I SA/Gl 1086/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.), Sędziowie WSA Adam Nita, Anna Tyszkiewicz - Ziętek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego oddala skargę. UZASADNIENIE 1. S.S. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS) z [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego. 2. Stan sprawy. 2.1. Naczelnik Urzędu Skargowego w C. (dalej: NUS, organ egzekucyjny) prowadził wobec skarżącej (zobowiązanej) postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych Prezydenta Miasta R. (wierzyciela) z [...] nr [...] oraz [...]. Zawiadomieniami z [...] dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w A S.A., B S.A. oraz C S.A. [...] w ramach realizacji zajęcia w A S.A. wyegzekwowano kwotę [...] zł, zaś [...] środki pieniężne w kwocie [...] zł zostały zaksięgowane na zaległości objęte tytułem wykonawczym o nr [...] i po potrąceniu opłaty komorniczej przekazano je wierzycielowi. Pozostałe środki w wysokości [...] zł zaliczono na poczet kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania prowadzonego na podstawie drugiego z tytułów wykonawczych. Następnie od [...] do [...] w ramach realizacji zajęcia w C S.A. wyegzekwowano środki pieniężne w łącznej kwocie [...] zł, które po ich zaksięgowaniu na zaległości objęte tytułem wykonawczym o nr [...] i po potrąceniu opłaty komorniczej przekazano wierzycielowi. 25 kwietnia 2017 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo zobowiązanej z 20 kwietnia 2017 r. zatytułowane "skarga na czynności egzekucyjne na zajęcie rachunków bankowych dłużnika" dotyczące zajęcia rachunków w bankach C S.A. oraz A S.A. W uzasadnieniu zobowiązana wskazała, że o zajęciu prawa majątkowego nie została powiadomiona przez Urząd Skarbowy. Poza tym podniosła, że środki pieniężne zgromadzone na rachunku bankowym w banku A S.A. były przez nią gromadzone na leczenie wnuka. Część tych środków w kwocie [...] zł stanowi "zwrotną pożyczkę" zaciągniętą przez zobowiązaną u jej brata na leczenie wnuka, a zatem nie stanowią one jej własności. 2.2. Postanowieniem z dnia [...] organ egzekucyjny na podstawie art. 54 § 1, 5 i 5a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 599, ze zm. – dalej: u.p.e.a.) uznał za zasadną powyższą skargę w części dotyczącej braku powiadomienia o dokonaniu zawiadomieniami z [...] zajęcia rachunków bankowych przez ten organ. Natomiast postanowieniem z [...] na podstawie art. 38 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny odmówił wyłączenia spod egzekucji środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku bankowym w banku A S.A. Z akt sprawy nie wynika, aby to postanowienie zostało przez zobowiązaną zaskarżone. 2.3. Natomiast na skutek wniesionego przez zobowiązaną zażalenia na postanowienie z [...] (wydanego na podstawie art. 54 u.p.e.a.) DIAS postanowieniem z [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia wskazując, że zaskarżonym postanowieniem uwzględniono skargę na czynność egzekucyjną i jednocześnie usunięto stwierdzoną wadę czynności, zaś w świetle art. 54 u.p.e.a. zażalenie przysługuje jedynie w przypadku oddalenia skargi. Postanowienie to zostało uchylone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 7 grudnia 2017 r., I SA/Gl 987/17. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że organy wadliwie przyjęły, że postanowienie organu egzekucyjnego z [...] jest postanowieniem uwzględniającym skargę na czynności egzekucyjne, a tym samym nie przysługuje na nie zażalenie. W ocenie Sądu organ egzekucyjny nie podjął rozstrzygnięcia, które mieści się w kręgu wyznaczonym przez art. 54 § 5a u.p.e.a. Nie uchylił bowiem kwestionowanych czynności egzekucyjnych, tj. zajęć wierzytelności z rachunków bankowych, jak również nie usunął stwierdzonych wad dokonanych czynności. Przedmiotowe postanowienie nie usuwało bowiem nieprawidłowości, tylko stwierdzało dokonanie już tego usunięcia, a to, zdaniem Sądu, nie jest to samo. Ponadto wskazał, że postanowienie organu egzekucyjnego z [...] zawiera zwrot o uznaniu skargi za zasadną w części dotyczącej braku powiadomienia zobowiązanej o zajęciu rachunków bankowych, ale taki sposób uwzględnienia skargi nie został przewidziany w art. 54 § 5a u.p.e.a. Dla zapewnienia ochrony zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym także takie rozstrzygnięcie o skardze należy uznać za jej oddalenie, tym samym umożliwiające stronie możliwość wniesienia zażalenia (art. 54 § 5 u.p.e.a.), a w dalszej perspektywie skargi do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. 2017 r. poz. 1369, ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Ostatecznie Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie z [...] nawet w warstwie językowej skargę zobowiązanej uznawało za zasadną tylko w części. Zatem w pozostałym zakresie, z oczywistych powodów, nawet abstrahujących od art. 54 § 5a u.p.e.a., postanowienie organu egzekucyjnego nie uwzględniało, lecz oddalało skargę zobowiązanej. Tym samym Sąd w wytycznych nakazał organowi odwoławczemu by "rozpoznając ponownie zażalenie zobowiązanej na postanowienie organu egzekucyjnego z [...] przyjął, że nie mieści się ono w kręgu postanowień uwzględniających skargę, o których mowa w art. 54 § 5a u.p.e.a., a także by wziął pod uwagę inne regulacje art. 54 u.p.e.a., w tym jego § 4". Odnosząc się do argumentacji zawartej w skardze Sąd wskazał przy tym, że nie mieści się ona w granicach sprawy, albowiem dotyczy okoliczności, które nie mają znaczenia dla oceny legalności postanowienia orzekającego o niedopuszczalności zażalenia. 2.4. W wyniku powyższego wyroku, DIAS postanowieniem z [...], nr [...] uchylił postanowienie organu egzekucyjnego z [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Wskazał, że mając na względzie zarówno termin w jakim zobowiązana złożyła pismo z 20 kwietnia 2017 r., jak i jego treść oraz treść zażalenia na postanowienie z [...] konieczne jest rozpoznanie tego pisma w trybie art. 13 § 1 u.p.e.a. Organ egzekucyjny rozpatrując sprawę ponownie wystąpił do wierzyciela z prośbą o udzielenie informacji, czy posiada on możliwość zwrotu wyegzekwowanej kwoty w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku zobowiązanej w trybie art. 13 § 1 u.p.e.a. W odpowiedzi na powyższe pismo wierzyciel poinformował organ egzekucyjny, że środki pieniężne zostały wyegzekwowane i nie jest możliwe ich zwolnienie w trybie art. 13 § 1 u.p.e.a. Postanowieniem z [...], nr [...] organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 13, art. 17 i art. 18 u.p.e.a. odmówił zwolnienia środków pieniężnych w kwocie [...] zł spod zajęcia z [...] dokonanego w A S.A. W uzasadnieniu wskazał w pierwszej kolejności na treść art. 13 § 1 u.p.e.a. i stwierdził, że środki pieniężne wskazane we wniosku zostały przekazane do wierzyciela, a zatem nie jest możliwe zwolnienie ich spod egzekucji. Odwołał się przy tym do wyroku WSA w Rzeszowie w sprawie, I SA/Rz 543/15. Jednocześnie organ egzekucyjny podkreślił, że w związku z faktem, iż wskazana kwota miała zostać przeznaczona na leczenie wnuka zwrócił się do wierzyciela o informację czy istnieje możliwość ewentualnego jej zwrotu. Ze stanowiska wierzyciela wynika jednak, że nie jest możliwy zwrot wyegzekwowanych i przekazanych kwot. W wyniku zażalenia zobowiązanej, DIAS postanowieniem z [...], nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z [...]. Od powyższego postanowienia zobowiązana wniosła skargę do WSA w Gliwicach, który prawomocnym wyrokiem z 8 lipca 2019 r., I SA/Gl 251/19 uchylił: 1) zaskarżone postanowienie DIAS z [...] 2) poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego (NUS) z [...] oraz 3) postanowienie DIAS z [...]. Uznając skargę za zasadną Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie organy naruszyły art. 153 p.p.s.a., albowiem nie zastosowały się do wytycznych wynikających z wyroku Sądu z 7 grudnia 2017 r., I SA/Gl 987/17. Sąd poza koniecznością rozpoznania skargi na czynność egzekucyjną w trybie art. 54 § 1 u.p.e.a. nakazał również przeanalizowanie wszystkich podnoszonych przez zobowiązaną kwestii, zarówno w piśmie z 20 kwietnia 2017 r., jak i w zażaleniu oraz ocenę, czy pismo to wymaga sprecyzowania, czy też nie, w związku z podnoszonym brakiem zawiadomienia jej o dokonanej czynności i doręczeniu jej tego zawiadomienia dopiero [...]. Przy ocenie tej sąd zobowiązał organ do uwzględnienia treści art. 29 u.p.e.a. i wynikającego z niego obowiązku organów egzekucyjnych zbadania dopuszczalności egzekucji. W zależności od wyniku przeprowadzonej analizy organ został zobligowany do wydania stosownego rozstrzygnięcia, mając na uwadze wykładnię zaprezentowaną w prawomocnym wyroku z 8 lipca 2019 r., I SA/Gl 251/19. 2.5. Wobec powyższego DIAS postanowieniem z [...], nr [...] uchylił w całości postanowienie organu egzekucyjnego z [...] i orzekł o oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną wniesioną przez zobowiązaną pismem z 20 kwietnia 2017 r. Jednocześnie DIAS podkreślił, że nadal do załatwienia pozostają dwa żądania zobowiązanej, które wniesiono uprzednio i które zostały sprecyzowane w pismach z dnia 5 listopada 2019 r. Podlegają one rozpoznaniu przez organ egzekucyjny - Naczelnika Urzędu Skarbowego w C., w trybie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. oraz art. 13 § 1 u.p.e.a. W jednym z tych pism zobowiązana podniosła, że jej zażalenie z 20 kwietnia 2017 r. oraz pismo z 30 czerwca 2017 r. nie stanowiło wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 u.p.e.a. Poza tym wskazała, że jej wystąpienia stanowiły wniosek o wyłączenie spod egzekucji środków pieniężnych w kwocie [...] zł nie będących składnikiem jej majątku, gdyż pochodziły z pożyczki i były przeznaczone na leczenie chorego wnuka. O wyłączenie tych środków miała prawo wnioskować w trybie art. 13 § 1 u.p.e.a. Jednakże, w drugim piśmie, także datowanym na 5 listopada 2019 r. oświadczyła, że w nawiązaniu do jej poprzedniego pisma z tej samej daty, po ponownym przemyśleniu sprawy, konsultacji z prawnikiem oraz rozważeniu możliwych błędów dotyczących braku zawiadomienia zobowiązanej o podjętych czynnościach egzekucyjnych, wnosi również o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. 2.6. Wobec powyższego organ egzekucyjny wydał w dniu [...] dwa odrębne postanowienia. Postanowieniem nr [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z [...] o nr [...] oraz nr [...] obejmujących zaległości z tytułu podatku od nieruchomości (doręczone zobowiązanej w dniu [...]). Z akt sprawy nie wynika, aby to postanowienie zostało zaskarżone. Poza tym, postanowieniem z [...], nr [...] odmówił zwolnienia środków pieniężnych w kwocie [...] zł spod zajęcia z [...] dokonanego przez NUS w A S.A. 2.7. Pismem z 26 maja 2020 r. zobowiązana złożyła zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego z [...], nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji. W uzasadnieniu zobowiązana wskazała, że postanowieniem z [...] NUS realizując postanowienie DIAS w związku z prawomocnym wyrokiem WSA w Gliwicach z 8 lipca 2019 r., I SA/GI 251/19 odmówił zwolnienia spod egzekucji kwoty [...] zł pochodzącej z pożyczki od brata zobowiązanej i przeznaczonej na leczenie niepełnosprawnego wnuka. Zobowiązana podkreśliła, że organ egzekucyjny nie uchylił kwestionowanych czynności egzekucyjnych, tj. zajęcia rachunków bankowych, jak również nie usunął stwierdzonych wad dokonanych czynności. Zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia rachunków bankowych wymagało bowiem powiadomienia o tej czynności. Zwrócił na to również uwagę Sąd zarówno w wyroku z 7 grudnia 2017 r., I SA/GI 987/17 jak i wyroku z 8 lipca 2019 r., I SA/GI 251/19. Organ egzekucyjny w uzasadnieniu powtórzył swoją argumentację z wcześniejszego postanowienia z [...] uznając, że nie jest możliwe zwolnienie z egzekucji środków pieniężnych w przypadku przekazania ich wierzycielowi. Zdaniem zobowiązanej, potwierdzonym w wyrokach Sądu, jak i piśmie samego wierzyciela z 1 czerwca 2017 do NUS stwierdzającym "iż w przypadku uznania przez organ egzekucyjny - Naczelnika Urzędu Skarbowego w C., dokonanych czynności egzekucyjnych za nieprawidłowe, na jego żądanie dokona zwrotu wyegzekwowanych środków". Niezrozumiały jest zatem brak uznania przez NUS zajęcia rachunków bez wcześniejszego powiadomienia zobowiązanej jako nieprawidłowe i uchylenia tego postanowienia. W takim przypadku, zgodnie z deklaracją wierzyciela, środki zostaną zwrócone. Wówczas organ egzekucyjny będzie władny rozporządzać zajętym składnikiem majątkowym zobowiązanej i uznając argumentację zobowiązanej, że środki te nie są jej własnością (pożyczka od brata) oraz mogą zostać wyłączone spod egzekucji bowiem przeznaczone są na leczenie wnuka, a jak podnoszą wszyscy uczestnicy tego postępowania, możliwość leczenia dziecka niewątpliwe jest dla zobowiązanej sprawą ważną. Zobowiązana wniosła o uznanie dokonanych przez NUS czynności egzekucyjnych w postaci zajęcia rachunków bankowych bez zawiadomienia, za nieprawidłowe i wyłączenie ich spod egzekucji. 2.8. DIAS postanowieniem z [...], nr [...] utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego z [...] odmawiającego zwolnienia środków pieniężnych spod zajęcia. W uzasadnieniu wskazał, że podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 13 § 1 u.p.e.a. W realiach tej sprawy wniosek zobowiązanej o zwolnienie spod egzekucji środków pieniężnych w kwocie [...] zł zgromadzonych na koncie bankowym nie mógł zostać uwzględniony ponieważ nie można zwolnić tego co nie jest już przedmiotem egzekucji, bo przeszło na wierzyciela. W tym przypadku taka sytuacja wystąpiła, gdyż bank w następstwie realizacji zajęcia rachunku, przekazał wierzycielowi wyegzekwowaną sumę. 3.1. W skardze zobowiązana zarzuciła, że w dalszym ciągu nie doszło do uchylenia kwestionowanych czynności egzekucyjnych tj. zajęć wierzytelności z rachunków bankowych oraz ochrony ważnych interesów zobowiązanego w związku z odmową wyłączenia spod egzekucji środków pieniężnych w kwocie [...] zł stanowiących zwrotną pożyczkę zaciągniętą na leczenie jej wnuka. Wobec tego wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz wyłączenie ww. kwoty spod egzekucji i zwrot wyegzekwowanych środków pieniężnych. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że organy odmówiły jej wyłączenia spod egzekucji środków pieniężnych w kwocie [...] zł pochodzących ze zwrotnej pożyczki od brata, a przeznaczonych na leczenie wnuka. Podstawą takiego stanowiska było uznanie przez DIAS nieistnienia, w dacie złożenia wniosku, prawa o wyłączenie tych środków spod egzekucji ze względu na wcześniejsze przekazanie ich wierzycielowi. Jak wskazała skarżąca, trudno zgodzić się z powyższą argumentacją, tym bardziej, że w dalszym ciągu nie zostało uchylone postanowienie o zajęciu rachunków jako nieprawidłowe z uwagi na brak zawiadomienia. Zwracał na to uwagę WSA w Gliwicach zarówno w wyroku z 7 grudnia 2017 r., I SA/Gl 987/17, jak i w wyroku z 18 lipca 2019 r., I SA/Gl 251/19. Uchylenie tego postanowienia i zwrot wyegzekwowanych środków na rachunek zobowiązanej, daje możliwość wyłączenia kwoty pożyczki ([...] zł) spod egzekucji. Zwrócił na to również uwagę wierzyciel (Prezydent Miasta R.) w piśmie z 1 czerwca 2017 r. do NUS, stwierdzając, że w przypadku uznania przez organ egzekucyjny dokonanych czynności za nieprawidłowe, na jego żądanie dokona zwrotu wyegzekwowanych środków. Zdaniem skarżącej argumentacja DIAS jest wobec powyższego niezrozumiała, tym bardziej, że ustawodawca dając zobowiązanemu w art. 13 § 1 u.p.e.a. możliwość wyłączeń spod egzekucji z uwagi na jego ważny interes oraz określając w art. 54 § 4 u.p.e.a. termin 14 dni na złożenie skargi, przewidział taką możliwość, z której jako zobowiązana w tym przypadku nie mogła skorzystać z uwagi na brak powiadomienia o zajęciu rachunku. Wcześniejsze przekazanie środków wierzycielowi, nie licząc się z możliwością złożenia skargi przez zobowiązanego, do której ma prawo i podnoszenie obecnie kwestii, że nie jest możliwy zwrot środków już wyegzekwowanych wydaje się nieprzekonujące. Organ egzekucyjny miał bowiem możliwość blokady środków na rachunku właściciela do czasu wyjaśnienia sprawy. Dalej wskazała, że DIAS sam przyznaje, iż poza sporem w tej sprawie, jest konieczność leczenia wnuka zobowiązanej i środki na ten cel są niezbędne. Nie ulega również wątpliwości, że dla zobowiązanej, sprawa ta jest niezwykle istotna, tym bardziej, że środki pochodziły ze zwrotnej pożyczki od brata i podlegają zwrotowi. Koniecznym wydaje się również zwrócenie uwagi na fakt, że zwraca się o wyłączenie z egzekucji i zwrot jednie środków pochodzących z pożyczki ([...]) a nie całości sum wyegzekwowanych tj. [...] zł z rachunku w A S.A. oraz [...] zł z rachunku w C S.A. pochodzących z oszczędności gromadzonych na leczenie wnuka. Środki pieniężne na leczenie niepełnosprawnego wnuka są w dalszym ciągu niezbędne. Mimo że stan jego zdrowia uległ niewielkiej poprawie, to stale występujące [...] skutecznie niwelują tę poprawę. Wszystkie informacje i dokumenty zawarte w poprzedniej skardze z 10 lutego 2019 r. będące w posiadaniu WSA w Gliwicach oraz Izbie Administracji Skarbowej są aktualne. Stwarza to konieczność szukania pomocy za granicą, którą rodzice dziecka zmuszeni są sfinansować z własnych środków. Stan dziecka niestety nie pozwała na podjęcie pracy przez matkę, pracuje jedynie ojciec. Biorąc pod uwagę powyższe, skarżąca wniosła o uznanie zajęcia jej rachunków bankowych bez zawiadomienia za nieprawidłowe, uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zwrot kwoty [...] na konto skarżącej. 3.2. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4. Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa a zatem skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. 5. W pierwszej kolejności wymaga zasygnalizowania, że tym razem organ nie naruszył postanowień art. 153 p.p.s.a. i należycie wykonał wskazania Sądu zawarte w wyroku tutejszego Sądu z 8 lipca 2019 r., I SA/Gl 251/19. Przeanalizował dotychczasowe pisma skarżącej, w kontekście prawidłowego odczytania jej intencji, co do tego jaki tryb zaskarżenia chce uruchomić w odniesieniu do czynności zajęcia rachunku bankowego zawiadomieniem z [...]. Należy więc przypomnieć, że na skutek pisma skarżącej z 20 kwietnia 2017 r. zatytułowanego skarga na czynności egzekucyjne na zajęcie rachunków bankowych, a odwołującego się w uzasadnieniu do tego, że zajęte środki na koncie do kwoty [...] zł, nie stanowiły jej własności, jako pożyczone od brata na leczenie wnuka oraz postulującego wyłączenie tego rachunku bankowego z egzekucji i zwrot kwoty [...] zł - uruchomione zostały przez organy administracyjne, aż cztery postępowania. Po pierwsze, w tym przedmiocie [...] NUS wydał na podstawie art. 38 § 1 u.p.e.a. postanowienie o odmowie wyłączenia spod egzekucji środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku bankowym w banku A S.A. z uwagi na to, że zobowiązanej nie przysługuje prawo do żądania wyłączenia spod egzekucji w trybie art. 38 u.p.e.a. Z akt sprawy nie wynika, aby to postanowienie zostało przez zobowiązaną zaskarżone zażaleniem, a następnie poddane kontroli sądowej. Po drugie, organy pismo skarżącej z 20 kwietnia 2017 r. potraktowały jako skargę na czynność egzekucyjną na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. Najpierw postanowienie w tym zakresie wydał NUS w dniu [...]. Ostatecznie, po dwukrotnej kontroli sądowej prawidłowości procedowania przez organ w tej sprawie, postanowienie w tym zakresie, to jest w sprawie skargi na czynność egzekucyjną zajęcia rachunków bankowych zawiadomieniami z [...], wydał DIAS. Otóż postanowieniem z [...] uchylił postanowienie NUS z [...] i orzekł o oddaleniu skargi na czynność egzekucyjną wniesioną przez skarżącą pismem z 20 kwietnia 2017 r. Sąd podkreśla, że akta sprawy nie wskazują, iż to postanowienie DIAS zostało zaskarżone przez skarżącą do Sądu, a więc aby po raz trzeci Sąd kontrolował prawidłowość procedowania przez organ w przedmiocie wniesionej przez zobowiązaną na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. skargi na czynność egzekucyjną. To oznacza, że ten rodzaj sprawy jest ostatecznie rozstrzygnięty. Po trzecie, żądanie zobowiązanej spowodowało wydanie przez NUS [...] postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby to postanowienie, mimo że odmawiające umorzenia postępowania, zostało przez zobowiązaną zaskarżone. Zatem także i ten rodzaj sprawy jest ostatecznie rozstrzygnięty. Po czwarte, NUS na skutek żądania zobowiązanej, wydał [...] postanowienie w przedmiocie zwolnienia zajętych środków pieniężnych w kwocie [...] zł na rachunku bankowym skarżącej. Rozpoznał więc sprawę, której podstawę prawną stanowi art. 13 § 1 u.p.e.a. Właśnie ta sprawa jest obecnie objęta kontrolą Sądu, ponieważ na ostatnio wymienione postanowienie NUS zobowiązana wpierw wniosła zażalenie, a potem, po wydaniu [...] przez DIAS postanowienia utrzymującego w mocy to postanowienie NUS, zobowiązana wniosła skargę do tutejszego Sądu. Wobec powyższego należy więc podkreślić, że obecnie Sąd wypowiada się co do legalności działań organów administracji publicznej (NUS oraz DIAS) tylko w sprawie której podstawę prawną stanowi art. 13 § 1 u.p.e.a. Pozostałe trzy sprawy, zainicjowane na skutek pisma skarżącej z 20 kwietnia 2017 r., wykraczają poza jej granice w rozumieniu art. 134 § 1 p.p.s.a. Każda z tych pozostałych trzech spraw, to jest w przedmiocie: a) wyłączenia spod egzekucji na podstawie art. 38 § 1 u.p.e.a.; 2) skargi na czynność egzekucyjną na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a.; c) umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. – została ostatecznie zakończona i jako posiadająca odmienną podstawę prawną, nie może być obecnie przez Sąd kontrolowana. 6. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego do Sądu postanowienia DIAS z [...] w przedmiocie zwolnienia z egzekucji środków pieniężnych, Sąd wskazuje, że stosownie do art. 13 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na ważny jego interes, może zwolnić, na czas oznaczony lub nieoznaczony, z egzekucji, w całości lub w części określone składniki majątkowe zobowiązanego. Zgodnie zaś z § 2 tego przepisu, na postanowienie w sprawie zwolnienia z egzekucji składników majątkowych zobowiązanego służy zażalenie zobowiązanemu. We wskazanym powyżej trybie, ustawodawca przewidział możliwość zwolnienia z egzekucji tych składników majątkowych zobowiązanego, które nie zostały enumeratywnie wymienione w art. 8 - 8a oraz tych składników, co do których nie mają zastosowania art. 9 i 10 u.p.e.a. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu była możliwość zwolnienia spod egzekucji zajętych na rachunku bankowym zobowiązanej środków pieniężnych w wysokości [...] zł, jak podaje skarżąca, przeznaczonych na leczenie jej wnuka i pochodzących z pożyczki od brata zobowiązanej. Środki przekazane przez pożyczkodawcę na rachunek bankowy zobowiązanej zostały zajęte na poczet zaległości podatkowych (podatek od nieruchomości). Co istotne, [...] w ramach realizacji zajęcia w A S.A. wyegzekwowano kwotę [...] zł, zaś [...] środki pieniężne w kwocie [...] zł zostały zaksięgowane na zaległości objęte tytułem wykonawczym o nr [...] i po potrąceniu opłaty komorniczej przekazano je wierzycielowi. Pozostałe środki w wysokości [...] zł zaliczono na poczet kosztów egzekucyjnych powstałych w toku postępowania prowadzonego na podstawie drugiego z tytułów wykonawczych. Następnie od [...] do [...] w ramach realizacji zajęcia w C S.A. wyegzekwowano środki pieniężne w łącznej kwocie [...] zł, które po ich zaksięgowaniu na zaległości objęte tytułem wykonawczym o nr [...] i po potrąceniu opłaty komorniczej przekazano wierzycielowi. Wobec powyższego, Sąd podziela stanowisko organu wyrażone w zaskarżonym postanowieniu, że w tej sytuacji prawnej nie ma możliwości zwolnienia z egzekucji środków pieniężnych, które już zostały wyegzekwowane i przekazane wierzycielowi. Przewidziane w art. 13 § 1 u.p.e.a. zwolnienie z egzekucji nie może bowiem służyć niwelowaniu skutków dokonanych już czynności egzekucyjnych i odnosić się do środków finansowych, które zostały już wyegzekwowane. Zwolnienie z egzekucji oznacza bowiem niepodejmowanie lub odstąpienie od egzekucji z całości lub części składników majątkowych zobowiązanego. Nie można natomiast zwolnić tego, co nie jest już przedmiotem egzekucji, bo przeszło na wierzyciela. Takie stanowisko zajął już Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 11 września 2018 r., II FSK 447/18 oraz z 11 grudnia 2019 r., II FSK 291/18, które Sąd orzekający w tej sprawie podziela. 7. W tym stanie rzeczy zaskarżone obecnie do Sądu postanowienie DIAS, rozpoznające sprawę, której podstawę prawną stanowi art. 13 § 1 u.p.e.a., nie narusza prawa. Skarga podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.