V SO/Wa 14/14

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o wymierzenie grzywny Ministrowi Finansów w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi postanawia: oddalić wniosek. UZASADNIENIE Wnioskiem z [...] czerwca 2014 r. W. S. (dalej jako: "wnioskodawca" lub "strona") wystąpił o wymierzenie Ministrowi Finansów (dalej jako: "Minister" lub "organ") grzywny za niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."). Zdaniem wnioskodawcy organ nie przekazał Sądowi kompletnych akt sprawy. W odpowiedzi na powyższy wniosek Minister wniósł o jego oddalenie, uznając zarzut strony za nieuzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do unormowania art. 54 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia przedmiotowego wniosku) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Bieg trzydziestodniowego terminu na przekazanie skargi do sądu administracyjnego liczony jest od momentu wpływu skargi do organu. Jak słusznie bowiem zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28 listopada 2013 r., sygn. akt II FZ 939/13 (dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl): "Ratio legis omawianego uregulowania polega bowiem na tym, że organ musi mieć zagwarantowane 30 dni na zapoznanie się z zarzutami zawartymi w skardze, przeanalizowanie ich, przygotowanie własnego stanowiska w sprawie, które zawarte zostanie w odpowiedzi na skargę oraz skompletowanie akt postępowania administracyjnego, które przekazane będą do sądu". Niezastosowanie się przez organ do obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. skutkuje tym, że na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Grzywna, o jakiej mowa w przepisie art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Ma ona bowiem na celu, oprócz dyscyplinowania organu, stanowić sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" oznacza, że wyłączną materialnoprawną przesłanką orzeczenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniosku dostrzec wypada, iż Minister skargę z 25 stycznia 2014 r. na przewlekłe prowadzenie postępowania otrzymał 27 stycznia 2014 r. (k. 2 akt sądowych o sygn. V SAB/Wa 9/14). Najpóźniej trzydziestego dnia od ww. daty obowiązany był on zatem przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Minister obowiązek ten zrealizował wysyłając odpowiednie dokumenty do sądu przesyłką nadaną 25 lutego 2014 r. (koperta, w której organ nadesłał skargę wraz z odpowiedzią i aktami – k. 10 akt sądowych o sygn. V SAB/Wa 9/14). Jedynie na marginesie zauważyć należy, że w treści wniosku strona nie zawarła żadnych zarzutów dotyczących terminowości wykonania przez organ obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Ustosunkowując się natomiast do twierdzeń strony, że Minister nie przekazał kompletnych akt administracyjnych, wskazać należy, że są one nieuzasadnione i nie stanowią przesłanki wymierzenia organowi grzywny. W tym miejscu stwierdzić trzeba, że organ przekazał wszystkie dokumenty, o których stanowi wspomniany na wstępie przepis art. 54 § 2 p.p.s.a., a mianowicie skargę, odpowiedź na nią oraz akta administracyjne sprawy dotyczącej skargi na przewlekłość organu w rozpatrzeniu wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] października 2011 r., nr [...]. Wnioskodawca nie formułował zarzutu, że organ nie przekazał wszystkich dokumentów zgromadzonych w toku postępowania, ograniczając się do twierdzenia, że upomnienia, decyzje, tytuły wykonawcze nie zostały mu skutecznie doręczone. Nie można zatem mówić, że organ nie wykonał omawianego obowiązku lub wykonał go częściowo. Ocena natomiast załączonego do sprawy materiału dowodowego, w tym jego kompletność, stanowiła przedmiot badania w postępowaniu sądowym wszczętym na skutek wniesionej skargi, zakończonym wydaniem przez tut. Sąd wyroku z 12 grudnia 2014 r., którym oddalono skargę na przewlekłość postępowania Ministra. Wyrok utrzymany został w mocy przez Naczelny Sąd Administracyjny orzeczeniem z dnia 12 lipca 2016 r., sygn. II GSK 556/15. Z uwagi na powyższe, w oparciu o treść art. 55 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.