III SA/Kr 736/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Sędziowie : SWSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko SWSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2022 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 22 marca 2022 r. nr 166/06/2022/KL w przedmiocie kosztów świadczeń opieki zdrowotnej I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. umarza postępowanie administracyjne. UZASADNIENIE Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją nr 166/06/2022/KL z dnia 22 marca 2022 r. działając na podstawie art. 50 ust. 18 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. 2021 r. poz. 1285 ze zm.) oraz na podstawie art. 104 § 1 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2021 r. poz. 735 ze zm.), po przeprowadzeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia obowiązku poniesienia przez K. B. kosztów świadczeń opieki zdrowotnej umorzył postępowanie w części: 1. Dotyczącej poniesienia przez K. B. kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych mu w dniach: 13 lutego, 13 marca i 8 maja 2020 r., w wysokości 380,89 zł – i jednocześnie ustalił: 2. Obowiązek poniesienia przez K. B. kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych mu w dniach: 7 i 24 marca, od 22 do 23 maja, 25 i 26 maja, 2 czerwca 2017 r., pomimo braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, w wysokości 1 673,87 zł; 2. Obowiązek zapłaty ww. kosztów w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji, na rachunek bankowy Małopolskiego OW NFZ w Krakowie. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ wskazał, że na podstawie danych zawartych w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych stwierdził, iż K. B. w określonych dniach nie posiadał prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Pomimo braku tego prawa, świadczenia te zostały jej udzielone, a Narodowy Fundusz Zdrowia poniósł koszty udzielenia tych świadczeń. Udzielone świadczenia były świadczeniami gwarantowanymi, a postępowanie nie obejmowało świadczeń z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej, o których mowa w art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy. Szczegółowy wykaz udzielonych świadczeń, terminów ich udzielenia oraz koszt poniesiony przez Narodowy Fundusz Zdrowia został przestawiony w tabeli. W odnośnym okresie nie potwierdzono również posiadania przez stronę prawa do świadczeń opieki zdrowotnej, o którym mowa w art. 54 ustawy, tj. potwierdzonego decyzją wójta (burmistrza, prezydenta) gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania świadczeniobiorcy, ani też uprawnień do świadczeń opieki zdrowotnej w ramach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Świadczenia wskazane w tabeli zostały udzielone w wyniku złożenia przez stronę pisemnych oświadczeń o przysługującym prawie do nich. Organ wskazał dalej, że pismem z dnia 8 października 2021 r. zawiadomił stronę, zgodnie z art. 61 § 4 k.p.a., o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu oraz o możliwości złożenia wyjaśnień oraz dodatkowych dokumentów w sprawie, mogących mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie, w szczególności dokumentów potwierdzających posiadanie prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych w wyżej wskazanym okresie, w którym stwierdzono brak tegoż prawa. W piśmie tym przekazano ponadto informację o możliwości dokonania – na podstawie art. 50 ust. 18a ustawy, obowiązującego od dnia 12 stycznia 2017 r. – wstecznego zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego – w terminie 30 dni od dnia udzielenia świadczenia albo 30 dni od dnia poinformowania przez Fundusz o wszczęciu postępowania, jeżeli przyczyną braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej było niezgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego mimo podlegania takiemu zgłoszeniu. W wiadomości elektronicznej z dnia 9 grudnia 2021 r. strona poinformowała organ w szczególności o tym, że – w jej ocenie – daty podane w wykazie świadczeń, za które ma zapłacić obejmują okres, w którym posiadała ubezpieczenie zdrowotne. W załączeniu do wiadomości zostały przesłane następujące dokumenty: – świadectwo ukończenia technikum z dnia 28 kwietnia 2017 r., wydane przez Technikum Nr [...] w Powiatowym Zespole Nr [...] Szkół Ogólnokształcących [...] w O. Świadectwo to informuje, że strona w roku szkolnym 2016/2017 ukończyła ww. szkołę; – zaświadczenie o przedłożeniu wniosku o zasiłek / świadczenie rehabilitacyjne za okres po ustaniu ubezpieczenia z dnia 29 listopada 2021 r., wydane przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych w C.; zaświadczenie to wskazuje, że strona w okresie od 1 stycznia 2020 r. do 4 maja 2020 r. miała wypłacony zasiłek chorobowy, a w okresie od 5 maja 2020 r. do 29 kwietnia 2021 r. wypłacono jej świadczenie rehabilitacyjne. Organ podał następnie, że pismem z dnia 15 grudnia 2021 r. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o wskazanie, czy w latach 2020 - 2021 strona posiadała prawo do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie art. 67 ust. 6 ustawy. Równocześnie skierowano pismo do strony, informując ją o zapisach art. 5 pkt 3 ustawy i art. 67 ust. 3 ustawy – podkreślając, iż sam fakt posiadania statusu ucznia nie uprawnia do korzystania ze świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych – wymagane jest dokonanie zgłoszenia dziecka do ubezpieczenia zdrowotnego jako członka rodziny. Ponadto został przywołany art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy wraz z wyjaśnieniami okresów zgłoszenia strony do ubezpieczenia zdrowotnego – zgłoszenie do ubezpieczenia od 4 lutego 2015 r., jako członek rodziny zostało przerwane z mocy prawa w skutek dokonania zgłoszenia strony do ubezpieczenia zdrowotnego od 1 lipca 2016 r. z tytułu posiadania statusu pracownika. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi, które są pracownikami w rozumieniu ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zwrócono się także z prośbą o przesłanie dokumentów potwierdzających zgłoszenie strony do ubezpieczenia oraz dokumentu potwierdzającego status ucznia/studenta. W dniu 27 stycznia 2022 r. do organu wpłynęło pismo Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. informujące, że K. B. pobierał zasiłek chorobowy w okresie od 1 stycznia do 4 maja 2020 r. oraz świadczenie rehabilitacyjne w okresie od 5 maja 2020 r. do 29 kwietnia 2021 r. Przeprowadziwszy ponowną analizę danych w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych, organ stwierdził dokonanie wstecznego zgłoszenia strony do ubezpieczenia zdrowotnego jako członka rodziny – E. B. od dnia 1 września 2016 r. do 8 maja 2017 r. Zgłoszenie to zostało dokonane w dniu 5 stycznia 2022 r., jednakże 30 dniowy termin liczony od dnia poinformowania przez Fundusz o wszczęciu postępowania minął w dniu 15 listopada 2021 r. W celu ustalenia dokładnej daty zgłoszenia strony do ubezpieczenia zdrowotnego, Prezes NFZ pismem z dnia 16 lutego 2022 r. ponownie zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w C. o wskazanie daty złożenia w ZUS przez E. B. wniosku o zgłoszenie Strony do ubezpieczenia jako członka rodziny w okresie od 1 września 2016 r. do 8 maja 2017 r. Pismem z dnia 28 lutego 2022 r. ZUS potwierdził, iż zgłoszenie strony do ubezpieczenia zdrowotnego jako członka rodziny wpłynęło 5 stycznia 2022 r. W ocenie organu, dane zawarte w CWU, jak i informacje przekazane przez ZUS potwierdziły dokonanie wstecznego zgłoszenia strony do ubezpieczenia zdrowotnego po upływie terminu wskazanego w art. 50 ust. 18a ustawy – brak zatem możliwości uznania ww. zgłoszenia za skuteczne. Organ wskazał, że analiza dokumentów zgromadzonych w sprawie potwierdziła posiadanie przez stronę prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w dniach: 13 lutego, 13 marca i 8 maja 2020 r., w związku z posiadaniem przez stronę prawa do świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie art. 67 ust. 6 ustawy. Z kolei w odniesieniu do świadczeń udzielonych stronie w dniach: 7 i 24 marca 2017 r. odnotowano wsteczne zgłoszenia strony do ubezpieczenia zdrowotnego w okresie od 1 września 2016 r. do 8 maja 2017 r, jednakże zgłoszenie zostało dokonane po terminie wskazanym w art. 50 ust. 18a ustawy. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało odebrane w dniu 15 października 2021 r., 30 dniowy termin na dokonanie wstecznego zgłoszenia upłynął 15 listopada 2021 r., zatem dokonane w dniu 5 stycznia 2022 r. zgłoszenie należy uznać za bezskuteczne. Ponadto, do dnia wydania decyzji nie wpłynęły dodatkowe dokumenty, które potwierdziłyby posiadanie przez stronę prawa do świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych jej w dniach: od 22 do 23 maja, 25 i 26 maja oraz 2 czerwca 2017 r. Strona była zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego jako członek rodziny do dnia 8 maja 2017 r. Po wyrejestrowaniu z tego tytułu, kolejna rejestracja do ubezpieczenia została dokonana od dnia 3 lipca 2017 r., z tytułu umowy zlecenia. Zatem świadczenia opieki zdrowotnej udzielone stronie w dniach: 7 i 24 marca, od 22 do 23 maja, 25 i 26 maja oraz 2 czerwca 2017 r. udzielone zostały w sytuacji, o której mowa w art. 50 ust. 16 pkt 2 ustawy, tj. w wyniku złożenia przez stronę oświadczeń o przysługującym jej prawie do świadczeń opieki zdrowotnej, pomimo że w ww. dniach tego prawa nie posiadała. W myśl art. 50 ust. 18 ustawy poniesione przez Narodowy Fundusz Zdrowia koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych osobie nieuprawnionej, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wydaje decyzję administracyjną ustalającą obowiązek poniesienia kosztów i ich wysokość oraz termin płatności. Zgodnie z art. 50 ust. 19 ustawy, od kwoty należności, o których mowa w powołanym wyżej art. 50 ust. 18 tejże ustawy, nalicza się odsetki ustawowe, poczynając od dnia, w którym upłynął termin płatności tych należności. Pismem z dnia 20 kwietnia 2022 r. K. B. złożył skargę na powyższą decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Skarżący wskazał, że w okresie objętym decyzją był objęty ubezpieczeniem zdrowotnym, zgłoszonym i opłaconym składkami przez matkę E. B. jako członek rodziny pozostający na jej utrzymaniu. Ubezpieczenie to trwało od dnia 15 maja 2015 r. do dnia 8 maja 2017 r. włącznie, z przerwą od dnia 1 lipca 2016 r. do dnia 31 sierpnia 2016 r., gdyż w tym okresie skarżący był ubezpieczony z innego tytułu. Skarżący przedłożył zaświadczenie z dnia 16 marca 2022 r. wydane przez Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w O. Dział Świadczeń Rodzinnych i Alimentacyjnych. Skarżący wskazał też na art. 67 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych i ocenił, że przysługuje mu prawo do świadczeń opieki zdrowotnej w okresie do 30 dni po wygaśnięciu obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego – w przypadku skarżącego jest to okres do dnia 7 czerwca 2017 r. włącznie. Z przedłożonego przez skarżącego zaświadczenia wynika, że E. B. pobierała w Ośrodku Pomocy Społecznej w O. zasiłek dla opiekuna w okresie od dnia 01.07.2013 r. do dnia 08.05.2017 r. włącznie. Z tego tytułu opłacane były: – składki na ubezpieczenie społeczne (w okresie od dnia 01.07.2013 r. do dnia 08.05.2017 r. włącznie), – składki na ubezpieczenie zdrowotne (w okresie od dnia 15.05.2014 r. do dnia 08.05.2017 r. włącznie). Ponadto od miesiąca lutego 2015 r. na wniosek strony do ubezpieczenia zdrowotnego zostały zgłoszone jej dzieci – jako członkowie rodziny, w tym m.in. syn K. B. W dniu 30.11.2021 r. E. B. zwróciła się do MOPS w O. z wnioskiem o wyrejestrowanie członka rodziny – syna K. B. z jej ubezpieczenia zdrowotnego od dnia 01.07.2016 r. i ponowne zgłoszenie od dnia 01.09.2016 r., podnosząc, że w okresie od dnia 01.07.2016 r. do dnia 31.08.2016 r. syn K. podlegał ubezpieczeniu zdrowotnemu z innego tytułu. Mając na względzie powyższe zweryfikowano i przeanalizowano akta E. B. i odpowiednio w dniach 29.12.2021 r., 04.01.2022 r., 05.01.2022 r. oraz 10.01.2022 r. dokonano stosownych korekt w zakresie zgłoszenia do ubezpieczeń członka rodziny – K. B., zgodnie z wnioskiem strony. W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że zachodzą podstawy do pozbawienia jej mocy wiążącej. Trzeba przy tym od razu zaznaczyć, iż przedmiotem sporu była jedynie ta część decyzji, w której organ orzekł o obowiązku poniesienia przez skarżącego kosztów świadczeń opieki zdrowotnej (pkt 2 i 3), natomiast orzeczenie o częściowym umorzeniu postępowania (pkt 1) jawiło się jako bezsporne i – w ocenie Sądu – jest niewadliwe. Mimo to Sąd, mając na uwadze w szczególności powiązanie redakcyjne obu elementów decyzji, uznał za zasadne – w celu zachowania przejrzystości rozstrzygnięcia – uchylenie całej decyzji i zarazem umorzenie całego postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 50 ust. 20 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. 2021 r. poz. 1285 ze zm., dalej ustawa) nie wydaje się decyzji, o której mowa w ust. 18, jeżeli od dnia, w którym zakończono udzielanie świadczenia opieki zdrowotnej, o którym mowa w ust. 15, upłynęło 5 lat. W dniu wydania zaskarżonej decyzji (22 marca 2022 r.) jedno ze świadczeń, których ona dotyczy (świadczenie udzielone w dniu 7 marca 2017 r.), było już objęte hipotezą powołanego art. 50 ust. 20 ustawy – od dnia jego udzielenia upłynęło 5 lat. Doszło zatem do wydania decyzji z naruszeniem powołanego przepisu. Zdaniem Sądu, uchybienie to rzutuje na całość zawartego w decyzji orzeczenia o obowiązku poniesienia przez skarżącego kosztów świadczeń opieki zdrowotnej, bowiem orzeczenie to traktuje jednolicie o zsumowanej kwocie 1.673,87 zł za wszystkie świadczenia (kwoty za poszczególne świadczenia wynikają wprawdzie z uzasadnienia decyzji, ale nie zostały wyodrębnione w jej sentencji). Skoro zaś odnośne orzeczenie (w samym pkt 2) nie miało wyodrębnionych części w taki sposób, aby można było rozważać ich samodzielne funkcjonowanie w obrocie prawnym – konieczne było jego wzruszenie w całości, a w konsekwencji także umorzenie postępowania administracyjnego w całości, bowiem na dzień wyrokowania co do wszystkich świadczeń upłynął już termin pięcioletni, o którym mowa w art. 50 ust. 20 ustawy (postępowanie administracyjne stało się zatem bezprzedmiotowe). Niezależnie od powyższego, warto zaznaczyć, że jest jeszcze inny powód, dla którego – w ocenie Sądu – zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu. Sformułowana w tej decyzji konstatacja o bezskuteczności wstecznego zgłoszenia skarżącego do ubezpieczenia zdrowotnego jest na tle okoliczności sprawy wprawdzie zasadna, ale nie zwalniała ona organu z rozważenia przesłanek do zastosowania art. 50 ust. 17 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, obowiązku, o którym mowa w ust. 16, nie stosuje się do osoby, która w chwili przedstawienia innego dokumentu potwierdzającego prawo do świadczeń opieki zdrowotnej albo złożenia oświadczenia o przysługującym jej prawie do świadczeń opieki zdrowotnej działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. W tym kontekście należy zauważyć, że zgłoszenie skarżącego do ubezpieczenia od 4 lutego 2015 r. zostało incydentalnie przerwane z mocy prawa na skutek dokonania zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego od 1 lipca 2016 r. z tytułu posiadania statusu pracownika. "Tak powstały skutek w postaci przerwania ciągłości istniejącego ubezpieczenia, może nie być oczywisty i zrozumiały dla ubezpieczonego (świadczeniobiorcy), w szczególności w sytuacji, gdy o wystąpieniu takiego skutku nie jest on informowany przez NFZ, a w zakresie istnienia ubezpieczenia polega on na czynnościach dokonanych przez członka swojej rodziny" (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 7 czerwca 2022 r., III SA/Kr 11/22, CBOSA). "Zarówno w orzecznictwie, jak i w nauce prawa podkreśla się, że w odniesieniu do wyjątku uregulowanego w art. 50 ust. 17 u.ś.o.z., skorzystanie z niego wiąże się z koniecznością ustalenia istnienia po stronie osoby nieuprawnionej »usprawiedliwionego błędnego przekonania« (...). Ustawodawca nie zdefiniował pojęcia »działania w usprawiedliwionym przekonaniu posiadania prawa do świadczeń«, w związku z tym – każdy taki przypadek »należy analizować i oceniać indywidualnie« (por. D. Eryk Lach, Powszechne prawo do świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej, PiZS 2017, z. 2, s. 7-13). Ponadto w piśmiennictwie przyjmuje się, że »na ulgowe traktowanie powinny zasługiwać te sytuacje, w których brak prawa do świadczeń wynika z działania (zaniechania) innych podmiotów niż osoba składająca przedmiotowe oświadczenie, czyli np. z przyczyn zawinionych przez płatnika składki na ubezpieczenie zdrowotne« (por. D. Eryk Lach, Powszechne prawo do świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej, PiZS 2017, z. 2, s. 7-13). Nie są to jednak jedyne przypadki, do których ma zastosowanie omawiany wyjątek" (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 27 czerwca 2022 r., III SA/Kr 243/22, CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo). Jak wskazuje się orzecznictwie, "zgodnie z art. 50 ust. 18 zd. 3. ustawy do postępowania w sprawach o ustalenie poniesienia kosztów stosuje się przepisy k.p.a., co oznacza m.in., że organ – ustalając, czy strona nieposiadająca ubezpieczenia zdrowotnego, której sfinansowano świadczenia opieki zdrowotnej nie działała w usprawiedliwionym przekonaniu posiadania prawa do świadczeń – winien nie tylko mieć na względzie zasady rządzące postępowaniem administracyjnym, a w zwłaszcza zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), ale i regulacje dotyczące postępowania wyjaśniającego, w szczególności art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Organ zobowiązany jest więc z urzędu lub na wniosek strony podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a w postępowaniu administracyjnym, którego przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku (jak w niniejszej sprawie: ustalenie obowiązku poniesienia kosztów udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej) pozostające w sprawie wątpliwości co do treści normy prawnej, powinien rozstrzygnąć na korzyść strony. Winien przy tym w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.), a w uzasadnieniu faktycznym decyzji – stosownie do przepisu art. 107 § 3 k.p.a. – zawrzeć wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej" (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 14 września 2022 r., III SA/Po 144/22, CBOSA). Ponieważ przesłanki do zastosowania art. 50 ust. 17 ustawy nie zostały w zaskarżonej decyzji rozważone, doszło do naruszenia powołanych przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Także z tej przyczyny zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu. Skoro zaś – jak już wyżej zaznaczono – na dzień wyrokowania wszystkie świadczenia, których dotyczyło przedmiotowe postępowanie administracyjne, objęte były hipotezą art. 50 ust. 20 ustawy, należało też to postępowanie umorzyć jako bezprzedmiotowe. Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 145 § 3 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję (punkt pierwszy sentencji wyroku) i umorzył postępowanie administracyjne (punkt drugi sentencji wyroku).