III SA/Wa 513/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (sprawozdawca), Sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant Iwona Mazek, po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. (dawniej I. Sp. z o.o.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od stycznia do kwietnia 2009 r. p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie UZASADNIENIE Pismem z dnia 16 czerwca 2009 r., uzupełnionym w dniu 14 lipca 2009 r. oraz w dniu 22 lipca 2009 r., I. Sp. z o.o. – zwana dalej Skarżącą lub Spółką wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od stycznia do kwietnia 2009 r. w łącznej wysokości 353,00 zł. Wniosek został uzasadniony dokonaniem przez Spółkę korekt list płac za w/w okres. Z wyjaśnień Spółki wynika, że przyczyną skorygowania listy płac było pomniejszenie przychodu pracowników o wartość abonamentu medycznego finansowanego przez Spółkę za pracowników w kwocie 100,00 zł miesięcznie. Zdaniem Spółki opłata za abonament medyczny nie stanowi przychodu ze stosunku pracy, ponieważ wnoszona jest ryczałtowo bez względu na to, czy pracownicy z danych usług medycznych skorzystali i nie stanowi sumy kwot za faktycznie wykonane usługi medyczne wobec poszczególnych pracowników. Spółka powołała we wniosku art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. dalej u.p.d.o.f.), który stanowi między innymi, iż przychodem jest wartość otrzymanych świadczeń. W ocenie Spółki, nie sposób ustalić w momencie zakupu abonamentu, czy pracownik otrzyma świadczenie medyczne i jaka będzie jego wartość. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za okres od stycznia do kwietnia 2009 r. Uzasadniając swoje stanowisko organ podatkowy pierwszej instancji wskazał na brak przesłanek, o których mowa w art. 75 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. dalej O.p.), uzasadniających stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych na wniosek płatnika. Zdaniem organu podatkowego pierwszej instancji podatek dochodowy od osób fizycznych pobrany w okresie od stycznia do kwietnia 2009 r. w kwocie 353,00 zł został pobrany należnie i nie stanowi nadpłaty podatku w rozumieniu art. 75 § 2 pkt 2 O.p. Powołując się na przepisy art. 9 ust. 1, art. 10 oraz art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f. organ podatkowy pierwszej instancji wykazał, iż zakup przez pracodawcę usług medycznych na kwotę 100,00 zł miesięcznie, uprawniających pracownika do skorzystania ze świadczeń, stanowi przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., od którego płatnik na podstawie art. 31 tej ustawy ma obowiązek obliczenia i pobrania zaliczki na podatek dochodowy. Pismem z dnia 18 września 2009 r. Spółka wniosła odwołanie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 12 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., i opodatkowanie przychodu uzyskanego przez pracowników Spółki z tytułu świadczeń nieodpłatnych w postaci abonamentu medycznego finansowanego przez Spółkę w drodze ryczałtu. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na treść art. 9, art.21 ust.1 pkt 11 u.p.d.o.f. wskazał, że przychodami ze stosunku pracy są wszelkie świadczenia, które otrzymuje pracownik w związku z pozostawaniem w stosunku pracy, powodujące u niego przysporzenie majątkowe. Zdaniem organu odwoławczego przedstawione okoliczności sprawy nie uprawniają do stwierdzenia, iż przedmiotowe świadczenie nie zostało otrzymane, a jedynie pozostawione do dyspozycji pracownika. Pracownik objęty umową o świadczenie usług medycznych nabywa prawo do korzystania z tych usług, a więc otrzymuje świadczenie, z którego korzysta, bądź nie - w zależności od swoich potrzeb. Od powyższej decyzji Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f.w zw. z art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., - naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i art. 210 § 4 O.p. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Postępowanie sądowe należało zawiesić. Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a." sąd może zawiesić postępowanie, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Postanowieniem z dnia 5 października 2010 r. (sygn. akt II FSK 541/09) skład zwykły Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 269 § 1 p.p.s.a., przedstawił ponownie do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy wykupione przez pracodawcę pakiety świadczeń medycznych, których wartość nie jest wolna od podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.), stanowią dla pracowników, którzy mają uprawnienie do ich wykorzystania, przychód z nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 12 ust. 1 tej ustawy?". Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. W niniejszej sprawie Sąd uznał, że zajęcie stanowiska przez skład powiększony Naczelnego Sądu Administracyjnego, w sprawie zagadnienia prawnego przedstawionego na podstawie przytoczonego postanowienia z dnia 5 października 2010 r. będzie miało bezpośredni wpływ na wynik niniejszej sprawy sądowej. Z przedstawionych względów postępowanie sądowe należało zawiesić na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.