II SA/Po 192/20

SENTENCJA Dnia 25 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 listopada 2020 roku sprawy ze skargi K. E. na czynność Burmistrza Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zmiany numeru porządkowego nieruchomości I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności, II. zasądza od Burmistrza Gminy [...] na rzecz skarżącej kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Pismem z [...] grudnia 2019 r. znak: [...], zatytułowanym "Zawiadomienie o zmianie numeru porządkowego" (zwanym dalej: Zawiadomienie), Burmistrz Miasta i Gminy (zwany dalej: Burmistrz, organ) zawiadomił K. E. [przypis Sądu – co nie zostało w samym piśmie wskazane wprost], że dla budynku usytuowanego na nieruchomości oznaczonej działką o numerze ewidencyjnym [...], obręb [...], ustala się nowy numer porządkowy [...] w miejscowości [...], w miejsce starego numeru porządkowego [...], [...] w miejscowości [...]. W zawiadomieniu tym wskazano, że wskutek dokonania szczegółowej analizy przebiegu granic administracyjnych miasta [...] ustalono, że błędnie przyporządkowane zostały dane adresowe do przedmiotowego budynku, bowiem działka, na której jest on usytuowany, znajduje się na terenie miejscowości [...] i jednocześnie obrębu [...] a nie na terenie miejscowości [...], obręb [...]. Zatem – jak dalej wyjaśnił Burmistrz – w wyniku przyjęcia przez organ dla przedmiotowej działki, zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym, prawidłowej lokalizacji na terenie miejscowości [...], doszło do zmiany danych, o której mowa w § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 9 stycznia 2012 r. w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. poz. 125; zwanego dalej: rozporządzenie MAiC), co stanowi podstawę do dokonania zmiany numeru porządkowego. Nadto organ zauważył, że numer porządkowy budynku stanowi jednocześnie podstawę do dokonania czynności z zakresu ewidencji ludności w zakresie przypisania osobom zamieszkującym ten budynek określonego adresu zameldowania, kwalifikującego mieszkańców tego budynku do liczby ludności zamieszkujących daną miejscowość. Zdaniem Burmistrza, wobec powyższego stanu faktycznego dotyczącego przedmiotowego budynku, istniejąca numeracja porządkowa budynków zawiera wady utrudniające jej wykorzystywanie, w szczególności w zakresie prawidłowej ewidencji ludności. Spełniona jest zatem przesłanka określona w § 9 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia MAiC, co stanowi podstawę do dokonania zmiany numeru porządkowego. Otrzymawszy powyższe zawiadomienie, K. E. (zwana dalej: Skarżąca), reprezentowana przez r.pr. M. B., pismem z [...] stycznia 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu "Skargę na czynność zmiany numeru porządkowego nieruchomości i zameldowania", w której – zarzuciła organowi naruszenie: 1) art. 47a ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r. poz. 725; zwanej dalej: Pgk); 2) § 9 ust. 1 pkt 1 i 6 rozporządzenia MAiC; 3) art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 4a ust. 2 pkt 1 i art. 5a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 506; zwanej dalej Usg); 4) art. 7 i 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096; zwanej dalej: Kpa); 5) art. 28 i 31 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2019 r. poz. 1397; zwanej dalej: Uel); 6) art. 8 Konstytucji RP Skarżąca wniosła o: 1. stwierdzenie bezskuteczności czynności Burmistrza polegającej na: 1. zmianie numeru porządkowego nieruchomości Skarżącej i miejscowości jej położenia; 2. zmianie miejsca zamieszkania i zameldowania Skarżącej, dokonanej pismem z [...] grudnia 2019 r. znak [...], doręczonym w dniu [...] stycznia 2020 r.; 2. zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego [...] zł, ustalone na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 pkt 6 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a i § 16 zd. 2 w zw. z § 15 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie [...]zł. W uzasadnieniu skargi – wspartym przywołanym orzecznictwem sądów administracyjnych oraz poglądami przedstawicieli doktryny – wskazano m.in., że w ocenie Skarżącej nie zaszły okoliczności wymienione w § 9 ust. 1 pkt 1 i 6 rozporządzenia MAiC, bowiem mieszkańcy nie mieli dotychczas jakichkolwiek trudności, które uzasadniałyby przyjęcie tezy, że istniejąca numeracja porządkowa budynków zawiera wady utrudniające jej wykorzystywanie, a zatem nie było potrzeby zmiany numerów porządkowych nieruchomości oraz dokonywania zmiany miejscowości, w której one się znajdują. Ponadto podniesiono, że Burmistrz nie przedstawił dokumentów, na podstawie których uznał, że istniejące granice miasta [...] i wsi [...] są nieprawidłowe. Według Skarżącej podczas spotkania z mieszkańcami organ poinformował jedynie, że zmiana granic miejscowości spowoduje zmniejszenie liczby mieszkańców [...] poniżej [...] tysięcy, co z kolei pozwoli uzyskać wyższą subwencję oświatową na prowadzenie szkół. Autor skargi wskazał również, że zmiana granic miejscowości zgodnie z przepisami ustawy o samorządzie gminnym wymaga od organów gminy wykonania szeregu czynności, w tym także konsultacji społecznych. Poza tym zwrócono uwagę, że Burmistrz zaskarżoną czynnością dokonał także czynności wymeldowania Skarżącej z dotychczasowego miejsca zameldowania i zameldował ją pod nowym adresem w systemie ewidencji ludności, a czynności te zostały wykonane bez jakiejkolwiek wiedzy Skarżącej, mimo niezaistnienia przesłanek do wykonania takich czynności z urzędu. Ponadto wskazano, że organ naruszył art. 7 i art. 8 Kpa, bowiem "zmiana numeru porządkowego nieruchomości, samowolna zmiana adresu zameldowania Skarżącej, były pierwszymi i jedynymi czynnościami, o których dowiedziała się Skarżąca". W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy, zastępowany przez R. M., wniósł o oddalenie skargi w całości oraz o zasądzenie od Skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podniesiono m.in., że "twierdzenie skarżącej, iż przedmiotowa nieruchomość od kilkudziesięciu lat znajduje się w miejscowości [...] jest całkowicie bezpodstawne. Dokonaną czynnością Burmistrz Miasta i Gminy nie dokonał jakichkolwiek przesunięć granic administracyjnych", bowiem nieruchomość nigdy nie została włączona do miasta [...] i znajduje się do dzisiaj w miejscowości [...]. Według pełnomocnika organu, w toku przeprowadzonej analizy Burmistrz ustalił, iż "w bliżej nieokreślonym przedziale czasu doszło do błędnego nadania numerów porządkowych dla nieruchomości, które znajdują się poza granicami miasta [...] przydzielając im adresy wskazujące na położenie na terenie miasta [...]". W ocenie organu, wbrew twierdzeniom Skarżącej, w świetle § 9 ust. 1 pkt 1 i 6 rozporządzenia MAiC zostały spełnione zarówno przesłanka zmiany danych, o których mowa w § 3 ust. 1 i § 4 ust. 1 oraz § 6 ust. 3 rozporządzenia MAiC, jak i przesłanka istnienia wad numeracji porządkowej utrudniających jej wykorzystywanie. Pełnomocnik organu zaznaczył, że w toku prowadzonych analiz Burmistrz rozważał możliwość zachowania dotychczasowego numeru [...] z prawidłowym wskazaniem miejscowości [...], jednak uznano tę koncepcję za chybioną, bowiem numer [...] położony jest w odległości około 1,5 km od przedmiotowej nieruchomości, co powodowałoby dalsze utrudnienia w posługiwaniu się ustaloną numeracją. Autor odpowiedzi na skargę przyznał, że celem finalnego uporządkowania wszelkich błędów w ustalonych numerach porządkowych nieruchomości na terenie gminy, Rada Miejska w [...] przystąpiła do procedury zmiany granic administracyjnych miasta [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., jednak z uwagi na złożoność i długotrwałość tej procedury oraz jej niepewny wynik, organ doszedł do przekonania, iż nie może przez tak długi czas utrzymywać stanu niezgodnego z prawem. Poza tym pełnomocnik organu zaprzeczył, jakoby Burmistrz dokonał czynności wymeldowania i zameldowania Skarżącej – gdyż w niniejszej sprawie nie zostały wydane żadne decyzje administracyjne w przedmiocie zameldowania, a jedynie dokonano aktualizacji danych w ewidencji mieszkańców, która sprowadzała się do ujawnienia aktualnego numeru porządkowego nieruchomości bez wpływu na zameldowanie. Zarówno w rejestrze mieszkańców, jak i w rejestrze PESEL data zameldowania pozostała bez zmian. W podsumowaniu autor odpowiedzi na skargę stwierdził, że organ należycie przeprowadził analizę wszelkich okoliczności sprawy i dokonał czynności materialno-technicznych nadających prawidłowe numery porządkowe zgodnie z obowiązującym prawem. Czynność materialno-techniczna, jak sama nazwa wskazuje, nie objawia się wydaniem żadnego aktu prawnego, a sprowadza się do fizycznego dokonania określonych działań. Z tej też przyczyny nie powstaje uzasadnienie, które zawierałoby ocenę zebranych w postępowaniu materiałów dowodowych, dokonaną wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego. Zdaniem pełnomocnika organu, Skarżąca zdaje się nie rozróżniać decyzji od czynności materialno-technicznej i wskazuje wymogi formalne decyzji administracyjnej określone w art. 107 § 3 Kpa. Pomimo, iż zawiadomienie o zmianie numeru porządkowego nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego takiego jak decyzja administracyjna, w świetle okoliczności niniejszej sprawy bezspornym winno być, iż organ dokonał wszechstronnej oceny wszelkich okoliczności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kierując się wspomnianym kryterium legalności, sądy administracyjne dokonują oceny zgodność treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana zasadniczo według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; zwanej dalej: Ppsa) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kpa, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Na wstępie zaznaczyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, zgodnie z którym w obecnym stanie prawnym ustalanie (nadawanie) numerów porządkowych nieruchomościom jest "inną czynnością z zakresu administracji publicznej" w powyższym rozumieniu, która następuje w formie czynności materialno-technicznej (por.m.in. wyroki NSA: z 18 stycznia 2002 r., SA/Bk 1074/01; z 1 lutego 2008 r., I OSK 6/07; z 7 grudnia 2011 r., I OSK 30/11; z 22 października 2013 r., I OSK 980/12; a także wyrok WSA z 23 listopada 2016 r., II SA/Po 576/16, i tam przywołane dalsze wyroki sądów administracyjnych – dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl - w skrócie "CBOSA"), zaś kontrola sądowoadministracyjna takich czynności dokonywana jest na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa. W przypadku kontroli tych "innych czynności z zakresu administracji publicznej" znajduje zastosowanie ogólna reguła z art. 134 § 1 Ppsa, w myśl której sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z art. 133 § 1 Ppsa Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2, tj. nie przekazał sądowi skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W niniejszej sprawie Organ wprawdzie przesłał Sądowi terminowo skargę wraz z odpowiedzią na skargę, ale bez akt sprawy. Z kolei pismem z dnia [...] października 2020 r. pełnomocnik organu, w uzupełnieniu skargi, przedłożył dokumenty, które stanowiły przedmiot analizy organu i były podstawą dokonanej czynności. Jednocześnie jednak podkreślił, że dokumenty te nie stanowią akt postępowania w rozumieniu Kpa, gdyż skarga dotyczy dokonania przez organ czynności materialno-technicznej, w toku której nie tworzono fizycznie zbioru określonych dokumentów. Podkreślono, że nie oznacza to jednak, iż organ dokonując zaskarżonej czynności nie rozważył wszystkich posiadanych danych, w tym dostępnych rejestrów urzędowych przeprowadzonych w systemach teleinformatycznych. W ocenie Sądu wyjaśnień Organu nie sposób zaakceptować już z tego względu, że opierają się one, jak można przypuszczać, na błędnym utożsamianiu "akt sprawy" w rozumieniu art. 54 § 2 Ppsa, wyłącznie z "aktami sprawy", o których mowa w Kodeksie postępowania administracyjnego, zwłaszcza w jego art. 73 i art. 74, a więc z aktami wytwarzanymi w związku z prowadzeniem tzw. jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego, kończącego się co do zasady wydaniem decyzji, względnie postanowienia (por. w tej mierze wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 11 września 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 214/20,dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Tymczasem, statuowany w art. 54 § 2 Ppsa obowiązek przekazania, wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę, również akt sprawy dotyczy wszystkich skarg wnoszonych w przypadkach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-9 Ppsa, w tym wskazanych w pkt 4 skarg na inne czynności z zakresu administracji publicznej. Na gruncie reguł znaczeniowych ogólnego języka polskiego przez "akta" rozumie się "zbiór dokumentów lub zbiór ksiąg zawierających zapisy urzędowe" (zob. Uniwersalny słownik języka polskiego, pod red. S. Dubisza, Warszawa 2003, t. 1, s. 39). W konsekwencji można przyjąć, że określenie "akta sprawy" z art. 54 § 2 Ppsa oznacza zbiór dokumentów (i innych materiałów, nie mających formalnoprawnego statusu dokumentów), odnoszących się do konkretnej sprawy, spośród wymienionych w art. 3 § 2 Ppsa. Tak rozumiany zbiór powstaje - w sposób mniej albo bardziej sformalizowany - w każdym przypadku, gdy tylko organ na potrzeby wydania jakiegoś aktu lub dokonania jakiejś czynności (urzędowej) czyni uprzednio pewne ustalenia, prowadzi jakieś analizy lub sprawdzenia, podejmuje określone czynności wyjaśniające lub dowodowe, itp. W konsekwencji organ administracji mógłby, wyjątkowo, usprawiedliwić swe niewykonanie przewidzianego w art. 54 § 2 Ppsa obowiązku przekazania akt sprawy jedynie w sytuacji, gdyby wykazał, że przed podjęciem zaskarżonego aktu lub czynności żadne tego rodzaju działania (ustalenia, analizy itd.) nie były czynione, i być nie musiały, bo nie było takiego obowiązku ani potrzeby. Z taką sytuacją nie mieliśmy jednak do czynienia w kontrolowanej sprawie, gdyż sam pełnomocnik Organu w odpowiedzi na skargę wielokrotnie akcentował, że przed podjęciem zaskarżonej czynności Burmistrz dokonywał określonych ustaleń, analiz i innych czynności wyjaśniających. W szczególności w tym piśmie procesowym czytamy, że: dokonana zaskarżoną czynnością "zmiana (...) została poprzedzona szczegółową analizą stanu faktycznego i prawnego" (s. 2); "organ należycie przeprowadził analizę wszystkich okoliczności sprawy" (s. 6); "[w) toku przeprowadzonej analizy Burmistrz Miasta i Gminy ustalił, iż (...)" (s. 3); "[w) toku prowadzonych wyjaśnień nie ustalono na jakiej podstawie (...)" (s. 4); Burmistrz Miasta i Gminy analizując niniejszą sprawę miał w szczególności na uwadze (...)" (s. 4); "[w) toku przeprowadzonych analiz Burmistrz Miasta i Gminy rozważał również (...)" (s. 4). Dokumenty i inne materiały, na podstawie których Organ podejmował ww. analizy, ustalenia i wyjaśnienia, winny złożyć się właśnie na akta sprawy zaskarżonej czynności, które powinny zostać zebrane, uporządkowane i przekazane Sądowi wraz z odpowiedzią na skargę. Mimo przesłania wskazanych dokumentów, należy stwierdzić, że zostały one wskazane dopiero na etapie odpowiedzi na skargę, tymczasem uzasadnienie, jakie w odniesieniu do zaskarżonej czynności zostało zawarte w Zawiadomieniu wystosowanym przez Burmistrza do Skarżącej nie umożliwia dostatecznego poznania dokładnych motywów oraz weryfikacji ustaleń i twierdzeń, które legły u podstaw zaskarżonej czynności, w szczególności z uwagi na jego nadmierną lakoniczność i fragmentaryczność. Wprawdzie ma rację pełnomocnik Organu, że przy wydaniu zaskarżonej czynności nie znajdowały (wprost) zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym jego art. 107 § 3 Kpa normujący wymogi, jakie winno spełniać uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji administracyjnej, ale wcale to nie oznacza, iż Zawiadomienie o zaskarżonej czynności nie musiało należytego uzasadnienia (faktycznego i prawnego) zawierać. W ocenie Sądu w niniejszym składzie obowiązek przeprowadzenia rzetelnego postępowania wyjaśniającego, a następnie przedstawienia jego wyników w uzasadnieniu do podjętej czynności o charakterze władczym wynika już bowiem pośrednio z faktu, iż taka czynność podlega kontroli sądów administracyjnych. Wszak, jak się trafnie zauważa, do podstawowych obowiązków sądów administracyjnych należy eliminowanie wszelkich rozstrzygnięć administracji publicznej, które nie są wynikiem wszechstronnej i starannej analizy stanu faktycznego i prawa (por. wyroki NSA: z 6 maja 2003 r., II SA/Kr 251/03; z 25 września 2018 r., II OSK 1666/18, CBOSA). W konsekwencji należy przyjąć, że prawidłowe zawiadomienie o dokonaniu zaskarżonej czynności powinno jednak spełnić wymogi funkcjonalnie zbliżone do tych, wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 Kpa. Rezygnacja z tego rodzaju wymogów czyniłaby bowiem pozorną sądową kontrolę zgodności z prawem tej czynności, a przede wszystkim uchybiała podstawowym zasadom Konstytucji RP, na czele z zasadą demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji) i zasadą legalizmu (art. 7 Konstytucji) oraz z wyprowadzanymi z tej pierwszej, zasadami bardziej szczegółowymi, jak zasada ochrony zaufania obywatela do państwa. Na tle tych zasad konstytucyjnych przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego - jak i innych aktów normatywnych, w tym międzynarodowych, o zróżnicowanej mocy prawnej, regulujących określone aspekty działalności administracji publicznej - jawią się jako szczegółowy materiał normatywny stanowiący bazę dla uogólniających wnioskowań odnośnie do obowiązywania pewnych generalnych zasad, norm i standardów, jakim powinny odpowiadać wszelkie działania, w szczególności o charakterze władczym, podejmowane przez organy administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. W tym kontekście trzeba wspomnieć zwłaszcza o Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej: "KPPUE") - stanowiącej składnik Traktatu Reformującego, podpisanego w Lizbonie w dniu 13 grudnia 2007 r. - która w art. 41 statuuje tzw. prawo do dobrej administracji, rozumiane jako prawo każdego do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia swojej sprawy w rozsądnym terminie przez administrację (tu: przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii). Prawo to obejmuje w szczególności obowiązek administracji uzasadniania swoich decyzji (art. 41 ust. 2 lit. c KPPUE). Standardy "dobrej administracji" jeszcze szerzej reguluje Europejski Kodeks Dobrej Praktyki Administracyjnej (zwany też niekiedy "Europejskim Kodeksem Dobrej Administracji"; dalej w skrócie: "EKDPA"), przyjęty przez Parlament Europejski w dniu 6 września 2001 r. i zaliczany do tzw. "miękkich" źródeł prawa (ang. soft law). Również w tym akcie eksponuje się obowiązek należytego uzasadniania przez organy administracji swych rozstrzygnięć. Art. 18 ust. 1 EKDPA stanowi bowiem, że w odniesieniu do każdej wydanej przez instytucję decyzji, która może mieć negatywny wpływ na prawa lub interesy jednostki, należy podać powody, na których opiera się wydana decyzja; w tym celu należy jednoznacznie podać istotne fakty i podstawę prawną podjętej decyzji. Zgodnie zaś z art. 18 ust. 2 EKDPA urzędnik odstępuje od wydania decyzji, które opierałyby się na niewystarczających lub niepewnych podstawach i które nie zawierałyby indywidualnej argumentacji (tekst EKDPA cyt. za: J. Świątkiewicz, Europejski Kodeks Dobrej Administracji, Warszawa, marzec 2007 r., s. 34). Choć cytowane postanowienia odnoszą się wprost do urzędników i innych funkcjonariuszy unijnych (zob. art. 2 ust. 4 lit. b EKDPA), to w ocenie Sądu w istocie kodyfikują one pewne ogólne zasady (standardy), których winny przestrzegać organy administracji publicznej każdego demokratycznego państwa prawnego, co znajduje swój wyraz także w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyroki NSA: z 28 lutego 2020 r., I OSK 3264/18; z 5 września 2019 r., II OSK 2430/17; z 26 marca 2019 r., I OSK 1816/17 - CBOSA). W ocenie Sądu zaskarżona czynność i notyfikujące ją Zawiadomienie tym standardom nie czynią w pełni zadość. Zdaniem Sądu zaskarżona czynność, postrzegana w sposób, w jaki została uzewnętrzniona w Zawiadomieniu, obciążona jest dalszymi jeszcze wadami. W tym zakresie Sąd podziela wywody przedstawione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 września 2020 r. sygn. akt IV SA/Po 214/20) i w zakresie mającym odniesienie do niniejszej sprawy, czyni je własnymi, o czym poniżej. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 47a ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2019 r. poz. 725, z późn. zm.; w skrócie "p.g.k.") do zadań gminy należy: 1) ustalanie numerów porządkowych oraz zakładanie i prowadzenie ewidencji miejscowości, ulic i adresów; 2) umieszczanie i utrzymywanie w należytym stanie tabliczek z nazwami ulic i placów w miastach oraz innych miejscowościach na obszarze gminy. Z art. 47a ust. 3 p.g.k. wynika, że wzmiankowaną w cytowanym art. 47a ust. 1 pkt 1 p.g.k. ewidencję miejscowości, ulic i adresów - którą, jak stanowi art. 47a ust. 2 p.g.k., prowadzi się w systemie teleinformatycznym - zakłada się na podstawie: 1) ewidencji numeracji porządkowej nieruchomości; 2) wykazu urzędowych nazw miejscowości, o którym mowa w art. 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych; 3) danych państwowego rejestru nazw geograficznych; 4) danych krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju; 5) uchwał rady gminy w sprawie przebiegu oraz nadania nazw ulic i placów; 6) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub, w przypadku braku takiego planu, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy; 7) ewidencji gruntów i budynków oraz innych materiałów geodezyjnych i kartograficznych. W myśl art. 47a ust. 4 p.g.k. omawiana ewidencja zawiera: 1) nazwy miejscowości oraz dane określające położenie tych miejscowości; 2) nazwy ulic i placów oraz dane określające położenie tych ulic i placów; 3) identyfikatory miejscowości, ulic i placów pochodzące z krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju; 4) dodatkowe tradycyjne nazwy miejscowości, ulic i placów w języku mniejszości, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 12 ustawy z dnia 6 stycznia 2005 r. o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym (Dz. U. z 2017 r. poz. 823); 5) dane adresowe określające: a) numery porządkowe budynków mieszkalnych oraz innych budynków przeznaczonych do stałego lub czasowego przebywania ludzi, w tym w szczególności budynków: biurowych, ogólnodostępnych wykorzystywanych na cele kultury i kultury fizycznej, o charakterze edukacyjnym, szpitali i opieki medycznej oraz przeznaczonych do działalności gospodarczej, wybudowanych, w trakcie budowy i prognozowanych do wybudowania, b) kody pocztowe, c) położenie budynków, o których mowa w lit. a, w państwowym systemie odniesień przestrzennych. Kompetencja do nadawania numerów porządkowych, o których mowa w art. 47a ust. 4 pkt 5 lit. a p.g.k., przysługuje wójtowi (burmistrzowi, prezydentowi miasta), który czyni to z urzędu lub na wniosek zainteresowanych i zawiadamia o tych ustaleniach właścicieli nieruchomości lub inne podmioty uwidocznione w ewidencji gruntów i budynków, które tymi nieruchomościami władają (zob. art. 47a ust. 5 p.g.k.). Podmioty te mają wówczas obowiązek umieszczenia w widocznym miejscu na ścianie frontowej budynku tabliczki z numerem porządkowym w terminie 30 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o ustaleniu tego numeru (zob. art. 47b ust. 1 p.g.k.). Należy jednak w tym miejscu podkreślić, że kompetencja wójta (burmistrza, prezydenta miasta) do władczego rozstrzygania w zakresie danych adresowych nieruchomości ograniczona jest jedynie do nadawania numerów porządkowych, zaś w pozostałym zakresie dane składające się na adres nieruchomości nie są przez organ wykonawczy gminy nadawane, względnie ustalane, lecz winny wynikać z zapisów w ewidencji miejscowości, ulic i adresów prowadzonej przez daną gminę (por. wyrok WSA z 23 listopada 2016 r., II SA/Po 576/16, CBOSA). Szczegółowe kwestie związane z prowadzeniem ewidencji miejscowości, ulic i adresów, dotyczące zakresu informacji gromadzonych w bazach danych tej ewidencji, organizację i tryb tworzenia, aktualizacji i udostępniania baz danych ewidencji oraz wzór wniosku o ustalenie numeru porządkowego budynku, zostały unormowane w rozporządzeniu z dnia 9 stycznia 2012 r. Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie ewidencji miejscowości, ulic i adresów (Dz. U. poz. 125; zwanym dalej: "rozporządzenie MAiC"). Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia MAiC danymi ewidencji dotyczącymi miejscowości są: 1) urzędowe nazwy miejscowości i ich rodzaje; 2) identyfikatory TERYT (identyfikatory krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju); 3) dane określające przebieg granic miejscowości; 4) współrzędne X, Y miejscowości; 5) nazwy jednostek zasadniczego trójstopniowego podziału terytorialnego państwa, w których granicach jest położona miejscowość oraz ich identyfikatory krajowego rejestru urzędowego podziału terytorialnego kraju. W myśl § 3 ust. 3 rozporządzenia MAiC do określenia przebiegu granic miejscowości wykorzystuje się dane państwowego rejestru granic i powierzchni jednostek podziałów terytorialnych kraju oraz ewidencji gruntów i budynków, zaś - jak stanowi § 3 ust. 4 rozporządzenia MAiC - w przypadku, gdy rejestry, o których mowa w ust. 3, nie zawierają wszystkich niezbędnych informacji do ustalenia przebiegu granic miejscowości innych niż miasto i wieś, wykorzystuje się w tym celu informacje dostępne z innych źródeł, a w szczególności: 1) mapy archiwalne; 2) kroniki; 3) opisy w aktach notarialnych; 4) księgi hipoteczne; 5) zeznania świadków. Z kolei w § 4 rozporządzenia MAiC zawarto regulacje odnoszące się do danych ewidencji dotyczących ulic i placów, i wskazano - w ust. 1 - że danymi tymi są: 1) nazwy ulic i placów; 2) identyfikatory TERYT nazw ulic i placów; 3) dane określające przebieg osi ulic; 4) dane określające przebieg zewnętrznych granic placów oraz ulic w kształcie ronda. Natomiast w § 4 ust. 2 rozporządzenia MAiC przesądzono, że nazwy ulic i placów przyjmuje się w brzmieniu zgodnym z uchwałami rady gminy w sprawie przebiegu oraz nadania nazw ulicom i placom, zaś w ust. 3 - że dane określające przebieg osi ulic oraz przebieg zewnętrznych granic placów ustala się na podstawie informacji zawartych w uchwałach, o których mowa w ust. 2, danych ewidencji gruntów i budynków oraz bazy danych obiektów topograficznych (BDOT500). W § 5 ust. 1 rozporządzenia MAiC prawodawca określił szczegółowe zasady nadawania numerów porządkowych. Natomiast w § 6 rozporządzenia MAiC wskazano, że na adres budynku składają się następujące informacje: 1) nazwa województwa i jego identyfikator TERYT; 2) nazwa powiatu i jego identyfikator TERYT; 3) nazwa gminy i jej identyfikator TERYT; 4) rodzaj i nazwa jednostki pomocniczej (sołectwo, dzielnica, osiedle i inne); 5) nazwa miejscowości o statusie miasta lub wsi i jej identyfikator TERYT; 6) nazwa miejscowości stanowiącej cześć miasta lub wsi i jej identyfikator TERYT; 7) nazwa ulicy lub placu i jej identyfikator TERYT; 8) numer porządkowy; 9) kod pocztowy. Wreszcie w § 9 ust. 1 rozporządzenia MAIC ustawodawca określił przesłanki aktualizacji danych ewidencji, ich uzupełnienia lub zmiany, wskazując, że dokonuje się tego, jeżeli: 1) nastąpiła zmiana danych, o których mowa w § 3 ust. 1, § 4 ust. 1 oraz § 6 ust. 3 rozporządzenia; 2) w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwalenia jego zmiany rozszerzeniu uległy tereny przeznaczone pod budownictwo; 3) został wybudowany budynek, który nie był przedmiotem prognozy przy zakładaniu ewidencji; 4) zostały utworzone nowa ulica lub plac w drodze nadania nazwy ciągowi komunikacyjnemu; 5) obiekty przestrzenne ujawniane w ewidencji zakończyły swój cykl istnienia; 6) istniejąca numeracja porządkowa budynków zawiera wady utrudniające jej wykorzystywanie; 7) w trybie przepisów art. 8 ustawy z dnia 29 sierpnia 2003 r. o urzędowych nazwach miejscowości i obiektów fizjograficznych została ustalona nowa urzędowa nazwa miejscowości. Na tym tle normatywnym istotne wątpliwości budzi już ustalenie rzeczywistego przedmiotu czynności Burmistrza, której dotyczyło Zawiadomienie. W tytule tego pisma wskazano bowiem, że jest to "Zawiadomienie o zmianie numeru porządkowego". Natomiast w podstawie prawnej tego zawiadomienia powołano - obok art. 47a ust. 5 p.g.k. - także przepisy § 9 ust. 1 pkt 1 i 6 rozporządzenia MAiC, które dotyczą aktualizacji, uzupełnienia lub zmiany danych ewidencji miejscowości, ulic i adresów. Mając na względzie powyższe oraz okoliczność, że z treści Zawiadomienia wynika, iż w odniesieniu do nieruchomości Skarżącej na skutek dokonania spornej czynności zmianie uległ nie tylko numer porządkowy nieruchomości (z: "8", na: "97"), ale także inne dane adresowe, tj. nazwa miejscowości (z: "[...]", na: "[...]") oraz nazwa ulicy (ze: "[...]" na: brak oznaczenia ulicy), należy dojść do wniosku, że rzeczywistym przedmiotem czynności, której dotyczyło Zawiadomienie, była nie tylko zmiana numeru porządkowego, ale także zmiana (aktualizacja) innych danych adresowych nieruchomości Skarżącej, tj. w istocie zmiana (względnie aktualizacja) danych ewidencji w rozumieniu § 9 ust. 1 rozporządzenia MAiC. W ocenie Sądu zawiadomienie o tego rodzaju zmianie powinno odpowiadać wymogom określonym w § 6 rozporządzenia MAiC (por. wyrok WSA z 23 listopada 2016 r., II SA/Po 576/16, CBOSA). Wymogom tym nie czyniło zadość Zawiadomienie z [...] grudnia 2019 r., gdyż nie podawało wszystkich elementów wskazanych w ww. przepisie, a w szczególności nazwy województwa, powiatu, gminy i ich identyfikatorów TERYT oraz kodu pocztowego. Poza tym zawiadomienie o zmianie (aktualizacji) danych adresowych powinno zawierać wskazanie przesłanek - spośród wymienionych w § 9 ust. 1 rozporządzenia MAiC - jakie przemawiały za dokonaniem takiej zmiany w danym przypadku, wraz z ich uzasadnieniem. Z treści inkryminowanego Zawiadomienia oraz z odpowiedzi na skargę wynika, że Organ upatrywał podstaw do dokonania zaskarżonej czynności w przesłankach, o których mowa w § 9 ust. 1 pkt 1 i 6 rozporządzenia MAiC, przy czym przez wzmiankowaną w § 9 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia "zmianę danych" rozumiał poczynione przez siebie spostrzeżenie, "iż nieruchomość na dzień dokonania skarżonej czynności położona była w innej miejscowości niż przyporządkowany jej adres" (s. 4 odpowiedzi na skargę). Należy stwierdzić, że uzasadnienie Zawiadomienia nie daje możliwości weryfikacji twierdzeń Organu w kwestii rzeczywistego przebiegu granicy pomiędzy miejscowościami [...] [...]. na spornym odcinku oraz położenia nieruchomości Skarżącej względem tej granicy - czy mianowicie nieruchomość ta leży w granicach [...], czy [...]. Dokumenty, które mają – w ocenie Organu – wskazywać rzeczywiste położenie nieruchomości zostały zebrane i przedstawione dopiero na etapie odpowiedzi na skargę. W tym miejscu zauważyć należy, że na jednym z nich widnieje przy tym wyraźna informacja, że nie stanowi on dokumentu w rozumieniu przepisów prawa, a ponadto - świetle § 3 ust. 3 rozporządzenia MAiC do określenia przebiegu granic miejscowości powinno się w pierwszej kolejności wykorzystać dane państwowego rejestru granic i powierzchni jednostek podziałów terytorialnych kraju oraz ewidencji gruntów i budynków. Sąd jednocześnie wyraża pogląd, że dostrzeżenie ewentualnej rozbieżności pomiędzy rzeczywistym położeniem danej nieruchomości, a jej danymi adresowymi wcale nie świadczy o zaistnieniu "zmiany danych", o której mowa w § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MAiC, lecz ewentualnie o ujawnieniu się "wady" danych ewidencji w rozumieniu § 9 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia MAiC (danych rozumianych szerzej, tj. nie ograniczających się tylko do wad samej numeracji porządkowej). Ten ostatni przepis ustanawia zaś dalszą jeszcze, istotną przesłankę warunkującą dokonanie w takim przypadku zmiany (aktualizacji) danych ewidencji - wyrażającą się mianowicie w tym, że ujawniona wada ma utrudniać ich wykorzystywanie. W ocenie Sądu ani w samym Zawiadomieniu, ani w odpowiedzi na skargę, Organ w sposób przekonujący nie wykazał, że dotychczas stosowane dane adresowe nieruchomości Skarżących stwarzają określone trudności w ich praktycznym wykorzystywaniu. W szczególności - po pierwsze - Burmistrz błędnie nie wziął w dostatecznym stopniu pod uwagę faktu, że przez dłuższy czas (być może nawet przez kilkadziesiąt lat - Organ tego dokładniej nie wyjaśnił) nieruchomość Skarżących funkcjonowała w obrocie prawnym jako położona w miejscowości [...]. Ma to zaś istotne znaczenie zwłaszcza z perspektywy fundamentalnych zasad, na jakich opierać się powinny wszelkie działania organów administracji w ogóle, a administracji samorządowej (tu: gminnej) w szczególności, tj. zasady zaufania obywateli do organów władzy publicznej oraz zasady przekonywania (por. wyrok WSA z 23 listopada 2016 r., II SA/Po 576/16, CBOSA). W ocenie Sądu na wartościach, których urzeczywistnieniu służą przywołane zasady, bazuje w istocie również pogląd wyrażony w cytowanym w skardze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 19 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Lu 698/14 (CBOSA) - który, wbrew obiekcjom pełnomocnika Organu, może, i powinien, był być brany pod uwagę także w okolicznościach kontrolowanej sprawy - w myśl którego "okolicznością, która może przemawiać przeciwko wprowadzeniu zmiany numeracji porządkowej nieruchomości (a szerzej: zmiany danych adresowych - uw. Sądu), nawet jeżeli numeracja jest wadliwa (...), jest potrzeba zachowania dotychczasowej, ukształtowanej nieraz w długim okresie historycznym, numeracji porządkowej nieruchomości. Zmiana tak ukształtowanej numeracji nieruchomości (...) może bowiem prowadzić także do utrudnienia wykorzystywania nowej numeracji, na przykład ze względu na ukształtowane przyzwyczajenia mieszkańców." Przy tym w cytowanym wyroku trafnie zwrócono uwagę na istotną w analizowanym kontekście zasadę, już o bardziej szczegółowym charakterze - wprowadzoną przez ustawodawcę w art. 47b ust. 5 p.g.k., formułującym upoważnienie ustawowe do wydania rozporządzenia wykonawczego oraz wytyczne dotyczące treści tego aktu - a mianowicie na zasadę zachowania w jak najszerszym zakresie dotychczasowych danych adresowych. "Według treści wytycznych określenie szczegółowego zakresu informacji gromadzonych w bazach danych ewidencji miejscowości, ulic i adresów, organizacja i tryb tworzenia, aktualizacja i udostępnianie tych baz powinno nastąpić z zachowaniem w jak najszerszym zakresie dotychczasowych danych adresowych. Wprawdzie przepis art. 47b ust. 5 p.g.k. bezpośrednio skierowany jest do ministra, który wydał rozporządzenie wykonawcze, jednakże sformułowana w art. 47b ust. 5 p.g.k. zasada powinna być uwzględniania także przez organy stosujące prawo jako reguła interpelacyjna dotycząca przepisów rozporządzenia wykonawczego" (wyrok WSA z 19 marca 2015 r., III SA/Lu 698/14, CBOSA). Po drugie, zdaniem Sądu, jako nie bez znaczenia przy ocenie zasadności dokonywania zmiany (aktualizacji) danych ewidencji na podstawie przesłanki z § 9 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia MAiC, jawi się bezsporna w kontrolowanej sprawie okoliczność zainicjowania przez organy Gminy [...]. działań zmierzających do zmiany przebiegu granic miasta [...]., zmierzających - jak można rozumieć - m.in. do przesądzenia o położeniu nieruchomości Skarżących w granicach tego miasta. Wprawdzie ostateczny wynik tej procedury jest, jak trafnie zauważył pełnomocnik Organu, niepewny - gdyż kompetencja w omawianym zakresie służy wyłącznie Radzie Ministrów - ale, zważywszy na istnienie dobrze uzasadnionych przesłanek do zmiany przebiegu granic miejskich w obszarze [...] (znamienne, iż optuje się za tym w załączonej do odpowiedzi na skargę opinii prawnej, zob. jej s. 12), można w sposób uprawniony, z dużą dozą prawdopodobieństwa, przypuszczać, że niedługo (np. w perspektywie jednego roku lub dwóch), dojdzie jednak do zamierzonej zmiany przebiegu granic. To z kolei rodzi pytanie o zasadność pośpiesznego dokonywania zmiany adresowych nieruchomości Skarżących z powołaniem się na istnienie wady, która może zostać wkrótce usunięta właśnie w ramach zainicjowanej procedury zmiany granic miasta [...]. Natomiast odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu, że zaskarżoną czynnością dokonano także wymeldowania Skarżącej z dotychczasowego miejsca zameldowania oraz zameldowania ich pod nowym adresem w systemie ewidencji ludności, Sąd podziela stanowisko i argumentację Organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, iż nie było to przedmiotem spornej czynności. Aczkolwiek Sąd zauważa, że pewne podstawy do sformułowania takiego zarzutu dawało zawarte w Zawiadomieniu stwierdzenie, że "numer porządkowy budynku stanowi jednocześnie podstawę do dokonania czynności z zakresu ewidencji ludności w zakresie przypisania osobom zamieszkującym ten budynek określonego adresu zameldowania". Dlatego jedynie ubocznie godzi się zauważyć, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia [...] września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz. U. z 2019 r. poz. 1397, z późn. zm.; zwanej dalej: "u.e.l.") organ gminy dokonuje z urzędu lub na wniosek osoby, której dane dotyczą, sprawdzenia danych zawartych w rejestrze PESEL oraz w rejestrach mieszkańców, w szczególności w oparciu o posiadane dokumenty i ustalenia stanu faktycznego (zob. art. 11 ust. 1 u.e.l.). W przypadku stwierdzenia niezgodności danych zawartych w ww. rejestrach z posiadanymi dokumentami lub ze stanem faktycznym, usuwa tę niezgodność, a jeżeli jest niewłaściwy do jej usunięcia, zawiadamia o tym niezwłocznie organ właściwy do rejestracji tych danych (zob. art. 11 ust. 2 u.e.l.). Usunięcie niezgodności może polegać w szczególności na sprostowaniu danych nieprawidłowych lub uzupełnieniu danych (art. 11 ust. 2b u.e.l.). W przypadku działania z urzędu przez organ, o sposobie załatwienia sprawy zawiadamia się osobę, której dane były sprawdzane, jeżeli usunięte niezgodności danych mają wpływ na ustalenie tożsamości tej osoby (art. 11 ust. 4 u.e.l.). Powyższe regulacje jednoznacznie pokazują, że w przypadku, gdy doszło do zmiany danych adresowych budynku ze względu na jego wcześniejsze błędne przypisanie do innej miejscowości organ jest, w konsekwencji, uprawniony do usunięcia powstałej w ten sposób niezgodności w rejestrach ewidencji ludności, poprzez ujawnieniu w nich prawidłowego adresu zameldowania, w drodze czynności materialno-technicznej (por. K. Biernat (w:) K. Biernat i in., Ustawa o ewidencji ludności. Komentarz, Warszawa 2013, uw. do art. 11). W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 146 § 1 Ppsa, stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności (pkt I sentencji wyroku). O kosztach postępowania (pkt II sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 202 § 2 i art. 205 § 2 Ppsa, uwzględniając poniesiony przez Skarżącą koszt wpisu ([...] zł), należne pełnomocnikowi Skarżącej wynagrodzenie ustalone według stawek minimalnych, zgodnie z § 15 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265, z późn. zm.), w wysokości [...] zł, oraz koszt opłaty skarbowej od udzielonych przez Skarżącą pełnomocnictwa ([...] zł) - łącznie: [...] zł. Ponownie rozpoznając sprawę, Organ skompletuje akta sprawy oraz należycie rozważy i oceni cały zebrany w nich materiał. O ile w wyniku tej oceny - uwzględniającej także powyższe stanowisko i wskazania Sądu - Burmistrz dojdzie do przekonania, że adres, jakim dotąd posługiwała się Skarżąca na oznaczenie swej nieruchomości, jest jednak błędny i winien zostać zmieniony, to przed skierowaniem do Skarżącej zawiadomienia o prawidłowych danych adresowych ich nieruchomości i ustaleniu jej numeru porządkowego, umożliwi Skarżącej zapoznanie się, w stosownym terminie, z materiałem zebranym w aktach sprawy oraz wypowiedzenie się co do niego. Z kolei samo zawiadomienie - o ile tylko jego wystosowanie, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Skarżącej (jeżeli ci takowe przedstawi w zakreślonym terminie), Burmistrz będzie nadal uznawał za zasadne - swą treścią winno odpowiadać wymogom określonym w § 6 ust. 1 rozporządzenia MAiC, przy czym Organ winien w nim wyczerpująco uzasadnić swoje stanowisko, w sposób analogiczny do przewidzianego w art. 107 § 3 Kpa.