II OZ 1583/17

SENTENCJA Dnia 28 grudnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 28 grudnia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 września 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 510/17 o odrzuceniu skargi M.J. i Z. J. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] maja 2017 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania niepalnego, właściwie zbrojonego podłoża pod palenisko celem doprowadzenia prac do stanu zgodnego z prawem postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 510/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny (dalej: WSA) we Wrocławiu odrzucił skargę M. J. i Z. J. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (DWINB) we Wrocławiu z dnia [...] maja 2017 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu wykonania niepalnego, właściwie zbrojonego podłoża pod palenisko celem doprowadzenia prac do stanu zgodnego z prawem. W uzasadnieniu postanowienia sąd pierwszej instancji wskazał, że skargą z dnia 4 lipca 2017 r. powołując się na udzielone przez skarżących pełnomocnictwo D. M. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Jaworze nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. i umorzenie postępowania administracyjnego. Zarządzeniem wstępnym z dnia 28 lipca 2017 r. wezwano pełnomocnika do złożenia dokumentu pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na w/w wezwanie skarżący pismem z dnia 23 sierpnia 2017 r. osobiście wskazali, że D. M. nie należy do kręgu osób mogących być pełnomocnikiem, a tym samym oni jako uprawnieni zatwierdzają czynności procesowe dokonane przez nieuprawnionego pełnomocnika przedkładając podpisane odpisy skargi. Zarządzeniem Zastępcy Przewodniczącego Wydziału II WSA we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2017 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez podpisanie skargi i złożenie jej 4 odpisów oraz uzupełnienie wpisu sądowego od skargi – w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. W przepisanym terminie skarżąca wniosła pismo procesowe, w którym wskazała, że przedstawia podpisaną kserokopię skargi z 15 września 2017 r. oraz 4 egzemplarze jej odpisów, a także potwierdzenie uiszczenia brakującej części wpisu sądowego. Wskazując na powyższe sąd pierwszej instancji biorąc pod uwagę, że podstawą niniejszego postępowania jest skarga z dnia 4 lipca 2017 r., stwierdził, iż ostatecznie nie można było uznać, że odpisy skargi z dnia 15 września 2017 r. pozwalają w niniejszej sprawie na nadanie pierwotnie wniesionej skardze dalszego instancyjnego biegu. Zażaleniem skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżyła w całości ww. postanowienie i sądowi pierwszej instancji zarzuciła: 1) wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., Ppsa) w zw. z art. 47 § 1 i 2 Ppsa, art. 46 Ppsa i art. 57 Ppsa, tj. błędna wykładnię, a w rezultacie niewłaściwe zastosowanie tego przepisu poprzez wadliwe przyjęcie i ustalenie, że skarżąca nie uzupełniła w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi przez niezałączenie odpisów skargi pierwotnie złożonej i w konsekwencji, w ocenie pełnomocnika skarżących, sąd pierwszej instancji bezzasadnie odrzucił skargę, 2) wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, tj. poprzez jego niezastosowanie polegające na zbyt rygorystycznym i formalistycznym potraktowaniu kwestii odpisu skargi, skutkujące w ocenie pełnomocnika skarżącej bezzasadnym odrzuceniem skargi. Wskazująca na powyższe zarzuty żaląca, na zasadzie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa, wnosi o: 1. uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i nadanie skardze biegu, 2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że opatrzenie odpisów skargi datą 15 września 2017 r. miało dla skarżącej charakter porządkujący, albowiem to w tej dacie czyniła ona zadość nałożonym na nią obowiązkom. W odpowiedzi uczestnicy postępowania J. i E. B. poinformowali, że w dniu 28 listopada 2017 r. miało odbyć się posiedzenie sądu w Jaworze w sprawie "ukrywania dokumentów i poświadczenia nieprawdy" przez przedstawiciela inwestora samowoli, tj. D. M. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że skarżąca wykonując zarządzenie z dnia 29 sierpnia 2017 r., nadesłała cztery pisma opatrzone datą 15 września 2017 r., jednakże treść tego pisma – zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - koresponduje z treścią pierwotnej skargi opatrzonej datą 4 lipca 2017 r. Pisma swą treścią odzwierciedlają wiernie treści oryginału skargi, a więc są zgodne z pierwotnym brzmieniem skargi i w istocie stanowią jej odpisy. Prawidłowym wykonaniem zarządzenia jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma, bez względu na to, czy byłby to egzemplarz pisma zgodny układem treści z oryginałem (wydruk komputerowy), czy też osobno sporządzony dokument. W ocenie NSA nadesłane przez skarżącą, w uzupełnieniu braków formalnych skargi, pisma oddające tożsamą treść co skarga z wyjątkiem daty jej sporządzenia, mogą zostać uznane za prawidłowe wykonanie wezwania do usunięcia braków formalnych skargi. Stosownie do treści art. 47 Ppsa do pisma strony należy dołączyć jego odpisy dla doręczenia ich stronom. Odpisami mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Odpisem pisma procesowego jest każdy jego egzemplarz zgodny z oryginałem. Istotą odpisu, jak przyjmuje się w doktrynie i praktyce, jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma, bez względu na to, czy jest to egzemplarz pisma zgodny układem treści z oryginałem (fotokopia, wydruk komputerowy), czy też osobno sporządzony dokument. Ratio legis przepisu art. 47 § 1 powołanej ustawy stanowi, że celem dołączania odpisów do pisma strony jest doręczenie ich dalej stronom, a zatem jak wynika z powyższych rozważań, doręczenie zgodnej z oryginałem treści pisma, w tym przypadku skargi. Nadesłane przez skarżącą odpisy skargi o tożsamej treści co oryginał skargi, mogą być uznane za jej odpisy, nawet mimo tego, że zostały opatrzone inną datą, a więc stanowią prawidłowe uzupełnienia braków formalnych skargi. Mimo bowiem wspomnianej różnicy w dacie ich sporządzenia, spowodowanej omyłką, wiernie one, ze względu na oczywistość omyłki i pełną zgodność ze skargą skarżących z dnia 4 lipca 2017 r. w pozostałym zakresie, oddawały treść tej skargi, czego nie uwzględnił sąd pierwszej instancji. W rezultacie w celu umożliwienia zapoznania się pozostałym uczestniczącym w sprawie osobom z treścią skargi wniesionej przez skarżących wystarczało przesłać tym osobom dokumenty dostarczone przez skarżącą ze zwróceniem im uwagi na omawianą oczywistą omyłkę. Poza tym WSA we Wrocławiu w celu usunięcia wszelkich ewentualnych wątpliwości co do relacji między treścią dokumentów dostarczonych przez skarżącą a treścią pierwotnej skargi - jeżeli mimo wszystko miał je - mógł zażądać od skarżącej w nowym terminie wyjaśnienia tych wątpliwości. Obecnie usuwa je jednoznacznie treść rozpoznawanego zażalenia, w którym wyjaśniono, że okoliczność podpisania odpisów skargi datą 15 września 2017 r. zbiegła się z datą uzupełnienia braków formalnych, do uzupełnienia których skarżąca została wezwana (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 kwietnia 2009 r., I CZ 16/09, LEX nr 738326). Przyjęcie rygorystycznego stanowiska sądu pierwszej instancji zamykałoby stronie prawo do sądu, co stanowiłoby naruszenie zasady wyrażonej w art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji RP, które to przepisy gwarantują każdemu prawo do rozpoznania jego sprawy przez niezawisły Sąd i zakazują zamykanie drogi sądowej. Wobec powyższego uznać należało, że w niniejszej sprawie brak było przesłanek do wydania przez WSA we Wrocławiu orzeczenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie. Skutkiem uchylenia zaskarżonego postanowienia będzie nadanie skardze dalszego biegu. Odnosząc się do wniosku skarżącej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania należy zauważyć, że z mocy art. 199 Ppsa strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 4/07 wyjaśnił, iż przepisy art. 203 i 204 Ppsa nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie. Do wspomnianej kategorii należy postanowienie o odrzuceniu skargi, dlatego nie orzeczono o kosztach postępowania kasacyjnego.