I GSK 2208/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 11 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/Ke 309/15 w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Ke 309/15 oddalił skargę M. W. (skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego. Od powyższego wyroku adw. D. K. będąca kuratorem M. W. wywiodła skargę kasacyjną, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że jej wykonanie może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Podkreślając, iż miejsce pobytu skarżącego jest nieznane, zatem czynności dotyczące jego majątku są utrudnione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. postanowieniem z dnia 11 czerwca 2015 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Następnie wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2015 r. Sąd I instancji oddalił skargę. Zgodnie z art. 61 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., powoływanej dalej p.p.s.a.) w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania wyroku, wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w I instancji. Wprawdzie zgodnie z art. 1 pkt 20 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 658), art. 61 § 6 p.p.s.a. z dniem 15 sierpnia 2015 r. otrzymał brzmienie: "Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem: 1) wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę; 2) uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę", zaś stosownie do art. 2 powołanej ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. przepis art. 61 § 6 p.p.s.a. w nowym brzmieniu stosuje się również do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, niemniej jednak wydanie w niniejszej sprawie wyroku oddalającego skargę w dniu 11 sierpnia 2015 r., tj. przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. - 15 sierpnia 2015 r. oznacza, że wyrok ten wywołał skutek określony w art. 61 § 6 p.p.s.a. w dotychczasowym brzmieniu, a co za tym idzie postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji utraciło swoją moc. Z tej przyczyny Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawarty w skardze kasacyjnej. Stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie adw. D. K. kurator skarżącego M. W. zgłaszająca wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności winna wykazać istnienie prawdopodobieństwa doznania znacznej szkody lub wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków jego wykonania, a nie ewentualnych trudności w wyegzekwowaniu należności. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do skarżącego zasadne. W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji kurator adw. D. K. ograniczyła się jedynie do stwierdzenia, że jej wykonanie może spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Powołując przy tym, iż nie jest możliwe ustalenie miejsca pobytu skarżącego, a co za tym idzie wszelkie czynności dotyczące jego majątku są utrudnione. Należy mieć na uwadze, że Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, opiera swoje rozstrzygnięcie zarówno na ocenie złożonego wniosku, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Jednakże uprawdopodobnienie przesłanek przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej, w tym przypadku działającego w imieniu strony kuratora adw. D. K. W związku z tym, że kurator nie uzasadniła dostatecznie złożonego wniosku, Sąd został w ogóle pozbawiony możliwości oceny, czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, podejmując rozstrzygnięcie, musi opierać się na materiale dowodowym pozwalającym zająć stanowisko, co do zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a., których jednakże w niniejszej sprawie zabrakło. Należy mieć na uwadze, iż zdecydowanie taką przesłanką nie jest przedstawiona przez kuratora lakoniczna okoliczność niemożności ustalenia miejsca pobytu skarżącego i w związku z tym utrudnienie wyegzekwowania kwoty wskazanej w zaskarżonej decyzji. Z powyższego w żaden sposób nie wynika bowiem, jakiego rodzaju negatywne skutki w majątku skarżącego mogłoby spowodować wykonanie zaskarżonej decyzji w związku z jego nieobecnością i utrudnionym dostępem do jego majątku. Wobec powyższego należało uznać, że kurator adw. D. K. nie zdołała wykazać przesłanek decydujących o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.