III SA/Gl 1251/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A." spółki z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu [...] za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w K. wpłynęła do Sądu skarga "A." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję tegoż organu podatkowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od akcyzowego. Zaskarżoną decyzje doręczono stronie [...]. Zarządzeniem z dnia [...] pełnomocnika skarżącej, będącego doradcą podatkowym wezwano do uzupełnienia braków poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej spółki przed sądem administracyjnym oraz do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przy udzielaniu pełnomocnictwa (np. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego) - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi, co zostało potwierdzenie jego firmową pieczątką i podpisem umocowanego do odbioru korespondencji pracownika biura doradcy podatkowego, w dniu [...]. Dnia [...] do Izby Celnej w Ka wpłynęła skarga nosząca datę [...], o niemal identycznym brzmieniu co skarga wniesiona [...], lecz podpisana w imieniu spółki przez dwie osoby, bez wskazania, jaką funkcję pełnią w spółce. W treści skargi nie pojawił się już pełnomocnik będący doradcą podatkowym. Ten egzemplarz skargi został przesłany na adres sądu, wraz z odpowiedzią organu podatkowego, w dniu [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia doręczenia stronie skarżącej rozstrzygnięcia w sprawie. W rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka wniosła za pośrednictwem organu odwoławczego dwie skargi noszące tę samą datę [...]. Pierwszą sporządzoną przez pełnomocnika i przez niego podpisaną bez wykazania umocowania pełnomocnika do działania w imieniu Spółki, zarejestrowaną w sądzie pod sygnaturą III SA/Gl 904/08 oraz drugą, o zmienionej już treści, w której pominięto pełnomocnika, lecz zachowano tryb wnoszenia skargi, zarejestrowaną pod sygnaturą III SA/Gl 1251/08. Postanowieniem z dnia 28 października 2008r. sygn. akt III SA/Gl 904/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę sporządzoną i wniesioną przez pełnomocnika Spółki. W uzasadnieniu tego orzeczenia stwierdził, iż obowiązek dołączenia do pisma procesowego wnoszonego przez pełnomocnika, a skarga inicjująca postępowanie przed sądem administracyjnym jest jednocześnie pismem procesowym, wynika z art. 46 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem skarga podpisana przez pełnomocnika nienależycie umocowanego jest obarczona brakiem formalnym. Zgodnie z art. 49 § w związku z art. 57 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy jeżeli skarga ma braki formalne przewodniczący ma obowiązek wezwać stronę do uzupełnienia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Ustalił, iż takie wezwanie pełnomocnik skarżącej odebrał [...], jednak braku skargi nie uzupełnił i nie przesłał na adres sądu stosownego pełnomocnictwa. Dalej uznał, iż w myśl art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 2008r. o doradztwie podatkowym (tekst jednolity Dz.U. z 2008r. nr 73, poz. 443 ze zm.) doradca podatkowy jest uprawniony do reprezentowania strony w sprawach sądowej kontroli decyzji wydanych w sprawach podatkowych, zatem w tej kategorii spraw należy go uznać za profesjonalnego pełnomocnika, a w konsekwencji za pełnomocnika zobowiązanego do zachowania szczególnej staranności w prowadzeniu spraw strony i jej reprezentowaniu. Jeżeli skarżąca spółka nie zdecydowała się na udzielenie pełnomocnictwa do jej reprezentowania w postępowaniu sądowym doradcy podatkowemu, który sporządził i wniósł w jej imieniu skargę do sądu, winien był o tym fakcie zawiadomić sąd. Tego nie uczynił. Dlatego przyjął, iż nie uzupełnił braków skargi poprzez dołączenie pełnomocnictwa procesowego wraz z dokumentami określającymi organ i osoby uprawnione do udzielania mu w imieniu skarżącej spółki pełnomocnictwa. Uznał także, iż wniesienie skargi, również noszącej datę [...], o treści takiej samej jak ta faktycznie wniesiona w tym dniu, z wyjątkiem informacji o pełnomocniku, usunęło prawidłowo braki skargi. Przyjmując, iż w treści skargi zawarto dorozumianą informację o rezygnacji z pełnomocnika, to pierwsze wezwanie skierowane do doradcy podatkowego było wezwaniem skutecznym, rodzącym określone w nim skutki prawne. Zatem ta poprawiona skarga, jeśli zamiarem strony było usunięcie braków pierwszej skargi, winna była być przesłana w ciągu siedmiu dni bezpośrednio na adres sądu. Tak się nie stało. Termin do uzupełnienia braków skargi kończył się z dniem [...]. Skargę skarżąca spółka wysłała [...], lecz na adres organu odwoławczego. Do sądu wysłano ją dopiero [...], a więc po upływie terminu. Dalej nie wskazano osób uprawnionych do reprezentowania spółki, nie wykazano tego jakimkolwiek dokumentem. Nie wskazano w treści skargi, jaką funkcję pełnią osoby, które podpisały jej drugą wersję. Biorąc pod uwagę wskazaną sekwencję zdarzeń przyjął, iż druga wersja skargi z dnia [...] jest w istocie nową skargą wniesioną osobiście przez stronę, a nie przez pełnomocnika strony. Nie była ona skuteczną próbą uzupełnienia braków skargi faktycznie wniesionej w dniu [...]. Wobec powyższego nową skargę faktycznie wniesioną za pośrednictwem organu odwoławczego, a więc z zachowaniem właściwego trybu, dopiero [...] należało uznać za spóźnioną, wniesioną po upływie 30 dni od dnia doręczenia pełnomocnikowi skarżącej spółki decyzji organu odwoławczego, co miało miejsce [...] i niedopuszczalną, bo wniesioną w momencie, kiedy sprawa o to samo wszczęta przez tę samą stronę kwestionującą tę samą decyzję była już w toku i na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucić.