II SA/Kr 1219/09

SENTENCJA II SA/Kr 1219/09 POSTANOWIENIE Dnia 30 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska po rozpoznaniu w dniu 30 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.B. na postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzory Budowlanego w K. z dnia 26 maja 2009 r. znak [....] w przedmiocie kary za nielegalne przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego postanawia: oddalić wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. UZASADNIENIE II SA/Kr 1219/09 Uzasadnienie Przedmiotem skargi jest postanowienie organu nadzoru budowlanego o ustaleniu kary pieniężnej za przystąpienie do użytkowania stacji tankowania gazu płynnego LPG znajdującej się w G. Karę tę ustalono w wysokości [....] zł. Zawarty w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia uzasadniony został faktem, że wysokość nałożonej kary znacznie przekracza możliwości finansowe skarżącego, a nawet istotnie przekracza wartość samej stacji tankowania LPG. Skarżący wskazał ponadto, że jego wniosek "znajduje również uzasadnienie w wadliwości zaskarżonego postanowienia oraz w naruszeniu przepisów prawa, których dopuścił się organ". Stosownie do przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (ppsa) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ustawa zatem w sposób wyczerpujący określa tylko dwie - abstrahujące od merytorycznej zasadności skargi i ewentualnego prawdopodobieństwa jej uwzględnienia - przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Stąd też podany przez skarżącego jako drugi ( i wyżej cytowany) argument musi zostać pominięty. Prawdą jest, że wysokość ustalonej kary jest znaczna, jednak teza o niemożności jej uiszczenia nie została nawet uprawdopodobniona. Twierdzenie, że kara przekracza możliwości finansowe skarżącego nie jest równoznaczne z realnymi zagrożeniami, o jakich mowa w art. 61 § 3 ppsa. W tej sytuacji wniosek skarżącego jako nieuzasadniony, należało oddalić.