I OSK 1104/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz Sędzia NSA Jolanta Rajewska (spr.) Sędzia WSA del. Marzenna Linska – Wawrzon Protokolant Barbara Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 maja 2008 r. sygn. akt III SA/Gd 143/08 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie prawa do zasiłku przedemerytalnego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt III SA/Gd 143/08 oddalił skargę J. S. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie prawa do zasiłku przedemerytalnego. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy. Starosta Słupski decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...], na podstawie art. 6 pkt 6 lit. a i b, art. 23 ust. 1 i 2, art. 37j ust. 1, art. 37k ust. 1, art. 37l ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r. oraz art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.), odmówił przyznania J. S. zasiłku przedemerytalnego. Wojewoda Pomorski decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa oraz art. 150a ust. 1 i 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 164, poz. 1366) w związku z art. 37j ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, uchylił powyższą decyzję Starosty Słupskiego z dnia [...] grudnia 2005 r. i przyznał J. S. z dniem 1 stycznia 2002 r. prawo do zasiłku przedemerytalnego. Następnie Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 i art. 157 § 1 kpa, stwierdził nieważność decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...], uznając, że J. S. nie spełnił warunków do nabycia zasiłku przedemerytalnego, określonych w art. 150a ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Wojewoda Pomorski, ponownie rozpoznając odwołanie J. S. od decyzji Starosty Słupskiego z dnia [...] grudnia 2005 r., decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...], decyzję tę utrzymał w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 kpa oraz art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 37j ust. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. W dniu [...] października 2006 r. J. S., powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006 r. sygn. akt SK 15/05 (OTK-A 2006/8/106), wystąpił do Powiatowego Urzędu Pracy w Słupsku o ponowne ustalenie prawa do zasiłku przedemerytalnego. Starosta Słupski przedmiotowy wniosek o wznowienie, stosownie do art. 150 § 1 kpa, przekazał Wojewodzie Pomorskiemu, jako organowi właściwemu do rozpoznania wniosku z uwagi na fakt wydania w sprawie decyzji w ostatniej instancji. Wojewoda Pomorski po wznowieniu postępowania decyzją z dnia [...] października 2006 r. nr [...], na podstawie art. 150 § 1, art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145a § 1 kpa oraz 150a ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] czerwca 2006 r. [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty Słupskiego z dnia [...] grudnia 2005 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...], rozpatrując odwołania J. S., na podstawie art. 138 § 1 w związku z art. 145a i 151 kpa decyzję Wojewody Pomorskiego utrzymał w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 lipca 2007 r., sygn. akt II SA/Wa 572/07, po rozpatrzeniu skargi J. S., stwierdził nieważność decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] stycznia 2007r nr [...] oraz Wojewody Pomorskiego z dnia [...] października 2006 r. i z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyraził pogląd, że Wojewoda Pomorski, ponownie rozpatrując odwołanie J. S. z dnia [...] stycznia 2006r od decyzji Starosty Słupskiego z dnia [...] grudnia 2005r, rażąco naruszył prawo. Skoro Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r stwierdził nieważność decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] lutego 2006r, to organ ten, rozpatrując ponownie odwołanie J. S. od decyzji Starosty Słupskiego z dnia [...] grudnia 2005r, zastosował niedopuszczalną weryfikację decyzji Starosty Słupskiego z dnia [...] lutego 2006, która, w ocenie Sądu, "korzystała z ochrony trwałości w myśl art.16 § 1 kpa". Rażąco naruszała prawo także decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia [...] października 2006r, która odmówiono uchylenia w trybie wznowienia rażąco wadliwej decyzji, a ponadto decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej utrzymująca w mocy tę decyzję. WSA w Warszawie wskazał ponadto, że do rozpatrzenia obecnie pozostał wniosek J. S. z dnia [...] października 2006r, w którym strona powołała się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006r sygn. akt Sk 15/05. Stwierdził również, że w przypadku uzasadnionych wątpliwości, co do zgodności z prawem innej decyzji ostatecznej, organ winien zainicjować wszczęcie postępowania w celu wzruszenia jej w jednym z nadzwyczajnych trybów przewidzianych w kodeksie postępowania administracyjnego. Po uprawomocnieniu się powyższego wyroku WSA w Warszawie Starosta Słupski postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. wznowił postępowanie w sprawie, a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r. nr [...], odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r., którą orzeczono o odmowie przyznania J. S. prawa do zasiłku przedemerytalnego. W uzasadnieniu decyzji Starosta wskazał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. odmówiono J. S. przyznania zasiłku przedemerytalnego, bowiem nie spełniał on przesłanek do uzyskania wnioskowanego świadczenia przewidzianych w art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) w związku z art. 37j ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (t.j. Dz.U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.), gdyż pozostawał w zatrudnieniu w Fabryce [...] "[...]" S.A. w S. w okresie od [...] września 1970 r. do [...] listopada 2004r. Organ stwierdził ponadto, ze powołany przez stronę wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006 r., sygn. akt SK 15/05 umożliwił przyznawanie zasiłków przedemerytalnych osobom, które od 1 stycznia 2002 r. do 6 lutego 2003 r. spełniały warunki do ich nabycia. Tymczasem wnioskodawca w tym czasie pracował, a więc nie był osobą bezrobotną i nie spełniał warunków do rejestracji jako taka osoba. Zgodnie z art. 37j ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zasiłek przedemerytalny przysługiwał zaś osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku. W związku z powyższym wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie miał żadnego wpływu na uprawnienia J. S. do zasiłku przedemerytalnego. Organ, mając na uwadze treść art. 146 § 2 k.p.a. wskazał również, iż po wznowieniu postępowania nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w istocie decyzji dotychczasowej. Wojewoda Pomorski po rozpatrzeniu odwołania J. S., decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 , art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145a § 1 i art. 146 § 2 kpa oraz art. 150a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz art. 37j ust. 1 o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzemieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r,. utrzymał w mocy wskazaną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził, że ostateczna decyzja Starosty z dnia [...] grudnia 2005 r. została wydana na podstawie art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, natomiast Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 18 września 2006 r., sygn. akt SK 15/05, orzekł o niekonstytucyjności art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty. W sprawie nie zachodzi zatem przesłanka określona w 145a § 1 kpa. Powołany wyrok Trybunału nie mógł zatem wywrzeć żadnego wpływu na zmianę unormowań będących podstawą decyzji organu pierwszej instancji odmawiającej stronie prawa do zasiłku przedemerytalnego. W sprawie nie zaistniały więc przesłanki określone w art. 145a § 1 k.p.a. Oznacza to, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja w swej istocie odpowiadająca decyzji z dnia [...] grudnia 2005r, czyli odmawiająca przyznania stronie prawa do zasiłku przedemerytalnego. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku złożył J. S. Ponownie powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006r, podnosząc, iż przepisy art. 150a - 150d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nierozerwalnie związane są z terminem zakwestionowanym przez Trybunał Konstytucyjny oraz że zachował termin do złożenia wniosku o zasiłek przedemerytalny, przewidziany w art.151 a ust.5 cyt. ustawy. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej oddalenie i potrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt III SA/Gd 143/08, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.), skargę J. S. oddalił. Na początku swoich rozważań Sąd I instancji stwierdził, iż organ I instancji prawidłowo rozpoznał wniosek skarżącego z dnia [...] października 2006 r. jako wniosek o wznowienie postępowania w prawie zasiłku przedemerytalnego. Wniosek skarżącego wprost odwoływał się bowiem do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006 r. SK 15/05, który orzekł, że art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty, w jakiej obejmuje wyrazy "do dnia 12 stycznia 2002 r.", jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Zgodnie zaś z art. 145a § 1 kpa można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Sąd zauważył ponadto, że organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że powołane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego nie wpłynęło na prawo skarżącego do zasiłku przedemerytalnego. Decyzja Starosty Słupskiego z dnia [...] grudnia 2005 r. o odmowie przyznania tego świadczenia nie została bowiem wydana na podstawie przepisu, którego niezgodność z Konstytucją stwierdził Trybunał Konstytucyjny. Została ona podjęta na podstawie art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Trybunał orzekał zaś nie w kwestii zgodności tej normy z ustawą zasadniczą lecz wyłącznie przepisu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty. Zgodnie z art. 150a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przedemerytalnego albo świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r., przysługuje osobie, która do dnia 12 stycznia 2002 r. spełniła warunki do jego nabycia, z zastrzeżeniem ust. 2. Poza datą 12 stycznia 2002 r. brak jest jakiegokolwiek związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego. Sąd dodał również, iż w rozpatrywanej sprawie brak było innych przesłanek wznowienia postępowania zawartych w art. 145 § 1 k.p.a. W tej sytuacji mimo, że uzasadnienia orzeczeń organów I i II instancji nie były spójne, to jednak decyzje te są zgodne z prawem. Wniesiona na nie skarga podlegała zatem oddaleniu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 maja 2008 r. złożył J. S., reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Instancji oraz " zasądzenie solidarnie na rzecz skarżących kosztów postępowania wg norm przepisanych". Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisu art. 145a kpa przez niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wyraził poglad, iż wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18.09.2006 r. sygn. akt SK 15/05 uznający, że art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20.12.2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o systemie oświaty w części w jakiej obejmuje wyrazy "do dnia 12 stycznia 2002" jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej oraz nie jest zgodny z art. 67 ust. 2 i art. 71 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji stanowi przesłankę do uchylenia decyzji "Zastępcy Powiatowego Urzędu Pracy" w Słupsku z dnia [...] grudnia 2005 r. znak [...], którą orzeczono o odmowie przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego. Zdaniem kasatora treść wskazanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego ma wpływ na decyzje wydawane na podstawie art. 150 a - 150 d ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, "o ile dotyczy wyrazów do dnia 12 stycznia 2002 r.". W ocenie skarżącego termin określony w przepisach art. 150 a -150 d ustawy jest nierozerwalnie związany z terminem zakwestionowanym przez Trybunał Konstytucyjny a zawartym w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 2002r r. o zmianie ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o systemie oświaty. Argumentacja wysuwana przez organy, zgodnie z którą przyznanie zasiłku przedemerytalnego na skutek wznowienia postępowania administracyjnego po wskazanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego możliwe jest tylko osobom, które spełniały warunki do nabycia zasiłku w okresie od 1 stycznia.2002 r. do 06 lutego 2003r, tj. do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 20 grudnia.2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnianiu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz o systemie oświaty, nie znajduje zatem uzasadnienia prawnego. Żaden z obowiązujących przepisów nie określa terminów wskazywanych przez organ. Jedynym terminem, z którym wiąże się uprawnienie do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego jest termin złożenia stosownego wniosku, którym był -zgodnie z art. 151 a ust. 5 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy-dzień 28 lutego 2006r. Zdaniem kasatora nie ulega wątpliwości, że skarżący dochował wskazanego terminu W odpowiedzi na skargę kasacyjna organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art.183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej powoływanej jako ustawa P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania. Oznacza to, że sąd kasacyjny -poza przypadkami nieważności postępowania, enumeratywnie wymienionymi w art. 183 § 2 P.p.s.a.- jest związany podstawami skargi kasacyjnej. Podstawy kasacyjne powinny być prawidłowo sformułowane przez samego kasatora. Jest on obowiązany jest do powołania konkretnych przepisów prawa, którym, jego zdaniem, miał uchybić Sąd pierwszej instancji, wskazania, jaką postać miało to naruszenie oraz uzasadnienia zarzutu ich naruszenia. Dokładne określenie i uzasadnienie postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów ma decydujące znaczenie dla możliwości badania danej sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd kasacyjny nie jest bowiem uprawniony do powtórnej kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego w jego całokształcie, tak jak może i powinien to czynić wojewódzki sąd administracyjny. Z własnej inicjatywy NSA nie może podjąć żadnych badań w celu ustalenia innych wad niż wskazane w skardze kasacyjnej. Jeżeli zatem- tak jak w rozpoznawanej sprawie- nie występuje żadna z przesłanek nieważności postępowania, Sąd drugiej instancji zobowiązany jest ograniczyć się tylko do zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą. Zgodnie z art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjna można oprzeć na dwóch podstawach: naruszeniu prawa materialnego (pkt.1) oraz naruszeniu przepisów postępowania (pkt.2). Naruszenie prawa materialnego może polegać na błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu (pkt 1). Naruszenie przepisów postępowania może mieć taka samą postać jak uchybienie normom prawa materialnego. Jednakże stanowi ono podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej jej autor nie powołał w ogóle art.174 P.p.s.a. i nie wskazał – jak tego wymaga ten przepis- czy zarzuca Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt.2 P.p.s.a.), czy naruszenie prawa materialnego w znaczeniu art.174 pkt.1 P.p.s.a. W tym zakresie ograniczył się wyłącznie do postawienia zarzutu niewłaściwego zastosowania "art.145 a kpa". Niezależnie od tego, jakie były rzeczywiste intencje kasatora i do której z omawianych podstaw kasacyjnych zamierzał on zakwalifikować wskazany wytyk, to i tak zarzut ten został błędnie sformułowany. Po pierwsze powołany przepis ma złożoną strukturę wewnętrzną. Składa się on bowiem z dwóch paragrafów, a autor skargi kasacyjnej nie sprecyzował, której z tych jednostek redakcyjnych miał, jego zdaniem, uchybić Sąd I instancji. W skardze kasacyjnej trudno jednak doszukać się jakichkolwiek argumentów przemawiających z naruszeniem § 2 art. 145a kpa., należy zatem przyjąć, iż w istocie stronie skarżącej chodziło o § 1 art.145a kpa. Po drugie adresatem zarzutu naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego może być tylko Sąd I instancji, ponieważ przedmiotem postępowania kasacyjnego jest orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie działalność organów administracji publicznej. Trafnie więc podnosi się w orzecznictwie, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem art.156 kpa, nie stanowią przepisów prawa materialnego w znaczeniu art.174 pkt.1 P.p.s.a. Nie można ich także zaliczyć do norm postępowania, o których mowa w art.174 pkt.2 P.p.s.a. Podstawa kasacyjna przewidziana w tym ostatnim przepisie odnosi się bowiem do przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które zawierają pełną i wyczerpującą podstawę procedowania sądowoadministracyjnego. W ramach podstawy przewidzianej w art.174 pkt.2 P.p.s.a. skarżący musi zatem powołać stosowne przepisy postępowania sądowoadministracyjnnego, którym uchybił Sąd I instancji a nie przepisów kpa. Kodeks postępowania administracyjnego reguluje bowiem zasady postępowania przed organami administracji publicznej a nie procedury sądowej. Wskazane w art.174 pkt.2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania jako podstawa skargi kasacyjnej dotyczy więc postępowania Sądu I instancji a nie dokonywanej przez ten Sąd oceny działania organu administracji pod katem zachowania przepisów obowiązujących ten organ (por. niepublik. wyrok NSA z 17 czerwca 2004r sygn. akt I OSK 337/04.). Skoro autor skargi kasacyjnej postawił zarzut naruszenie przepisów regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, to z założenia taki wytyk nie mógł być uwzględniony, gdyż przepisy te nie miały zastosowania do postępowania toczącego się przed Sądem I instancji. Z powyższych względów uznać należy, że skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał wniosku dotyczącego przyznania wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącego. Przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za udzieloną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 P.p.s.a., po złożeniu przez tego pełnomocnika stosownego oświadczenia.