II GSK 347/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Drachal Sędziowie Małgorzata Korycińska NSA Cezary Pryca (spr.) Protokolant Karolina Mamcarz po rozpoznaniu w dniu 11 września 2008 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. C.-C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 10 października 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 968/07 w sprawie ze skargi A. C.-C. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy powołania na stanowisko notariusza oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia z 10 października 2007 r., wydanym w sprawie sygnatura akt VI SA/Wa 968/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. C.-C. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy powołania na stanowisko notariusza. Wojewódzki Sąd Administracyjny oparł się na następującym stanie sprawy: Wnioskiem z dnia [...] maja 2006 r. A. C.-C. wystąpiła do Ministra Sprawiedliwości o powołanie jej na stanowisko notariusza i wyznaczenie siedziby w B. K.. Wskazała, że spełnia wymogi z art. 11 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. nr 42, poz. 369 z późn. zmianami, dalej zwane pr. not.) i zna obowiązki z niej wynikające. Do wniosku dołączyła życiorys i inne wymagane ustawą dokumenty Rada Izby Notarialnej we W., po przeprowadzeniu rozmowy z kandydatką, uchwałą z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] działając na podstawie art. 10 w związku z art. 35 pkt 1 ustawy Prawo o notariacie zaopiniowała negatywnie wniosek A. C.-C. W uzasadnieniu wskazała, że jeszcze jako asesor notarialny nie wykazała się umiejętnością wyeliminowania uchybień, co wykazał przebieg asesury i kolejne wizytacje. Rada Izby Notarialnej we W. podniosła, że decyzja Ministra Sprawiedliwości o jej powołaniu na stanowisko notariusza została uchylona wyrokiem NSA z dnia [...] maja 2003 r. (II SA [...]), gdyż uchwały Rady Izby Notarialnej opiniujące kandydatkę nie były należycie podpisane. Mimo tego wyroku kandydatka nadal wykonywała czynności notariusza poprzez swego zastępcę aż do [...] maja 2003 r., kiedy to kancelaria została zamknięta. Tablica informacyjna o Kancelarii została zdjęta dopiero po roku, a dokumentacja notarialna przekazana do sądu dopiero [...] kwietnia 2004 r. Organ wyjaśnił, że decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Minister Sprawiedliwości odmówił powołania A. C.-C. na stanowisko notariusza we W. z uwagi na brak przymiotu nieskazitelnego charakteru, a decyzję tę utrzymał w mocy decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Wniosek obecny jest nowym wnioskiem o powołanie na stanowisko notariusza w B. K. Lokal w B. K. przeznaczony na kancelarię został przez lustratora Rady Izby Notarialnej we W. oceniony pozytywnie, jednak w ocenie Rady kandydatka nadal nie rozumie popełnionego błędu i bezkrytycznie ocenia swoje kwalifikacje, co budzi niepokój Rady i stanowi o uznaniu, że nie jest ona nieskazitelnego charakteru i nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. Wnioskodawczyni zaskarżyła tę uchwałę Rady Izby Notarialnej we W. zażaleniem. Wskazała, że błąd był nieumyślny i spowodowany dezorientacją i zaskoczeniem, co spowodowało błędną ocenę sytuacji. Ten nieumyślny błąd nie może być poczytany jako brak nieskazitelnego charakteru. Podjęła znane Radzie działania naprawcze polegające na powtórzeniu na swój koszt wszystkich dotkniętych wadą aktów notarialnych. To wadliwe podpisanie uchwały Rady Izby Notarialnej we W. stworzyło dla wnioskodawczyni pułapkę prawną. Tablica informacyjna została niezwłocznie zaklejona, co było równoznaczne z jej zdjęciem, pieczęć przekazana Sądowi Apelacyjnemu [...] czerwca 2003 r. a akta [...] kwietnia 2004 r. Zdaniem skarżącej opinia pomija walory kandydatki oraz półtoraroczny okres pozytywnie ocenionej pracy na stanowisku notariusza. Krajowa Rada Notarialna uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2006 r. utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. Podtrzymała argumentację Rady Izby Notarialnej we W. i wskazała, że kandydatka nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza, gdyż po ogłoszeniu wyroku przez NSA uchylającego decyzję Ministra Sprawiedliwości o jej powołaniu, tj. po utracie statusu notariusza dokonała w okresie od [...] do [...] maja 2003 r. 18 czynności notarialnych. Kandydatka nie jest też nieskazitelnego charakteru, bowiem wykazała się brakiem refleksji nad konsekwencjami działań podjętych po wyroku NSA. Uchwała ta nie została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. Minister Sprawiedliwości odmówił powołania A.C. - C. na stanowisko notariusza z siedzibą w B. K.. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 11 ustawy Prawo o notariacie oraz art. 104 k.p.a. i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że w poprzednio prowadzonym postępowaniu dotyczącym powołania A. C.-C. na stanowisko notariusza we W., Rada Izby Notarialnej we W., po uchyleniu przez NSA decyzji Ministra o powołaniu wnioskodawczyni na stanowisko notariusza, zaopiniowała wniosek negatywnie z uwagi na wykonywanie czynności notarialnych w okresie, kiedy wnioskodawczyni nie była już notariuszem. W tamtym postępowaniu Minister Sprawiedliwości decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. odmówił powołania kandydatki na stanowisko notariusza i decyzję tę utrzymał w mocy decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. Żadna ze stron nie wniosła skargi na tę decyzję. Rozważając wniosek złożony w obecnym postępowaniu Minister Sprawiedliwości wskazał, że wymóg nieskazitelnego charakteru to zespół cech etyczno-moralnych składających się na wizerunek notariusza. Niezastosowanie się do treści wyroku NSA sprawia, że A. C.-C. nie spełnia wymogu rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu notariusza. Wyjaśnienie wnioskodawczyni, że nie wiedziała, iż nie może nadal działać jako notariusz świadczy o nieznajomości prawa tym art. 1, art. 2, art. 21 § 1 i § 4 ustawy Prawo o notariacie. Okoliczność, że czynności były dokonywane przez zastępcę notariusza powołanego przed wydaniem wyroku przez NSA, nie ma znaczenia w sprawie. Wnioskodawczyni przejawiła lekceważący stosunek do korporacji i nieznajomość przepisów prawa, zatem nie może wykonywać zawodu zaufania publicznego. Wnioskodawczyni złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy wnosząc o uchylenie decyzji i powołanie na stanowisko notariusza. Zarzuciła wadliwą ocenę jej kwalifikacji i umiejętności oraz pominięcie faktu, że przez półtora roku należycie wykonywała zawód notariusza i gdyby nie błędy Rady Izby Notarialnej, nadal by go wykonywała. Jej wadliwe zachowanie po wyroku było spowodowane stresem wywołanym chorobą matki, zaskakującą treścią wyroku, mylącym pouczeniem sędzi przewodniczącej i brakiem stosownych pouczeń ze strony Rady po wyroku NSA. Fakt, że pod wpływem splotu negatywnych okoliczności pomyliła się w ocenie sytuacji po wyroku nie może przekreślać jej całego dorobku życiowego. Decyzja oparta tylko na argumentacji Rady blokuje wnioskodawczyni dostęp do wyuczonego zawodu. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Minister Sprawiedliwości utrzymał w mocy decyzję z dnia. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 127 § 3 w związku z art. 129 § 1 i 2 k.p.a., art. 138 1 p. 1 k.p.a. a także art. 104 oraz 107 § 1, 2 i 3 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji powtórzył argumentację zawartą w decyzji wydanej w I instancji wskazał, że zawód notariusza jest zawodem zaufania publicznego, zatem wymagania w stosunku do notariuszy są wysokie. Minister Sprawiedliwości jest zobowiązany sprawdzić, czy notariusz spełnia wszystkie wymagania z art. 11 ustawy Prawo o notariacie W ocenie Ministra Sprawiedliwości zachowanie skarżącej po wydaniu wyroku przez NSA było sprzeczne z prawem, zatem brak jest podstaw do twierdzenia, że A. C.-C. spełnia wymóg nieskazitelności charakteru. Wnioskodawczyni musiała zrozumieć treść wyroku NSA i upoważniając swego zastępcę do wykonywania czynności zdawała sobie sprawę, że sama nie może ich dokonać. Na powyższą decyzję A. C.-C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W.. Zarzucała naruszenie: 1) art. 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez pominięcie części materiału dowodowego, świadczącego o tym, że jest przygotowana do zawodu, 2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodanie przyczyn odmowy wiarygodności tym dowodom, które wskazują, że daje rękojmię wykonywania zawodu notariusza, 3) prawa materialnego przez niewłaściwą wykładnię przepisów prawa o notariacie w zakresie dotyczącym powołania notariusza i wyznaczenia jego siedziby, 4) art. 24 § 1 p. 5 k.p.a. poprzez wydanie decyzji II instancji przez tego samego pracownika organu administracji, co decyzja zaskarżona. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał wszystkie zarzuty skargi za nieuzasadnione, gdyż przy wydawaniu decyzji nie doszło do naruszenia prawa, zatem skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił. Rozpatrując skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał za nieuzasadniony zarzut działania Andrzeja Kryże bez upoważnienia. W ocenie Sądu I instancji organ monokratyczny, jakim jest minister, może wykonywać swoje zadania na podstawie, art.. 37 ust.1 ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o Radzie Ministrów ( Dz. U. z 2003 r. Nr 24, poz 199 z późn. zm.) przy pomocy sekretarza i podsekretarza stanu oraz gabinetu politycznego ministra. Zgodnie z art. 37 ust 2 ustawy o Radzie Ministrów zakres czynności sekretarza i podsekretarza stanu ustala właściwy minister, zawiadamiając o tym Prezesa Rady Ministrów. Minister Sprawiedliwości Zbigniew Ziobro Zarządzeniem nr 241/06/DO Ministra Sprawiedliwości-Prokuratora Generalnego z dnia 13 października 2006 r. w sprawie ustalenia zakresu czynności członków Kierownictwa Ministra Sprawiedliwości w § 3 ust. 1 pkt 6 Zarządzenia, upoważnił Podsekretarza stanu Andrzeja Kryże do stałego zastępowania w sprawach podejmowania czynności określonych w ustawie z dnia 14 lutego 1991 r. prawa o notariacie. Zdaniem Sądu nietrafny jest zarzut wydania decyzji z naruszeniem art.24 § 1 p. 5 k.p.a. polegającego na tym, że w wyniku ponownego rozpoznania sprawy decyzje wydała ta sama osoba tj. Podsekretarz Andrzej Kryże. Sąd I instancji powołał się na orzeczenie NSA z dnia 22 listopada 1999 r. (sygn. akt II SA 699/99), gdzie jest wyrażony pogląd, że postępowanie w trybie art. 127 § 3 k.p.a. nie jest klasycznym postępowaniem dwuinstancyjnym. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpatruje ten sam organ, który wydał zaskarżoną decyzję. Zdaniem Sądu zarzut wprowadzenia do obrotu trzech decyzji w tej samej sprawie jest nieuzasadniony, ponieważ decyzja z dnia [...] czerwca 2005 r. dotyczyła wniosku o powołanie notariusz we W. Niniejsza sprawa dotyczy powołania notariusza w B. K., więc jest to nowy wniosek, który został rozpoznany dwiema samodzielnymi decyzjami. W ocenie Sądu nieuzasadniony jest zarzut nierozważenia wszystkich okoliczności sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wskazał, że Minister Sprawiedliwości zasadnie uznał, iż dalsze prowadzenie kancelarii i sporządzanie aktów notarialnych poprzez powołanego wcześniej zastępcę notariusza, świadczy o tym, że wnioskodawczyni nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu. Sąd podkreślił, że odmowa w sprawie niniejszej spowodowana była przede wszystkim brakiem rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu. W skardze kasacyjnej A. C.C. zaskarżyła powyższy wyrok w całości zarzucając naruszenie prawa materialnego tj: art. 24 § 1 ustawy Prawo o notariacie oraz naruszenie zasad postępowania: 1) art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z § 12 ust. 1 pkt 4 Regulaminu Ministerstwa Sprawiedliwości przez ich niewłaściwe zastosowanie 2) art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. przez ich niezastosowanie 3) art. 107 § 3 k.p.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie 4) wydanie decyzji w sprawie, gdy poprzednie postępowanie nie zostało zakończone Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu A. C.-C. stwierdziła, że wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego został wydany przy błędnych ustaleniach, oraz przy naruszeniu przepisów prawa materialnego oraz proceduralnego. Skarżąca zastanawia się czy wskazanie siedziby jest konstytutywnym składnikiem decyzji o powołaniu notariusza. Przytacza w tym miejscu art. 10 § 1 ust. 1 ustawy Prawo o notariacie, który stanowi, że Minister Sprawiedliwości powołuje i wyznacza siedzibę notariuszowi. Skarżąca podkreśla, że najistotniejsze są przymioty notariusza, natomiast siedziba kancelarii jest wtórna i nie stanowi o istocie powołania. W ocenie skarżącej Minister Sprawiedliwości winien wcześniej zastosować się do wyroku NSA z dnia [...] maja 2003 r. Do chwili obecnej Minister nie wykonał tego wyroku. Skarżąca kwestionuje stan faktyczny przyjęty przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Zdaniem skarżącej nie można oddzielić od siebie decyzji w sprawie powołania na stanowisko notariusza we Wrocławiu i B. K. W ocenie skarżącej bezsporne powinno być, że: 1) skarżąca została powołana na stanowisko notariusza na podstawie wniosku z 1998 r. 2) decyzja ta została uchylona wyrokiem NSA z [...] maja 2003 r. Wyrokiem z dnia [...] lipca 2004 r. oddalono skargę kasacyjną. Podstawą uchylenia decyzji był błąd formalny polegający na niepodpisaniu uchwały Rady Izby Notarialnej we W. przez wszystkich członków. 3) skarżąca złożyła następnie wniosek w dniu [...] czerwca 2003 r. o powołaniu na notariusza we W. a Minister Sprawiedliwości odmówił. 4) skarżąca złożyła wniosek o powołanie na notariusza w B. K. a Minister Sprawiedliwości wydał decyzję odmowną, która została zaskarżona. Skarżąca powołuje się na art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym organ jest związany oceną prawną postępowania i wskazaniami co do dalszego postępowania. Zdaniem skarżącej to organ winien podjąć postępowanie zmierzające do naprawienia błędu popełnionego przez Radę Izby Notarialnej we W. i spowodować podpisanie uchwały. Strona skarżąca podtrzymała zarzuty podniesione w piśmie z dnia [...] sierpnia 2007 r. odnośnie wydania decyzji przez organ nieuprawniony. Skarżąca stwierdziła, że jedyną przesłanką niepowołania jej na stanowisko notariusza było jej zachowanie po wydaniu wyroku NSA z dnia [...] maja 2003 r. Podniosła, że sporne czynności notarialne nie zostały dokonane przez nią, ale przez jej zastępcę. Notariusz nie miał żadnego wpływu na działanie swojego zastępcy, który został powiadomiony o treści wyroku. Skarżąca podkreśliła, że zastępca notariusza, jako osoba z wieloletnim stażem powiadomiona o treści wyroku winna wiedzieć jak się zachować. Zdaniem skarżącej okoliczność ta powinna zostać wzięta pod uwagę. W ocenie skarżącej jeden incydent nie powinien mieć wpływu na całą jej karierę zawodową. A. C.-C., powołując się na art. 52 § 1 ustawy Prawo o notariacie podniosła, że czyn powodujący odpowiedzialność dyscyplinarną ulega przedawnieniu po upływie lat trzech. W art. 51 § 1 pkt.4 ustawy Prawa o notariacie jako najwyższą karę podano utratę prawa prowadzenia kancelarii. Skarżąca podkreśliła, że gdyby została pozbawiona prawa prowadzenia kancelarii, to w dacie wydania zaskarżonej decyzji czyn strony uległby już przedawnieniu. Minister Sprawiedliwości, uzasadniając swoją decyzję powołuje się na czyn, który miał miejsce przed trzema laty. W ocenie skarżącej działanie po wydaniu wyroku z dnia [...] maja 2003 r. nie powinno już być brane pod uwagę w dniu wydania decyzji, tj: w październiku 2007 r.. Rada Izby Notarialnej we W., ustosunkowując się do skargi kasacyjnej A. C.-C., wniosła o jej oddalenie. W opinii Rady wszystkie zarzuty skarżącej zawarte w skardze kasacyjnej są bezzasadne. Nie są one oparte na naruszeniu przez organ jakiegokolwiek przepisu prawa. Rada Izby Notarialnej we W. podniosła, że skarżąca błędnie zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie przepisów k.p.a., gdyż sądy administracyjne nie działają w oparciu o przepisy k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym-zdaniem skarżącego- uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego-wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przytoczonych wyżej podstawowych zasad odnoszących się do skargi kasacyjnej wynika, że skarga kasacyjna jest szczególnym i sformalizowanym środkiem prawnym ( środkiem zaskarżenia), który musi spełniać określone przez ustawę wymogi formalne-art.175-176 p.p.s.a. Powołany wyżej przepis art.176 p.p.s.a. określa tzw. wymagania materialne ( konstrukcyjne) skargi kasacyjnej. Stosownie do treści tegoż przepisu prawa skarga kasacyjna winna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Wśród wymagań konstrukcyjnych skargi kasacyjnej ustawodawca wymienia przytoczenie podstaw kasacyjnych wraz z ich uzasadnieniem. Powołany na wstępie przepis art.174 p.p.s.a. wskazuje jedynie na jakich podstawach powinna opierać się skarga kasacyjna ale sam w żaden sposób nie może być podstawą skargi kasacyjnej. Oznacza to, że powołanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną wyłącznie normy art.174 pkt.1 i pkt.2 p.p.s.a. powoduje, iż jedna z przesłanek materialnych skargi kasacyjnej nie byłaby spełniona. Jednocześnie należy podkreślić, że przytoczenie w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem bez powoływania się przez podmiot składający skargę kasacyjną na treść art.174 p.p.s.a nie stanowi uchybienia warunkom skargi kasacyjnej, o których była wyżej mowa. Odwołując się do treści art.173 § 1 p.p.s.a., przypomnieć należy, iż przedmiotem skargi kasacyjnej może być tylko orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie akt lub czynność organu administracji publicznej. Zarzuty kasacyjne winny więc odnosić się do orzeczenia zaskarżonego skargą kasacyjną, a nie do postępowania administracyjnego, które było przedmiotem oceny dokonanej przez Sąd I instancji. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że wskazując podstawy kasacyjne należy wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który w ocenie podmiotu wnoszącego skargę kasacyjną został naruszony przez Sąd I instancji. W przypadku powoływania się przez stronę składającą skargę kasacyjną na podstawę kasacyjną określoną w art.174 pkt.2 p.p.s.a. należy nie tylko wskazać konkretny przepis postępowania sądowoadministracyjnego, którego naruszenie skarżący zarzuca Sądowi I instancji ale nadto należy wykazać, że naruszenie tej normy prawnej mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Natomiast z treści skargi kasacyjnej wynika, iż strona składająca skargę kasacyjną zarzuca Sądowi I instancji naruszenie zasad postępowania poprzez naruszenie przepisów art.24 § 1 pkt.5 k.p.a. w związku z § 12 ust.1 pkt.4 Regulaminu Ministerstwa Sprawiedliwości poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, art.77 § 1 k.p.a. oraz art.80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, art.107 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Tak skonstruowane zarzuty skargi kasacyjnej odnoszące się do podstawy kasacyjnej określonej w art.174 pkt.2 p.p.s.a. nie spełniają ustawowych wymogów przewidzianych dla skargi kasacyjnej ( odnoszą się wyłącznie do przepisów stosowanych przez organy administracji publicznej) , a tym samym nie mogą być przedmiotem oceny dokonywanej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia prawa materialnego należy stwierdzić, iż zarzut naruszenia przez Sąd I instancji normy art.24 § 1 ustawy z dnia 14 lutego 1991 roku -Prawo o notariacie ( Dz. U. 42/2002, poz.369 ze zmianami) jest całkowicie chybiony. Powołany w petitum skargi kasacyjnej przepis art.24 § 1 ustawy-Prawo o notariacie nie posiada i w żadnym stanie prawnym wskazanej ustawy nie posiadał jednostki redakcyjnej w postaci paragrafu. Po drugie wskazana norma prawna odnosi się w swej treści do przepisów regulujących kwestię ubezpieczenia społecznego notariuszy i członków ich rodzin, a przedmiotem zaskarżenia do Sądu I instancji była decyzja Ministra Sprawiedliwości o odmowie powołania A. C.-C. na stanowisko notariusza z siedzibą w B. K. Nadto należy podkreślić, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z [...] maja 2003 roku sygnatura akt II SA [...] stwierdzający nieważność uchwał Rady Izby Notarialnej we W. na skutek podpisania tychże uchwał przez jednego z członków Rady, spowodował kontynuowanie postępowania administracyjnego wywołanego wnioskiem A. C.-C. z [...] listopada 1999 roku, które to postępowanie zakończyło się wydaniem ostatecznej decyzji z [...] listopada 2003 roku numer [...] o odmowie powołania na stanowisko notariusza we W.. Decyzja ta nie została zaskarżona do sądu administracyjnego. Postępowanie administracyjne dotyczące powołania skarżącej na stanowisko notariusza z siedzibą w B. K. zostało wszczęte na skutek wniosku A. C.-C. z [...] maja 2006 roku. Brak jest więc uzasadnionych podstaw do postawienia organowi administracji publicznej zarzutu naruszenia art.153 p.p.s.a. Ponadto należy podkreślić, że organ administracji publicznej wydając decyzję, która została zaskarżona do Sądu I instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na treści art.11 pkt.2 ustawy Prawo o notariacie, a rozpoznający skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, iż w toku postępowania administracyjnego nie doszło do naruszenia w/w normy prawnej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.