnego (gminnego) zakresu inwestycji, kierował się następującą argumentacją. Po pierwsze, wbrew zarzutom skargi, orzekające organy nie ograniczyły się do oświadczenia inwestora, niepopartego dalszą argumentacją i dowodami, w kwestii zakwalifikowania planowanego przedsięwzięcie jako inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym (gminnym). Dopiero analiza cechy inwestycji stanowiła podstawę do uznania, że planowana inwestycja ma takie znaczenie w rozumieniu art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Uwzględniono w tym względzie zakres inwestycji, który obejmuje zarówno budowę nowych odcinków sieci, jak również wymianę istniejących, wyeksploatowanych kabli olejowych. O takiej kwalifikacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego świadczyła również analiza jego przebiegu i zasięgu. Inwestycją objęte zostaną działki geodezyjne znajdujące się w granicach trzech dzielnic miasta. Inwestycja realizowana będzie w ciągu ulic: [...],[...],[...],[...],[...], al. [...],[...], al. [...],[...] oraz w ich rejonie. Biorąc pod uwagę okoliczność, że jest to obszar miasta silnie zurbanizowany, na którym zlokalizowana jest nie tylko zabudowa mieszkaniowa, ale także obiekty użyteczności publicznej (w tym budynki ZUS i Uniwersytetu [...]), to niewątpliwe rozbudowa oraz modernizacja linii dystrybucyjnych energii elektrycznej w tym obszarze miasta służyć będzie jego mieszkańcom. Trudno zatem podzielić stanowisko autora skargi, że w takim przypadku nie będzie urzeczywistniany interes publiczny, który to interes jest istotny dla zbiorowości. Odnosząc się z kolei do argumentu dotyczącego charakteru wnioskującego podmiotu, tj. [...] SA, który jako prywatny przedsiębiorca przesyłowy, realizuje nie tylko przedsięwzięcia o charakterze publicznym, ale również – a może przede wszystkim – o charakterze prywatnym, komercyjnym, to w tym przypadku, z racji przedstawionych powyższej, Sąd nie dopatrzył się okoliczności wskazujących, że mamy do czynienia z inwestycją służącą realizacji wyłącznie prywatnych celów wnioskodawcy. Przeciwnie, służyć ona będzie potrzebom bliżej nieokreślonej liczby mieszkańców miasta, zarówno tych będących bezpośrednimi odbiorcami dostarczanej energii elektrycznej, ale i może przed wszystkim, tym mieszkańców, którzy korzystają z usług podmiotów i instytucji zaopatrywanych w ten sposób w energię elektryczną. Z tych powodów bez znaczenia pozostaje fakt, że inwestorem jest podmiot inny niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego. Nie można wobec tego zgodzić się z twierdzeniem skarżącej strony, że organy bezzasadnie przyjęły, że w tym konkretnym przypadku inwestycja z zakresu sieci kablowej jest inwestycją celu publicznego. Zgodnie z art. 52 u.p.z.p. ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Stosownie do treści art. 53 ust. 3 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Z kolei z treści art. 56 u.p.z.p. wynika, że jeśli w sprawie nie zostanie wskazany konkretny odrębny przepis prawa materialnego, z którym nie jest zgodna decyzja lokalizacyjna, to organy administracji nie mogą odmówić wydania takiej decyzji. Taki przepis ani w skardze, ani w toku postępowania administracyjnego nie został wskazany. W okolicznościach niniejszej sprawy analiza warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych oraz stanu faktycznego i prawnego terenu opracowana w toku postępowania przez organ I instancji wykazała natomiast możliwość realizacji planowanej inwestycji w miejscu wskazanym przez inwestora. Podkreślić dalej należy, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego nie jest decyzją uznaniową, lecz jej ustalenia są zależne od regulacji prawnych dotyczących projektowanego zamierzenia inwestycyjnego i obszaru, na którym takie zamierzenie ma być zlokalizowane. Decyzja ta stanowi prawnie określoną formę oceny dopuszczalności lokalizacji inwestycji w danym miejscu, w świetle powszechnie obowiązującego prawa. Organ administracyjny nie jest przy tym uprawniony do analizowania zasadności takiej, a nie innej lokalizacji inwestycji i jej proponowanego przebiegu (por. wyrok NSA z 29.08.2013 r., II OSK 845/12). W ocenie Sądu zbędne jest w takim przypadku analizowanie, czy nie ma możliwości zaprojektowania sieci kablowej średniego napięcia w sposób mniej dotkliwy dla skarżącej spółki (nie naruszający ukształtowanej linii zabudowy w sąsiedztwie działek nr [...] i [...],[...] obręb [...]). Wbrew zarzutom skargi, na etapie wydawania decyzji o lokalizacji celu publicznego nie ma prawnych możliwości aby badać alternatywne przebiegi i warianty planowanej inwestycji przedkładane przez strony tego postępowania niebędące inwestorami. Organ jest związany wnioskiem inwestora, który określa przebieg inwestycji, wskazując linie rozgraniczające teren inwestycji. Nie można również oceniać uciążliwości projektowanej inwestycji. Co powinno mieć również istotne znaczenie wobec podnoszonej w skardze argumentacji, decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego nie rodzi prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Wydać można kilka takich decyzji dla tego samego terenu. To zaś oznacza, że zasady i wartości określone w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. (w tym prawo własności – pkt 7) same w sobie nie mogą stanowić skutecznej przeszkody dla wydania decyzji pozytywnej. W przypadku inwestycji celu publicznego przewagę nad tymi wartościami uzyskuje bowiem cel publiczny, jakiemu służyć ma planowana inwestycja. Poza tym żaden przepis nie uzależnia ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego od zgody właściciela nieruchomości, przez którą taka inwestycja będzie przebiegać. Ponadto ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie zawiera w swej treści bezpośrednio regulacji określających prawne następstwa wydania decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, gdy chodzi o realizację praw właścicieli nieruchomości objętych planowanym przedsięwzięciem. Obowiązkiem organu jest jedynie określenie w takiej decyzji, stosownie do art. 54 pkt 2 lit. "d" u.p.z.p., warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy w zakresie wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich wynikających z przepisów odrębnych. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji w punkcie 1 lit. e) podjętej decyzji zawarł takie wymagania. Zgodnie natomiast z pouczeniem zawartym w decyzji organu I instancji, kwestia możliwości realizacji planowanego zamierzenia, będzie rozstrzygana dopiero na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydawania pozwolenia na budowę, co należy do organów architektoniczno-budowlanych. Wówczas to inwestor, będzie musiał wykazać się prawem do dysponowania daną nieruchomością, w tym należącą do skarżącej spółki, na cele budowlane (mając na uwadze fakt, że inwestorem jest podmiot inny niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego, nie mają istotnego znaczenia kwestie możliwości zastosowania regulacji dotyczących wywłaszczania nieruchomości). W ocenie Sądu, postępowanie administracyjne przeprowadzone zostało przez organy administracji publicznej w zgodzie z przepisami k.p.a. Organy w sposób kompleksowy zgromadziły materiał dowodowy niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy i dokonały jego wszechstronnej oceny z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Tak zgromadzony i oceniony materiał dowodowy stał się podstawą do prawidłowego zastosowania przepisów u.p.z.p. i podjęcia decyzji na podstawie art. 50 ust. 1 i następnych u.p.z.p., której uzasadnienie spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Kolegium, jako organ ponownie merytorycznie rozpoznający sprawę w jej całokształcie, prawidłowo wyjaśniło spółce przesłanki, którymi kierowało się przy załatwieniu sprawy, a okoliczność, że nie spotkały się one z jej aprobatą, nie świadczy o zasadności zarzutów w tym zakresie. Za niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak wyznaczenia przez organ I instancji terminu do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Niezależnie od tego, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że tego rodzaju uchybienie może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, czego w niniejszym sprawy strona nie wykazała, ponieważ nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny, to Sąd podziela stanowisko Kolegium, że przepis art. 53 ust. 1 u.p.z.p. wprowadzając zmianę w postępowaniu administracyjnym ogólnym, polegającą na odmiennym niż w k.p.a. uregulowaniu spraw związanych z zawiadamianiem stron o czynnościach procesowych, nie wymaga od organu lokalizacyjnego zawiadamiania stron bądź innych uczestników postępowania o zakończeniu prowadzenia czynności dowodowych. W postępowaniu dotyczącym decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego - w drodze obwieszczenia, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości – zawiadamia się o wszczęciu postępowania w sprawie wydania takiej decyzji oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie. Odnosząc się natomiast do uchybienia dotyczącego doręczenia decyzji Kolegium na nieaktualny adres kancelarii pełnomocnika strony skarżącej, to w tym zakresie Sąd również podzielił stanowisko Kolegium zawarte w odpowiedzi na skargę. Pełnomocnik złożył w terminie skargę. Ponadto miał również możliwość uzupełnienia argumentacji w niej zawartej, poprzez przedłożenie kolejnych pism przygotowawczych, z której to możliwości nie skorzystał. Ponadto, tak jak w przypadku zarzutu dotyczącego naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., zaistniałe uchybienie należało ocenić z perspektywy uniemożliwienia stronie podjęcia konkretnie wskazanej czynności procesowej oraz wpływu tego uchybienia na wynik sprawy. Wobec tego, w sytuacji postawienia Kolegium takiego zarzutu konieczne jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero taki stan sprawy daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej wyżej normy prawa. Takich okoliczności w skardze nie wykazano. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), oddalił skargę.