I GSK 669/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Bała po rozpoznaniu w dniu 20 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku M. C. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej M. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 169/09 w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie nakazania zniszczenia towaru postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...]. UZASADNIENIE W dniu 17 sierpnia 2009 r. M. C. złożył skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Sz 169/09, którym oddalono skargę M. C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w S. z dnia [...] listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie nakazania zniszczenia towaru. Pismem z dnia 6 października 2009 r. skarżący złożył w Naczelnym Sądzie Administracyjnym wniosek, w którym wystąpił na podstawie art. 193 w zw. z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. o wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w S., utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji o zniszczeniu samochodu M. C. W uzasadnieniu wniosku podano, że w dniu 6 października 2009 r. doręczono skarżącemu pismo Dyrektora Izby Celnej w O., w którym wyznaczono termin zniszczenia samochodu, którego dotyczy skarga kasacyjna, na dzień 21 października 2009 r. Poniesiono także, że zniszczenie samochodu spowoduje skutki niemożliwe do odwrócenia, a także grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody w mieniu skarżącego. W tej sytuacji wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji do prawomocnego zakończenia sprawy został przez skarżącego uznany za uzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Przenosząc te uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżący, pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie wykazał zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Ograniczył się do twierdzeń, że wykonanie decyzji i zniszczenie samochodu spowoduje skutki niemożliwe do odwrócenia, a także grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody w mieniu skarżącego. Tymczasem powołując w uzasadnieniu wniosku określone okoliczności, skarżący powinien chociażby uprawdopodobnić ich wystąpienie, wykraczając w ten sposób poza ogólnikowe twierdzenia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, okoliczności faktyczne podniesione w uzasadnieniu wniosku nie prowadzą do konsekwencji przewidzianych w cytowanym powyżej przepisie. We wniosku skarżący nie wskazał na fakty które mogłyby uprawdopodobnić zaistnienie przesłanek potrzebnych do wstrzymania wykonania decyzji, a więc trudnych do odwrócenia skutków, gdyż nie można za nieodwracalne uznać zniszczenia produkowanego seryjnie pojazdu (na unikatowy charakter tego konkretnego samochodu skarżący nie wskazał) lub wyrządzenia znacznej szkody, gdyż w uzasadnieniu wniosku nie wykazano także, by sporny samochód OPEL KADETT, który został wyprodukowany w 1988 r., stanowił istotny składnik mienia skarżącego. Należy podkreślić, iż to właśnie wykazanie powyższych okoliczności byłoby decydujące dla uznania wniosku M. C. za zasadny. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku i orzekł jak w sentencji.