I OZ 1630/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 czerwca 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 718/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] kwietnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie skierowania do Domu Pomocy Społecznej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE K. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy [...] skierowaniu jej do Domu Pomocy Społecznej. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, uzasadniając go spowodowaniem przez wykonanie decyzji nieodwracalnych szkód w postaci utraty domu oraz wszystkiego, co posiada. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zaskarżonym postanowieniem odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd zauważył, że skarżąca nie wskazała na okoliczności mogące świadczyć o wystąpieniu tak daleko idących skutków jak niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obawy skarżącej związane z utratą majątku, która miałaby nastąpić po umieszczeniu jej w Domu Pomocy Społecznej nie mogą zostać zakwalifikowane jako przesłanka wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż stanowią one subiektywne przekonanie skarżącej, niepoparte przekonywującym materiałem dowodowym. Od tego postanowienia skarżąca złożyła zażalenie. Wskazała zwłaszcza, że umieszczenie jej w domu pomocy społecznej będzie wiązało się z utratą przez nią jej nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest instytucją wyjątkową i jako taka powinna być ona stosowana ściśle, stosownie do spełnienia określonych przesłanek. Wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej ze wskazanych w tym przepisie przesłanek spoczywa na wnioskodawcy. Oznacza to występującą po jego stronie konieczność wskazania konkretnych okoliczności wskazujących na to, że wykonanie decyzji spowoduje w stosunku do strony niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i przytoczenia okoliczności uzasadniających to żądanie. To w interesie wnioskującego leży odpowiednie uzasadnienie składanego wniosku. W rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wskazała na realne okoliczności stanowiące przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Dlatego też sąd zasadnie omówił wstrzymania wykonania decyzji. Zauważyć trzeba przede wszystkim, że poodnoszona przez skarżącą okoliczność utraty majątku (zwłaszcza nieruchomości) wskutek skierowania do domu pomocy społecznej nie jest bezpośrednio związana z wykonaniem decyzji. Decyzja o skierowaniu do domu pomocy społecznej nie oznacza automatycznej utraty majątku przez skarżącą. Ponadto zauważyć należy, że wstrzymanie wykonania decyzji trwa tylko do czasu wydania orzeczenia przez sąd i upada z chwilą wydania tego orzeczenia. W związku z tym wstrzymanie wykonania decyzji powinno być uzasadnione okolicznościami, które wystąpią do czasu orzekania w tej sprawie przez sąd. Skarżąca nie wskazała natomiast realnych okoliczności stanowiących przesłanki wstrzymania wykonania decyzji mogących wystąpić do czasu wyrokowania przez sąd. Sąd natomiast nie może wstrzymać wykonania decyzji na przyszłość. Z tych powodów wniosek skarżącej nie mógł zostać uwzględniony. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.