I SA/Kr 743/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2020 r. sprawy ze skargi G. O. na rozstrzygnięcie Samorządu W. M. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], odmawiające przyznania pomocy skargę oddala UZASADNIENIE Na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 roku o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j. Dz.U. z 2020 r. póz. 217, z późn. zm.) Zarząd W. M. działając jako organ reprezentujący Samorząd W. M. rozstrzygnięciem z dnia [...] czerwca 2020 r. odmówił G. O. przyznania pomocy na realizację operacji pn. Budowa sieci kanalizacji sanitarnej sołectwa B. - Etap II, o którą wnioskodawca wnioskował we wniosku o przyznanie pomocy złożonym w dniu [...] listopada 2019 r. dla operacji typu "Gospodarka wodno-ściekowa" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji związanych z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i w oszczędzanie energii" w ramach działania "Podstawowe usługi i odnowa wsi na obszarach wiejskich", objętego PROW na lata 2014-2020, na kwotę: [...] zł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, że zgodnie z § 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lipca 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Gospodarka wodno-ściekowa" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji związanych z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i w oszczędzanie energii" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j. Dz.U. 2020 póz. 526) [dalej: Rozporządzenie] "Pomoc jest przyznawana na operacje w zakresie budowy, przebudowy lub wyposażenia obiektów budowlanych służących do zaopatrzenia w wodę lub odprowadzania i oczyszczania ścieków oraz na zakup i montaż urządzeń oraz instalacji kanalizacyjnych lub wodociągowych". Na podstawie § 3 ww. Rozporządzenia "O pomoc może ubiegać się: -gmina; -spółka, w której jedynymi udziałowcami są jednostki samorządu terytorialnego; -związek międzygminny. Zgodnie z § 5 ust. 1 ww. rozporządzenia: "Pomoc na realizację operacji jest przyznawana w formie refundacji części kosztów kwalifikowalnych, do których zalicza się koszty: ogólne, o których mowa w art. 45 ust. 2 lit. c rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Roz-woju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487 i 865, z późn. zm.6)), zwane dalej "kosztami ogólnymi", budowy, przebudowy lub wyposażenia obiektów budowlanych służących do zaopatrzenia w wodę lub odprowadzania ścieków: (...) c) systemów kanalizacji zbiorczej dla ścieków komunalnych, (...), 3. zakupu nowych urządzeń i materiałów służących realizacji operacji, 4. zakupu usług służących realizacji operacji, 5. podatku od towarów i usług (VAT), o którym mowa w art. 69 ust. 3 lit. c rozporządzenia nr 1303/2013 - które są uzasadnione zakresem operacji oraz niezbędne do osiągnięcia jej celu". Wskazano, że celem operacji pn. Budowa sieci kanalizacji sanitarnej sołectwa B. – Etap II jest budowa sieci kanalizacji sanitarnej. Definicję sieci oraz przyłączy kanalizacyjnych zawiera Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz.U. z 2019 r., póz. 1437) [dalej: Ustawa]. Zgodnie z art. 2 pkt 7 ww. Ustawy sieć kanalizacyjna to przewody kanalizacyjne wraz z uzbrojeniem i urządzeniami, którymi odprowadzane są ścieki, będące w posiadaniu przedsiębiorstwa wodociągowo- kanalizacyjnego, natomiast art. 2 pkt 5 tejże ustawy definiuje przyłącze kanalizacyjne jako "odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiorcy siecią kanalizacyjną za pierwszą licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku do granicy nieruchomości gruntowej", przy czym wykładni tego przepisu dokonał Sąd Najwyższym w składzie 7 sędziów uchwałą z dn. 22 czerwca 2017 r., sygn. akt III SZP 2/16 wskazując, iż "Przyłączem kanalizacyjnym w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (jednolity tekst: Dz. U. z 2017 r., póz.zm. 328) jest przewód łączący wewnętrzną instalację kanalizacyjną zakończoną studzienką w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, na odcinku od studzienki do sieci kanalizacyjnej". Powyższe ustawowe rozróżnienie ma istotne znaczenie, albowiem zgodnie z art. 15 ust, 2 tejże Ustawy realizację budowy przyłącza kanalizacyjnego zapewnia na własny koszty osoba ubiegająca się o przyłączenie do sieci. Rozróżnienie definicyjne ma istotne znaczenie w przypadku niniejszej operacji w kontekście przywołanych wyżej przepisów rozporządzenia i celu niniejszej operacji, albowiem zrefundowane mogłyby być wyłącznie te koszty kwalifikowalne, które są uzasadnione zakresem operacji i niezbędne do osiągnięcia celu, a zatem w niniejszej sprawie wyłącznie koszty budowy sieci kanalizacyjnej, nie zaś koszty budowy przyłączy kanalizacyjnych. Weryfikacja spełnienia powyższych warunków sprawdzana jest na podstawie przedłożonego przez Wnioskodawcę formularza wniosku o przyznanie pomocy (WoPP) oraz dokumentów niezbędnych do ustalenia spełnienia warunków przyznania pomocy, których wykaz zawiera formularz wniosku o przyznanie pomocy, w tym dokumentacji projektowej (projekt budowlany). W ramach oceny ZWM stwierdził, że złożony przez G. O. w dniu [...] listopada 2019 r. WoPP zawierała braki oraz wymagała wyjaśnień i dwukrotnie wzywał Wnioskodawcę pismem z dnia [...] lutego 2020 r., znak: [...], skutecznie doręczonym Wnioskodawcy w dniu [...] lutego 2020 r., oraz pismem z dnia [...] kwietnia 2020 r., skutecznie doręczonym Wnioskodawcy w dniu [...] maja 2020 r., do, usunięcia braków we wniosku lub złożenia wyjaśnień, a tym samym spełnienia wymagań nałożonych Rozporządzeniem oraz Ustawą w celu uzyskania pomocy , w szczególności w odniesieniu do zakresu operacji i kosztów kwalifikowanych operacji obejmujących wyłącznie koszt budowy sieci kanalizacyjnej. Wnioskodawca pomimo dwukrotnego wezwania nie dokonał korekty kosztów kwalifikowanych operacji, poprzez pomniejszenie ich o koszt wykonania przyłączy kanalizacyjnych oraz nie przedłożył oświadczenia projektanta, z którego jednoznacznie wynikałby, iż wszystkie elementy operacji składające się na przyłącza, zostały ujęte w kosztach niekwalifikowalnych inwestycji lub wszystkie elementy operacji składające się na przyłącza nie zostały ujęte w kosztach całkowitych realizacji inwestycji - oświadczenie należało sporządzić w oparciu o definicję przyłącza zgodną z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz.U. z 2019 r., póz. 1437) zgodnie z jego wykładnią dokonaną w uchwale Sądu Najwyższego w składzie 7 sędziów z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt III SZP 2/16, tak by ZWM nie miał wątpliwości co do poprawności kosztów kwalifikowanych. Wnioskodawca pismem znak: [...] z dnia [...] marca 2020 r. poinformował Samorząd W. M. (SWM), że "projektant odmówił złożenia oświadczenia o treści sugerowanej przez Urząd Marszałkowski W. M., tj. zawierającego deklarację "(...) iż wszystkie elementy operacji składające się na przyłącza, zostały ujęte w kosztach niekwalifikowalnych operacji. Biorąc pod uwagę, że projekt budowlany dotyczy wyłącznie sieci kanalizacyjnej, ww. stwierdzenie byłoby niezgodne z prawdą. (...) W świetle powyższego koszty kwalifikowane pozostawiono bez zmian". Ponadto, Wnioskodawca swoje stanowisko podtrzymał w piśmie znak: [...] z dnia [...] maja 2020 r. twierdząc, że "nieprawdziwe byłoby również złożenie przez projektanta oświadczenia, zawierającego stwierdzenie jakoby: (cyt.) "wszystkie elementy operacji składające się na przyłącza, zostały ujęte w kosztach całkowitych operacji". W ramach planowanej operacji nie przewiduje się bowiem realizacji żadnych elementów składających się na przyłącza. Dowodzą na to przedłożone w załączeniu do wniosku o przyznanie pomocy prawomocne decyzje na budowę oraz wydane w oparciu o obowiązujące przepisy prawa". Po dokonaniu oceny całości dokumentacji przedłożonej przez Wnioskodawcę do UMWM, w tym ww. wyjaśnień oraz map z zaznaczonym zakresem projektu stwierdzono, że w Wnioskodawca do kosztów kwalifikowalnych zaliczył oprócz kosztów budowy sieci kanalizacyjnej zgodnie z ww. definicją zawartą w art. 2 pkt 7 ww. Ustawy również koszty związane z wykonaniem indywidualnych przyłączy do budynków mieszkalnych w rozumieniu art. 2 pkt 5 ww. Ustawy i pomimo dwukrotnego wezwania nie dokonał w tym zakresie poprawy złożonego wniosku (pkt IV wniosku - "Plan finansowy operacji", pkt V wniosku -"Zestawienie rzeczowo-finansowe operacji' oraz plan sytuacyjny operacji). Biorąc pod uwagę powyższe oraz brzmienie art. 15 ust. 2 Ustawy, zgodnie z którym to na odbiorcy ciąży obowiązek zapewnienia budowy przyłącza kanalizacyjnego na własny koszt, ZWM nie może współfinansować wydatku, który nie jest uzasadniony zakresem operacji i nie jest niezbędny do osiągnięcia jej celu. Wskazać bowiem należy, iż w świetle brzmienia ww. art. 15 ust. 2 Ustawy inne podmioty niż Wnioskodawca są ustawowo zobowiązane do ponoszenia kosztów budowy przyłączy kanalizacyjnych, a zatem koszty ich budowy nie mogą zostać sfinansowanie ze środków PROW 2014-2020 jako koszty kwalifikowalne przedmiotowej operacji. Mając na uwadze powyższe, w tym w związku z nieusunięciem przez Wnioskodawcę wszystkich braków, o których został poproszony w piśmie [...] lutego 2020 r" znak: [...], skutecznie doręczonym Wnioskodawcy w dniu [...] lutego 2020 r., oraz w piśmie z dnia [...] kwietnia 2020 r., skutecznie doręczonym Wnioskodawcy w dniu [...] maja 2020 r., zgodnie z § 16 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia, Samorząd W. M. odmówiono przyznania pomocy na realizację operacji: "Budowa sieci kanalizacji sanitarnej sołectwa B. - Etap II". Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w którym zarzucono , że przy dokonaniu ww. czynności doszło do naruszenia; 1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 2 pkt 5, art. 2 pkt 7 Ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w zw. z art. art. 16 pkt 59) Ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że boczne części sieci kanalizacyjnej stanowią przyłącza, podczas gdy przyłącze to odcinek przewodu łączącego wewnętrzną instalację kanalizacyjną w nieruchomości odbiory usług z siecią kanalizacyjną, za pierwszą studzienką, licząc od strony budynku, a w przypadku jej braku do granicy nieruchomości. a w konsekwencji: 2) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków w związku z § 5 ust. 1 pkt. 2 lit. c rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lipca 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Gospodarka wodno-ściekowa" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji związanych z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i w oszczędzanie energii" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie, w sytuacji gdy realizacji budowy przyłączy nie została wskazana w kosztach kwalifikowanych operacji, tym samym we wniosku wskazano jako koszty kwalifikowane koszty systemów kanalizacji zbiorczej dla ścieków komunalnych, które to są uzasadnione zakresem operacji oraz niezbędne do osiągnięcia jej celu; co w konsekwencji: 3) doprowadziło do błędnego uznania, że strona skarżąca (Wnioskodawca) do kosztów kwalifikowanych zaliczyła oprócz kosztów budowy sieci kanalizacyjnej zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 7 Ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków również koszty związane z wykonaniem indywidualnych przyłączy do budynków mieszkalnych w rozumieniu art. 2 pkt 5 Ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków; a ponadto 4) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 35 ust. 1 Ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014- 2020 poprzez jego zastosowanie i poinformowanie podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy przez podmiot właściwy w sprawie przyznania pomocy o odmowie jej przyznania, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie zostały spełnione warunki przyznania pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 lit. b, pkt 4, 5 pkt 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14 Ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, wobec czego brak podstaw do zastosowania przedmiotowego przepisu. Ze względu na powyższe zarzuty, wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonej czynności Samorządu W. M. polegającej na odmowie przyznania pomocy na realizację operacji typu "Gospodarka wodnościekowa" w ramach działania "Podstawowe usługi i odnowa wsi na obszarach wiejskich", objętego PROW na lata 2014-2020 oraz uznanie, że stronie skarżącej przysługuje uprawnienie w postaci przyznania pomocy na realizacje operacji pn. Budowa sieci kanalizacji sanitarnej sołectwa B. Wnioskodawca (Odwołujący się) wnioskował we wniosku o przyznanie pomocy złożonym w dniu [...] listopada 2019 roku na kwotę [...]zł (słownie: [...]); Etap II, o którą 2) rozpatrzenie sprawy na rozprawie; 3) zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa radcy prawnego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono , że Stanowisko samorządu W. M. opiera się na wykładni art. 2 pkt 5 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym zaopatrzeniu ścieków dokonana przez dokonaną przez Sąd Najwyższy w uchwale 7 sędziów z dnia 22 czerwca 2017 r., III SZP 2/16. Istotnym przy tym jest, że wbrew zdaje się odmiennemu twierdzeniu ww. organu powołana Uchwała nie posiada mocy zasady prawnej. Dopiero uchwały pełnego składu Sądu Najwyższego, składu połączonych izb oraz składu całej izby z chwilą ich podjęcia uzyskują moc zasad prawnych, natomiast skład siedmiu sędziów może zaś postanowić o nadaniu uchwale mocy zasady prawnej (zob. art. 61 § 6 Ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym). W sprawie o sygn.. akt III SZF 2/16 skład siedmiu sędziów nie postanowił o nadaniu ww. mocy zasady prawnej, wobec czego brak jakichkolwiek podstaw aby traktować wykładnie przepisów dokonaną ww. uchwale jako zasadę prawna. Dodatkowo, nadmienić należy, że zgodnie z orzecznictwem sądy powszechne, rozpoznający sprawę, nie są związane uchwałami Sądu Najwyższego, nawet o mocy zasady prawnej, jeżeli nie zostały wydane w tej samej sprawie. Zwrócono uwagę , że wykładnia tego przepisu jest przedmiotem licznych kontrowersji prowadzących do rozbieżnych stanowisk, zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w piśmiennictwie - wbrew zdaje się odmiennemu poglądowi Samorządu W. M., który za właściwą wykładnią wskazuje jedynie pogląd wyrażony w Uchwale Sądu Najwyższego 7 sędziów z dnia 22 czerwca 2017 r., III SZP 2/16. Zgodnie zaś z linię orzeczniczą Sądu Apelacyjnego w Warszawie, punktem końcowym przyłącza kanalizacyjnego jest albo granica nieruchomości (w braku studzienki) albo studzienka (za którą ma znajdować się już sieć ) - por. M. Czapliński: Poradnik wodociągowo-kanalizacyjny Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2011 r., VI ACa Została ona zapoczątkowana wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 30 października 2009 r., VI ACa 461/09 (LEX nr 1313445), w którym przyjęto, opierając się na poglądzie prawnym wyrażonym w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 13 września 2007 r., III CZP 79/07, że z definicji przyłącza kanalizacyjnego wynika wprost, że punktem rozgraniczającym przyłącze od sieci jest granica nieruchomości. W rezultacie do poniesienia nakładów na wybudowanie odcinka sieci kanalizacyjnej do granicy nieruchomości przyłączanej obowiązana jest gmina, a nie osoba ubiegająca się o przyłączenie do sieci" (tak również Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 24 października 2013 r., VI ACa 164/13, Portal Orzeczeń Sądów powszechnych). Przy takich założeniach interpretacyjnych Sąd Apelacyjny w Warszawie przyjmuje również, że nałożenie na osoby ubiegające się o przyłączenie do sieci kanalizacyjnej obowiązku sfinansowania budowy odcinków przewodów kanalizacyjnych poza granicami nieruchomości stanowi przejaw narzucania uciążliwych warunków umów (por. wyroki Sądu Apelacyjnego w Warszawie: z dnia 16 stycznia 2014 r., VI ACa 830/13; z dnia 5 marca 2015 r., VI ACa 760/14; z dnia 24 października 2013 r., VI ACa 164/13; z dnia 10 czerwca 2015 r., VI ACa 1477/14; z dnia 14 lipca 2016 r., VI ACa 738/15, Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych). W ocenie Skarżącej Kluczowym w niniejszej sprawie jest również fakt, że strona skarżąca (Wnioskodawca) do wniosku o przyznanie pomocy przedłożyła poświadczone za zgodność z oryginałem Decyzję Nr [...] pozwolenia na budowę wydaną przez Starostę [...], która stała ostateczna. oraz Decyzję Nr [...] pozwolenia na budowę wydaną przez Wojewodę Małopolskiego, która stała się ostateczna w dniu [...] grudnia 2015 r. Obie ww. decyzje zostały zatwierdzone przez właściwe organy administracji publicznej zgodnie z obowiązującym prawem i są prawomocne. Uchwała na którą powołuje się w swoim piśmie Samorząd W. M. została zaś wydana w 2017 roku. Wobec czego, przyjąć należy, że skoro Wnioskodawca uzyskał ww. decyzje żaden z elementów będących przedmiotem projektu budowlanego nie może stanowić przyłącza w rozumieniu art, 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r, o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Zwrócono ponadto uwagę , że projekt budowlany pn. "Budowa sieci kanalizacji sanitarnej sołectwa B. " dotyczy wyłącznie sieci kanalizacyjnej. Jednocześnie Samorząd W. M. całkowicie pomija złożone przez stronę skarżącą (Wnioskodawcę) wraz z pismem z dnia [...] marca 2020 r. oświadczenie projektanta mgr inż. A. D., zgodnie z którym cyt.: "Oświadczam, iż wszystkie elementy uwzględnione w projekcie budowlanym pn.: "Budowa sieci kanalizacyjnej sanitarnej sołectwa B. " są siecią kanalizacji sanitarnej i nie stanowią przyłączy w rozumieniu ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków (Dz. U. z 2019 r., poz. 1437). Wobec powyższego, w ocenie skarżącej brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że Wnioskodawca nie usunął wszystkich braków, o których usunięcie został poproszony w pismach z dnia [...] lutego 2020 r., oraz [...] kwietnia 2020 r. W odpowiedzi na skargę Zarząd W. M. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji . W myśl art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020, poz. 374 ze zm.), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W niniejszej sprawie Przewodniczący Wydziału I WSA w Krakowie, po uprzednim uzyskaniu stanowiska stron postępowania, zarządzeniem wyznaczył w rozpatrywanej sprawie posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów. Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jego wyeliminowanie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie. Istota sporu w niniejszej sprawie ogniskuje się wokół wykładni pojęcia "przyłącz kanalizacyjny" w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym zaopatrzeniu ścieków , przy czym strona skarżąca nie zgadza się z wykładnią 7 sędziów Sądu Najwyższego zawartą w uchwale z dnia 22 czerwca 2017 r. szeroko przytaczając starsze orzecznictwo sądów, zgodnie z którym punktem rozgraniczającym przyłącz od sieci kanalizacyjnej jest granica nieruchomości. Zgodzić się należy ze stanowiskiem strony skarżącej, iż uchwała SN wiążę sąd w konkretnej sprawie, w której została wydana. Inne natomiast orzeczenia SN formalnie sądów nie wiążą. Niemniej jednak w niniejszej sprawie uchwała ta znajduje zastosowanie. Za przyjęciem poglądu wyrażonego w przytoczonej uchwale Sądu Najwyższego, poza wagą jej jurydycznych argumentów, przemawia także potrzeba ujednolicenia orzecznictwa, którą zaakcentował Sąd Najwyższy w analizowanym wyroku. Wykładnia tego przepisu, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd, była przedmiotem licznych kontrowersji prowadzących do rozbieżnych stanowisk, zarówno w orzecznictwie sądowym, jak i w piśmiennictwie, które to stanowiska Sąd poddał gruntownej analizie . Uwzględniając przedstawione wyżej poglądy wyrażone w doktrynie oraz orzecznictwie sądowym, Sąd Najwyższy w powiększonym składzie zauważył, że trafne jest przyjęcie przez Sąd Najwyższy w składzie zwykłym założenia, zgodnie z którym art. 2 pkt 5 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu, wykładany językowo, można rozumieć na różne sposoby, co znajduje potwierdzenie w krytycznych względem redakcji tego przepisu wypowiedziach doktryny i judykatury. Dokonując bardzo analitycznej wykładni SN w wyroku z dnia sygn. akt III SZF 2/16 doszedł do przekonania , że przyłączem kanalizacyjnym w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (jednolity tekst: Dz.U. z 2017 r., poz. 328) jest przewód łączący wewnętrzną instalację kanalizacyjną zakończoną studzienką w nieruchomości odbiorcy usług z siecią kanalizacyjną, na odcinku od studzienki do sieci kanalizacyjnej; Podkreślić należy, że Uchwały Sądu Najwyższego podejmowane w powiększonym składzie, pomimo iż nie wiążące, stanowią istotny instrument sprawowania wymiaru sprawiedliwości przez Sąd Najwyższy określony w art. 1 ust. 1 pkt 1a ustawy o Sądzie Najwyższym (zarówno obecnej - z dnia 8 grudnia 2017 r.; Dz. U. 2018.5, jak i obowiązującej w chwili podejmowania uchwały - z dnia 23 listopada 2002 r.; Dz. U. 2016.1254 j.t.), m.in. poprzez zapewnienie jednolitości orzecznictwa sądów. Również Sąd w składzie rozpoznającym niniejsza sprawę w pełni podziela zaprezentowane przez SN stanowisko uznając, że brak jest jakichkolwiek przesłanek aby doszło do przełamania tej wykładni. Nie może być także taką podstawą zaprezentowane przez stronę stanowiska sądów i judykatury, albowiem rozbieżność tych stanowisk była właśnie przyczyną podjęcia uchwały SN w poszerzonym składzie. Również organ w niniejszej sprawie nie wskazał, że czuje się związany ww. uchwałą czego dał wyraz w odpowiedzi na skargę , zatem nie formalne związanie, a autorytet Sądu Najwyższego i przede wszystkim trafne argumenty zawarte w uzasadnieniu ww. uchwały przekonały organ do autonomicznego przyjęcia takiego rozumienia pojęcia "przyłącze kanalizacyjne", jakie zastosowano w zaskarżonej odmowie. Powoływanie się na ww. uchwałę stanowi wyłącznie wyraz posłużenia się autorytetem Sądu Najwyższego oraz odesłania w zakresie szczegółowego wyjaśnienia do istniejącego uzasadnienia. Odnosząc się do meritum skargi wskazać należy, że w sprawie bezsporne jest, że w ramach przedmiotowego projektu (szerzej - konkursu) niekwalifikowalne były przyłącza kanalizacyjne, w szczególności wobec faktu, że w myśl art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków realizację budowy przyłączy do sieci oraz studni wodomierzowej, pomieszczenia przewidzianego do lokalizacji wodomierza głównego i urządzenia pomiarowego zapewnia no własny koszt osobo ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci. Zatem wnioskodawca (gmina) nie mógł w ramach projektu kwalifikować kosztów budowy przyłączy kanalizacyjnych, gdyż to nie na nim spoczywa ciężar finansowy ich wykonania. Tym samym nie było też możliwości przyznania dofinansowania na budowę przyłączy. Osią sporu jest to, czy określone przewody ujmowane przez wnioskodawcę w kosztach kwalifikowalnych są przyłączami (jak ocenił organ, co skutkowało odmową przyznania pomocy) czy też nie są. Okoliczności faktyczne w niniejszej sprawie są bezsporne, zaś spór sprowadza się do definicji samego przyłącza, która została rozstrzygnięta uchwałą SN. Strona skarżąca nie neguje faktu, że projekt sieci obejmował również przyłącze kanalizacyjne, a jedynie wykazuje, że pojęcie przyłącza należy inaczej rozumieć. Analiza projektu wskazuje bowiem, że obok sieci kanalizacyjnej realizowane były boczne przyłącza, które w ocenie strony skarżącej stanowią jedynie boczne części sieci kanalizacyjnej, nie stanowiąc przyłączy kanalizacyjnych. W odniesieniu do kwestii oświadczenia specjalisty (projektanta) wskazać należy, że u podstaw odmowy przyznania pomocy legła kwestia nie faktyczna (w tym wiadomości specjalne), a prawna. Kompetencję do oceny kwestii prawnych w postępowaniu miał organ, a nie działający na zlecenie wnioskodawcy projektant. Co prawda projektant złożył oświadczenie, że wszystkie elementy uwzględnione w projekcie budowlanym pn.: "Budowa sieci kanalizacyjnej sanitarnej sołectwa B. " są siecią kanalizacji sanitarnej i nie stanowią przyłączy w rozumieniu ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków, niemniej jednak nie odniósł się w nim do wyroku Sądu Najwyższego. Zauważyć bowiem należy, że organ wzywał Wnioskodawcę do przedłożenia stosownego oświadczenia sporządzonego w oparciu o definicję przyłącza zgodną nie tylko z literalnym brzmieniem art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz.U. z 2019 r., póz. 1437) lecz również z wykładnią tego przepisu dokonaną w uchwale Sądu Najwyższego w składzie 7 sędziów z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt III SZP 2/16, tak by ZWM nie miał wątpliwości co do poprawności kosztów kwalifikowanych. Wbrew stanowi faktycznemu, strona skarżąca do tej kwestii się nie odniosła, natomiast w skardze w sposób jednoznaczny kwestionuję wykładnię Sądu Najwyższego jak i możliwość stosowania uchwały siedmiu sędziów w niniejszej sprawie. Zwrócić ponadto należy uwagę , że Wnioskodawca pomimo dwukrotnego wezwania nie dokonał korekty kosztów kwalifikowanych operacji, poprzez pomniejszenie ich o koszt wykonania przyłączy kanalizacyjnych oraz nie przedłożył oświadczenia projektanta, z którego jednoznacznie wynikałby, iż wszystkie elementy operacji składające się na przyłącza, zostały ujęte w kosztach niekwalifikowalnych inwestycji lub wszystkie elementy operacji składające się na przyłącza nie zostały ujęte w kosztach całkowitych realizacji inwestycji. Bez znaczenia jest również fakt , że strona skarżąca otrzymała pozwolenia na budowę w 2015r., w których zapewne inaczej była definiowana sieć kanalizacyjna i przyłącz kanalizacyjny. Istotny jest bowiem stan prawny obowiązujący w trakcie rozpatrywania wniosku o przyznanie pomocy z dnia [...] listopada 2019 r. dla operacji, i właściwe rozumienie wydatków niekwalifikowalnych. Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2019, poz. 2325 ze zm.dalej: "p.p.s.a".).