II SA/Go 465/11

SENTENCJA Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. - Jarosław Piątek po rozpoznaniu w dniu 30 września 2011 r. w Gorzowie Wlkp. na posiedzeniu niejawnym wniosku S.O. o udzielenie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego w sprawie ze skargi na decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia: 1. przyznać skarżącej prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, 2. ustanowić radcą prawnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2011 r. oddalił skargę S.O. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji. Dnia 26 września 2011 r. wpłynął do sądu wniosek S.O. o przyznanie prawa pomocy złożony na urzędowym formularzu PPF w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia radcy prawnego. W uzasadnieniu wniosku skarżąca podała, że otrzymuje rentę w wysokości 988 zł (netto). S.O. oświadczyła, że choruje i pozostaje pod opieką specjalistycznych przychodni. Skarżąca wskazała, że nie osiąga dochodu z tytułu wydzierżawiania nieruchomości rolnej. W uzupełnieniu złożonego wniosku skarżąca przedłożyła między innymi wyciąg z rachunku bankowego, faktury VAT. Wniosek jest uzasadniony. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) prawo pomocy w zakresie całkowitym przysługuje osobie fizycznej wówczas, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika podatkowego (art. 245 § 2 p.p.s.a.). Instytucja pomocy prawnej jest wyjątkiem od zasady ponoszenia kosztów postępowania przez same strony. Celem przyznania prawa pomocy jest zapewnienie realizacji konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które ze względu na brak odpowiednich środków nie są w stanie ponieść, miedzy innymi kosztów sądowych (wpisu) czy kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Zasadą jest, iż prawo pomocy obejmuje osoby nie osiągające żadnych dochodów lub osiągające dochód wybitnie niski, który nie pozwala na uiszczenie kosztów postępowania sądowego, nawet przy poczynionych oszczędnościach w wydatkach koniecznych. W literaturze wskazuje się, że prawo pomocy ma służyć najuboższym, Sygn. akt II SA/Go 465/11 to jest podmiotom, dla których konieczność ponoszenia kosztów związanych z postępowaniem sądowym oznaczałaby faktyczne ograniczenie lub pozbawienie prawa do sądu (zob. H.Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Przegląd Prawa Publicznego 2007, nr 4, s. 36-39). Należy wskazać, że dochód S.O. i jej męża z tytułu emerytur wynosi 2.550 zł. (netto). Skarżąca i jej mąż cierpią na liczne schorzenia i z tego tytułu ponoszą znaczne wydatki na zakup lekarstw. Z wyciągu z rachunku bankowego wynika, że skarżąca nie dysponuje istotnymi wolnymi środkami pieniężnymi. Nie można także pominąć oświadczenia skarżącej, że w najbliższym okresie na zakup węgla i drewna poniesie wydatek w wysokości około 3.000 zł. W świetle zasad doświadczenia życiowego w pełni uprawniona jest teza, że środki pieniężne którymi dysponuje skarżąca pozwalają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. W sprawie nie występują racjonalne przesłanki mogące podważyć wiarygodność oświadczenia skarżącej odnośnie jej sytuacji majątkowej. W konkluzji należy stwierdzić, że zachodzi ustawowa przesłanka przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o której mowa w art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe orzeczono jak w sentencji postanowienia.